ΑΡΘΡΑ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

[yakutia]

Οι τοπικές κοινωνίες απ τη μιά γκρινιάζουν ότι αφήνονται τα ακριτικά μέρη στη μοίρα τους προς όφελος των πιό τουριστικών και απ την άλλη οι ίδιες το κ@λοβαράνε απίστευτα. πρόπερσι στα Κύθηρα στο κύριο λιμάνι του νησιού το Διακόφτι το μοναδικό μέρος του λιμενοβραχίονα που μπορούσαν να πιάσουν σκάφη αναψυχής ήταν κατεηλημμένα από δυό κατασχεμένα μεγάλα λαθρεμπορικά (τσιγαράδικα) που ήταν δεμένα σε ντάνα, το ένα δίπλα στ άλλο. Ο υπόλοιπος μώλος ήταν για να δένει το καράβι της γραμμής. Μπαίνει μέσα στο λιμάνι μεγάλο τρικάταρτο κρουαζιεράδικο καμμιά 50άριά μέτρα, λουξ, με ηλεκτρικά πανιά και τέτοια, απ αυτά που κάνουν κρουαζιέρες πολυτελείας για λίγους. Κάνει μιά βόλτα, βλέπει ότι δεν υπάρχει χώρος να αράξει κανονικά, και αμέσω έφυγε και πήγε απέναντι κατά Μονεμβάσια μεριά. Αν οι τουρίστες έμεναν εκεί θα έκαναν σουπερ τζίρο στο νησί που έχει ανάγκη τον τουρισμό και έχει σύντομη σαιζόν.

τα πήρα στο κρανίο και έγραψα e-mail στο λιμεναρχείο τι ξεφτίλα είναι αυτή να αφήνουν παρατημένα τα κατασχεμένα και να εμποδίζουν τον τουρισμό στη νησί. Μου απάντησαν με ένα ηλίθιο γράμμα με ξύλινη δημοσιοϋπαλληλική γλώσσα και κοινοποίηση σε άλλα 10 υπουργεία, δίωξη λαθρεμποριού κλπ ότι "ακολουθείται η νόμιμη διαδικασία μεταφοράς των κατασχεμένων στον Πειραιά και δημοπράτησης χωρις να απαντάνε επί της ουσίας."

Και καλά αυτοί είναι στόκοι. ο δήμαρχος, οι τοπικοί φορείς, οι καταστηματάρχες τι έκαναν? Απολύτως τιποτα. Κανείς δεν ειχε διαμαρτυρηθείί

[gakhun]

Θέλουμε και ανάπτυξη....



Πώς ο δημιουργός του συναρμολογούμενου αεροπλάνου ξεπέρασε τη γραφειοκρατία

ΕΛΛΑΔΑ

21:51 - Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

0

Η χώρα δεν του έδινε άδεια για δοκιμαστική πτήση!

Χωρίς να είναι ναυπηγός, αλλά αστυνομικός, ο Γιώργος Ηλιόπουλος από τη Φλώρινα κατασκεύασε ένα συναρμολογούμενο αεροπλάνο, το οποίο εντυπωσίασε μέχρι και τη NASA!

«Πιστέψτε με κουραστικά πάρα πολύ. Έχω βάλει στη σειρά πολλά θαύματα μαζί για να το τελειώσω. Όταν το πετάω, σβήνουν όλα όσα πέρασα», δηλώνει ο ίδιος, μιλώντας στην κάμερα του Mega.



Μιλώντας για το αεροσκάφος «’ρχων 1», ο Γιώργος Ηλιόπουλους, εξηγεί: «Μοιάζει με μαχητικό, αλλά δεν είναι τέτοιο. Ανήκει στην κατηγορία των ελαφρών αεροσκαφών. Είναι μόνο για αναψυχή».

Ενδιαφέρον για το «’ρχων 1» έχουν δείξει εταιρείες από την Αμερική, επιστήμονες από τη NASA, αλλά και αγοραστές από όλον τον κόσμο.

Ωστόσο, ο Γιώργος Ηλιόπουλους περιγράφει πως βρήκε εμπόδιο στο δρόμο του… την αθάνατη ελληνική γραφειοκρατία! Η χώρα δεν του έδινε άδεια για δοκιμαστική πτήση, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να απευθυνθεί στην Ιταλία.

