Πολλοί φίλοι με ρωτούν, πως μπορούν να οργανωθούν, τι πρέπει να έχουν μαζί τους για μια ασφαλή ανάβαση-πεζοπορεία στο βουνο. Ανοίγω λοιπόν αυτό το θέμα για να το συζυτήσουμε μεταξύ μας και με φίλους οι οποίοι είναι και πιό έμπειροι από εμένα.
Α. Σακκίδιο πλάτης ελαφρύ. Μέσα σε αυτό βάζουμε μια-δυό αλλαξιές ρούχα για την περιοχή του σώματος από την μέση και πάνω, νερό, τρόφιμα, χαρτί υγείας (προτειμώ υγρά μαντιλάκια), δεύτερο ζευγάρι κάλτσες χοντρές βαμβακερές, υποτυπώδες φαρμακείο, αντιανεμικό μπουφάν, κολεγιακό και σακκούλα για απορρίματα..
Β. Αρβυλάκια-μποτάκια με καλυμένο τον αστράγαλο με χοντρή βαμβακερή κάλτσα για καλύτερη εφαρμογή (να μην πηγαίνει το πόδι μπρός-πίσω γιατί θα γεμίσει φουσκάλες) και για τα φίδια τα οποία βέβαια συνήθως φοβούνται και φεύγουν άλλα αν θέλει κάποιο να μας φάει το 95% αυτών δαγκώνουν συνήθως στο ύψος του αστραγάλου.
Γ. Μπατόν/μαγκούρα/γκλίτσα . Βοηθάει πολύ να χρησιμοποιούμε βοηθητικά και τα χέρια στην ανάβαση-πεζοπορεία για να μην κουράζουμε μόνο τα πόδια. Επίσης είναι και τρόπος άμυνας για τα συμπαθυτικά τσομπανόσκυλα (Τsompani δεν λέω για τα δικά σου).
Στο βουνό καλό είναι να μην πηγαίνουμε μόνοι μας. Ακόμα και οι πιο έμπειροι που θέλουν να πάνε μόνοι τους να έχουν ενημερώσει κάποιον για το που είναι και που πάνε.
Ξεκινώντας λοιπόν την ανάβαση περπατάμε με τα προβλήματά μας αφημένα στην πόλη. Οταν η πλαγιά είναι ομαλή μπορούμε να μιλάμε και να γελάμε. Οταν η πλαγιά γίνει απότομη καλό είναι να αποφεύγουμε τα παραπάνω για να φυλάμε δυνάμεις. Την απότομα ανηφορική πλαγιά την ανεβαίνουμε με το γνωστό ζιγκ-ζαγκ και όχι ντουγρού πάνω.
Αν έχουμε ιδρώσει και κάνουμε διάλειμα δεν πίνουμε ποτέ νερό παγωμένο. ΚΊΝΔΥΝΟΣ-ΘΑΝΑΤΟΣ
. Πίνουμε νερό λίγο και ζεστό. Τρώμε φρουτάκια εποχής κανα τυράκι κλπ σε μικρές όμως ποσότητες. Δοκιμάζουμε το εαυτό μας στα όριά του άλλα ποτέ δεν τα ξεπερνάμε. Η άθληση αυτή είναι για να διασκεδάσουμε, για την εμπειρία, για την παρέα όχι για να αρρωστήσουμε. Δεν κανουμε τον ήρωα. Δεν είναι ντροπή να μείνουμε πίσω αν δεν μπορούμε. Οταν φτάσουμε κορφή αλλάζουμε τα ιδρωμένα ρούχα με στεγνα. Στο κατέβα προσοχή στα γόνατά σας. Η κατηφόρα πιστεύω είναι πιο δυσκολή από την ανηφόρα.
Την γυναίκα μας/κοπέλλα μας την παίρνουμε μαζί μας ΕΚΤΟΣ εάν γκρινιάζει για τα πολλά ζουζούνια που κυκλοφορούν χωρίς κανείς να τα ελέγχει (δεν υπάρχει κράτος κλπ), εάν μαζεύει συνεχώς λουλούδια και καθυστερεί όλη τν ομάδα (Εντελβάις στην Ελλάδα δεν έχουμε), το πρόγραμμα περιλαμβάνει διαμονη σε καταφύγιο ή σκηνη. Στην πρώτη περίπτωση θα φταίει η τουαλέτα στην δεύτερη δεν υπάρχει τουαλέτα.
Και κλείνωντας, δεν αφήνουμε τίποτα στο βουνό(σκουπίδια κλπ ) εκτός των αποτυπωμάτων μας στο χώμα απ τις αρβύλες.
