Originally posted by stolis
View Post
Για να καταλάβεις καλύτερα τι εννοώ: Γενικά οι μεγάλοι καλλιτέχνες στο απόγειο της καριέρας τους επιδιώκουν να ασχοληθούν με σοβαρότερες δυσκολότερες μορφές της τέχνης τους που όπως λες θεωρούνται ανώτερες (και βέβαια είναι κιόλας) και ένα παράδειγμα για αυτό: Ο Μίκης Θεοδωράκης αγαπούσε πάντα την κλασική μουσική και ασχολήθηκε πολύ με αυτήν. Ειδικά προς το τέλος της καριέρας του έγραψε συμφωνίες, ορατόρια, συμφωνική ποίηση κλπ κλπ. Τα έχω ακούσει τα περισσότερα. Είναι δυνατές ωραίες δημιουργίες, αλλά εκεί που ο Θεοδωράκης άφησε άφωνη την ανθρωπότητα ήταν με έργα όπως το Αξιον εστί, το Canto general, το Mauthausen, το Επιφάνεια Αβέρωφ και τόσα άλλα. Στα έργα αυτά το ταλέντο του στην κλασική μουσική έδεσε με τη μοναδική ιδιοφυία και έμπνευση που είχε στο ελληνικό τραγούδι. Δεν υπάρχει άλλο έργο στον κόσμο με τέτοια σύνθεση σαν το Αξιον εστί, με δομή συμφωνίας συμφωνική ορχήστρα με 30 βιολιά χορωδία και σολίστ μπουζούκι. Ο Θεοδωράκης δεν ήταν στην κλασική μουσική στο επίπεδο του Μπετόβεν για να γράψει μιά 9η, αλλά αν ο Μπετοβεν άκουγε το Αξιον εστί σίγουρα θα σηκωνόταν όρθιος χειροκροτώντας. Θα του θύμιζε σε πολλά την 9η συμφωνία του.
Συμπέρασμα (για μένα): Προτιμώ το Βέγγο στην κωμωδία, το Θεοδωράκη στην ελληνική μουσική και τους τιμώ και για όσα έδωσαν στο δράμα - κινηματογράφο τέχνης και κλασική μουσική αντίστοιχα.
Και εγώ ήμουνα ξεκάθαρος σε ότι πιστεύω και ούτε και εγώ δεν ξέρω γιατί άρχισα να δέχομαι απαντήσεις με επιπλήξεις για τις "λάθος" απόψεις μου

Comment