«Το νηολόγιο στην Ιταλία κόστισε 450 ευρώ κι αυτό είναι όλο», εξηγεί. «Στην Ελλάδα έχει τεκμήριο 23.000 ευρώ και η διαδικασία είναι λίγο περίπλοκη».

Δείτε το βίντεο...

από:http://www.newsbeast.gr/greece/arthr...grafeiokratia/

[b.b.c]

Βρε yakutia, σε παρακαλώ, μην τα λες αυτά... Αφού είπαμε ότι εμείς δε φταίμε σε τίποτα. Για όλα φταίνε η Ε.Ε. το ΝΑΤΟ , οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός κτλ κτλ...

αυτους ποιος τους εκλεισε στη φυλακή? γι να σοβαρευτουμε. είναι αφελης όποιος πιστευει οτι εδω ασκειται η διοικηση του ελληνικου κράτους.

Οι αγώνες και οι θυσίες και το άδοξο τέλος των αγωνιστών του 1821

’λλοι δολοφονήθηκαν, άλλοι κατηγορήθηκαν αδίκως και σύρθηκαν στις φυλακές, και κάποιοι άλλοι κατάντησαν επαίτες …

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη
Αρκετοί αγωνιστές της Επανάστασης του 1821, αντί να ανταμειφθούν από την πατρίδα με τιμές για την προσφορά τους στον Αγώνα, σαν τον Κρόνο που τρώει τα παιδιά του, άλλοι δέχτηκαν ύβρεις, άλλοι διασύρθηκαν με απαράδεκτες κατηγορίες, κάποιοι άλλοι φυλακίστηκαν και δολοφονήθηκαν και ορισμένοι κατάντησαν ζητιάνοι στα δυσμάς του βίου τους για να επιβιώσουν…

Αλέξανδρος Υψηλάντης συνελήφθη μετά τη μάχη στο Δραγατσάνι από τους αυστριακούς, κλείστηκε στα υγρά μπουντρούμια και αποφυλακίστηκε με κλονισμένη την υγεία. Πέθανε τρείς μήνες μετά (19-1-1828),μόλις 36 ετών, εγκαταλελειμμένος στη Βιέννη! Το απαράδεκτο για το ελληνικό κράτος, είναι, πως, όταν μεταφέρθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του ‘60 τα οστά του, σε μικρό κιβώτιο, απο το Ιάσιο στην Ελλάδα, έμειναν για μία διετία στα αζήτητα του τελωνείου του Αεροδρομίου Αθηνών!..

Ο Αδελφός του Δημήτριος Υψηλάντης, διασύρθηκε και κατηγορήθηκε, επειδή διαφώνησε για έναν συμβιβασμό με τους Οθωμανούς, από ανεγκέφαλους, που με Ψήφισμα τον καθαίρεσαν και τον υποβίβασαν σε πολίτη β΄ τάξεως!.. Ευτυχώς ένα χρόνο μετά, (20-3-1827), ο σουλιώτης στρατηγός Κίτσος Τζαβέλας πέτυχε στην Συνέλευση, ακύρωση του ατιμωτικού Ψηφίσματος.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης φυλακίσθηκε δυο φορές. Την πρώτη στο Ναύπλιο με τον γιο του Πάνο στις αντιπαραθέσεις πολιτικών –στρατιωτικών και τη δεύτερη στο Παλαμήδι το 1833, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, μαζί με τον Δημήτριο Πλαπούτα, γιατί διαφώνησαν με την πολιτική της αντιβασιλείας. Στις 25-5-1834 καταδικάστηκε σε θάνατο παρά τις διαφωνίες Τερτσέτη-Πολυζωϊδη. Έλαβε χάρη μετά την ενηλικίωση του Όθωνα το 1835.

Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, που ξόδεψε την περιουσία της στον Αγώνα, επειδή αντέδρασε και ζήτησε να αποφυλακισθεί ο Κολοκοτρώνης, κρίθηκε επικίνδυνη, συνελήφθη, φυλακίστηκε και εξορίστηκε στις Σπέτσες. Δολοφονήθηκε από τους συμπεθέρους της Κουτσαίους, χωρίς να αναζητηθούν οι δράστες.