Αν θέλετε να ρωτήσετε για χειμωνες στο βουνό, χιόνια, πάγους και extreme καταστάσεις νομίζω ότι κατάλληλος είναι ο iceclimper34. Εγώ δέεεεεε......
Ευχαριστώ.
"
Α. Σακκίδιο πλάτης ελαφρύ. Μέσα σε αυτό βάζουμε μια-δυό αλλαξιές ρούχα για την περιοχή του σώματος από την μέση και πάνω, νερό, τρόφιμα, χαρτί υγείας (προτειμώ υγρά μαντιλάκια), δεύτερο ζευγάρι κάλτσες χοντρές βαμβακερές, υποτυπώδες φαρμακείο, αντιανεμικό μπουφάν, κολεγιακό και σακκούλα για απορρίματα..
Β. Αρβυλάκια-μποτάκια με καλυμένο τον αστράγαλο με χοντρή βαμβακερή κάλτσα για καλύτερη εφαρμογή (να μην πηγαίνει το πόδι μπρός-πίσω γιατί θα γεμίσει φουσκάλες) και για τα φίδια τα οποία βέβαια συνήθως φοβούνται και φεύγουν άλλα αν θέλει κάποιο να μας φάει το 95% αυτών δαγκώνουν συνήθως στο ύψος του αστραγάλου.
Γ. Μπατόν/μαγκούρα/γκλίτσα . Βοηθάει πολύ να χρησιμοποιούμε βοηθητικά και τα χέρια στην ανάβαση-πεζοπορεία για να μην κουράζουμε μόνο τα πόδια. Επίσης είναι και τρόπος άμυνας για τα συμπαθυτικά τσομπανόσκυλα (Τsompani δεν λέω για τα δικά σου).
Στο βουνό καλό είναι να μην πηγαίνουμε μόνοι μας. Ακόμα και οι πιο έμπειροι που θέλουν να πάνε μόνοι τους να έχουν ενημερώσει κάποιον για το που είναι και που πάνε.
Ξεκινώντας λοιπόν την ανάβαση περπατάμε με τα προβλήματά μας αφημένα στην πόλη. Οταν η πλαγιά είναι ομαλή μπορούμε να μιλάμε και να γελάμε. Οταν η πλαγιά γίνει απότομη καλό είναι να αποφεύγουμε τα παραπάνω για να φυλάμε δυνάμεις. Την απότομα ανηφορική πλαγιά την ανεβαίνουμε με το γνωστό ζιγκ-ζαγκ και όχι ντουγρού πάνω.
Αν έχουμε ιδρώσει και κάνουμε διάλειμα δεν πίνουμε ποτέ νερό παγωμένο. ΚΊΝΔΥΝΟΣ-ΘΑΝΑΤΟΣ
. Πίνουμε νερό λίγο και ζεστό. Τρώμε φρουτάκια εποχής κανα τυράκι κλπ σε μικρές όμως ποσότητες. Δοκιμάζουμε το εαυτό μας στα όριά του άλλα ποτέ δεν τα ξεπερνάμε. Η άθληση αυτή είναι για να διασκεδάσουμε, για την εμπειρία, για την παρέα όχι για να αρρωστήσουμε. Δεν κανουμε τον ήρωα. Δεν είναι ντροπή να μείνουμε πίσω αν δεν μπορούμε. Οταν φτάσουμε κορφή αλλάζουμε τα ιδρωμένα ρούχα με στεγνα. Στο κατέβα προσοχή στα γόνατά σας. Η κατηφόρα πιστεύω είναι πιο δυσκολή από την ανηφόρα. Την γυναίκα μας/κοπέλλα μας την παίρνουμε μαζί μας ΕΚΤΟΣ εάν γκρινιάζει για τα πολλά ζουζούνια που κυκλοφορούν χωρίς κανείς να τα ελέγχει (δεν υπάρχει κράτος κλπ), εάν μαζεύει συνεχώς λουλούδια και καθυστερεί όλη τν ομάδα (Εντελβάις στην Ελλάδα δεν έχουμε), το πρόγραμμα περιλαμβάνει διαμονη σε καταφύγιο ή σκηνη. Στην πρώτη περίπτωση θα φταίει η τουαλέτα στην δεύτερη δεν υπάρχει τουαλέτα.
Και κλείνωντας, δεν αφήνουμε τίποτα στο βουνό(σκουπίδια κλπ ) εκτός των αποτυπωμάτων μας στο χώμα απ τις αρβύλες.
Αν θέλετε να ρωτήσετε για χειμωνες στο βουνό, χιόνια, πάγους και extreme καταστάσεις νομίζω ότι κατάλληλος είναι ο iceclimper34. Εγώ δέεεεεε......
Ευχαριστώ.
"

"
Comment