Η Μαντώ Μαυρογένους, που διέθεσε τα πλοία της στον αγώνα, απογοητευμένη από τον ατυχή έρωτα της με το Δημήτριο Υψηλάντη και καταδιωκόμενη από τον Ιωάννη Κωλέττη, πέθανε στη Μύκονο πάμπτωχη, παραγκωνισμένη και λησμονημένη από την πατρίδα που ελευθέρωσε.

Ο Νικηταράς Τουρκοφάγος ( «πούχε στα πόδια του φτερά και στην καρδιά ατσάλι») συνελήφθη το 1839 από την κυβέρνηση και καταδικάστηκε σε 18 μήνες φυλακή, γιατί τάχα το ρωσόφιλο κόμμα που ανήκε, επεδίωκε αντικατάσταση του Όθωνα με κάποιον Ρώσο πρίγκιπα.Εξέτισε την ποινή στις φυλακές Αιγίνης και αποφυλακίστηκε με κλονισμένη υγεία, σχεδόν ολική τύφλωση, από τα βασανιστήρια. Αντί για σύνταξη, τού χορηγήθηκε «άδεια επαιτείας» στον ναό της Ευαγγελίστριας «εκάστην Παρασκευή!»

Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, συλλαμβάνεται στην διάρκεια του εμφυλίου πολέμου με εντολή της κυβέρνησης Κωλέττη - Κουντουριώτη από το πρωτοπαλίκαρό του Γιάννη Γκούρα, μεταφέρεται στη Μονή Αγίου Σεραφείμ στον Ελικώνα και μετά στο φρούριο των Αθηνών, προπηλακιζόμενος και λιθοβολούμενος. Στις 5-6-1825, με διαταγή του Γκούρα, τρείς άνδρες του τον θανατώνουν μετά από βασανιστήρια και τον πετούν στο λιθόστρωτο του ναού της Απτέρου Νίκης, για να θεωρηθεί ότι κατέπεσε επιχειρώντας να δραπετεύσει!

Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ηγετική μορφή του Αγώνα, φυλακίστηκε με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας στο Ναύπλιο, όταν ξέσπασε στη Μάνη ανταρσία απο τον αδελφό του Τζαννή. Ζήτησε τότε να πάει στη Μάνη να καθησυχάσει τα πράγματα, δεν του επετράπη, και όταν επεχείρησε να διαφύγει με αγγλικό πλοίο, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Αποφυλακίσθηκε το 1832, μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια από τους γιους του, με ηθικούς αυτουργούς τους αγγλογάλλους, στις 27-9-1831.

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, επί τετράμηνο, 2-4 έως 25-6-1834 κατηγορήθηκε και διασύρθηκε από τον Μαυροκορδάτο, ότι υποσχέθηκε εγγράφως στον Ομέρ Βρυώνη να του παραδώσει Μεσολόγγι και Αιτωλικό. Εκρίθη ένοχος εσχάτης προδοσίας, κατέφυγε αργότερα στο Ναύπλιο, όπου η κυβέρνηση τον αποκατέστησε πλήρως. Τραυματίσθηκε θανάσιμα πολεμώντας τους τούρκους στο Κερατσίνι και υπήρξε έντονη φημολογία, ότι τον σκότωσε ελληνικό βόλι, χωρίς να αποδεικνύεται…

Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης καταδικάστηκε το 1852 σε θάνατο με την κατηγορία ότι σχεδίαζε τη δολοφονία του Όθωνα. Δυο χρόνια μετά αφέθηκε ελεύθερος και ονομάστηκε το 1864 στρατηγός από τον βασιλιά Γεώργιο Α΄.

[gakhun]

Πόση ώρα χρειάστηκα για να στήσω μια επιχείρηση στην Αγγλία




Υπάρχει στην Αγγλία μια κυβερνητική ιστοσελίδα που έχει ΤΑ ΠΑΝΤΑ που μπορεί να χρειαστεί ένας ’γγλος ή ένας ξένος που ζει εδώ.

Στέφανος Λίβος, Λονδίνο
Πρόκειται για το μαγικό www.gov.uk και, για να σας δώσω ένα παράδειγμα του εκτενούς περιεχομένου του, αν κάποιος χρησιμοποιήσει ως όρο αναζήτησης το Greece μπορεί να βρει συνδέσμους με τίτλους όπως «Ταξιδιωτικές συμβουλές για την Ελλάδα», «Η ζωή στην Ελλάδα», «Υπηρεσίες εγγράφων στην Ελλάδα», «Εξάγωντας στην Ελλάδα», «Ελλάδα: φορολογικές συμφωνίες», «Υπηρεσίες βίζα», «Υποστήριξη Βρετανών υπηκόων που ζουν ή ταξιδεύουν στην Ελλάδα», «Ελλάδα: λίστα με δικηγόρους που μιλάνε Αγγλικά και μεταφραστές», πληροφορίες για έναν ιό BTV-4 και άλλες 29 (!) σελίδες με αποτελέσματα.


Πριν σας πω πόσο γρήγορα καταχώρησα σε αυτή τη σελίδα την επιχείρησή μου (θα την έλεγα startup, αλλά στην Ελλάδα έχουμε συνδέσει τη λέξη με κάτι αντίστοιχο του Αντίχριστου), να σας πω ότι νωρίτερα είχα φροντίσει να αγοράσω ένα domain με €10 και να το βάλω στον server που νοικιάζω ήδη για το stefivos.com. Στη συνέχεια, χρειάστηκαν περίπου 2-3 μέρες για να στήσω με το WordPress μια ιστοσελίδα (μη ανακοινώσιμη προς το παρόν) και λιγότερο από μισή ώρα για να δημιουργήσω έναν επαγγελματικό λογαριασμό με την Google για υπηρεσίες AdWords και Analytics.
Αφού λοιπόν είχα έτοιμη τη βιτρίνα της επιχείρησής μου, έπρεπε να φροντίσω για τη νομική της υπόσταση. Μπήκα λοιπόν στο www.gov.uk και μου πήρε περίπου 5 λεπτά για να ολοκληρώσω τη διαδικασία. Καλά διάβασες, 5 (πέντε) λεπτά. Το μόνο που χρειάστηκα ήταν ο αριθμός National Insurance (κάτι μεταξύ ΑΜΚΑ και ΑΦΜ), τα στοιχεία μου, η διεύθυνση όπου ζω τώρα, αυτή όπου ζούσα πριν και τα στοιχεία της εταιρείας (όνομα και διεύθυνση-ίδια με του σπιτιού μου). Για να είμαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει κάποια άλλη επιχείρηση που να χρησιμοποιεί την ίδια επωνυμία, έκανα μια γρήγορη αναζήτηση στην αντίστοιχη βάση δεδομένων με όλες τις καταχωρημένες επιχειρήσεις στην Αγγλία. Αυτό μου πήρε περίπου 3 δευτερόλεπτα.
Όλα αυτά είναι διαδικασίες που ολοκληρώνεις στην ίδια ιστοσελίδα και με 10 κλικ το πολύ. Και το πιο σημαντικό: ΔΩΡΕΑΝ. Γιατί; Γιατί το αγγλικό κράτος θέλει να με βοηθήσει να δημιουργήσω, δε μου στέκεται εμπόδιο, σαν το ελληνικό κράτος, ζητώντας μου 150 χαρτιά για να κάνω έναρξη επαγγέλματος και να πληρώνω φόρους και εισφορές ανεξαρτήτως εισοδήματος.
Και εννοείται ότι το ότι στήνω μια επιχείρηση όντας ήδη εργαζόμενος κάπου δεν επηρεάζει το πού είμαι ασφαλισμένος. Αυτό είναι ήδη λυμένο. Είμαι ασφαλισμένος στο NHS, στο δωρεάν Εθνικό Σύστημα Υγείας που η συντηρητική κυβέρνηση θέλει τώρα να πετσοκόψει και να μοιράσει σε ιδιώτες.

Τι γίνεται από εδώ και πέρα όμως; Η ίδια ιστοσελίδα, λοιπόν, μου προσφέρει πληροφορίες τόσο για το πώς να ξεκινήσω όσο και για το πού να βρω χρηματοδότηση, αλλά και οδηγίες σχετικά με τη φορολόγηση της επιχείρησης, όπως και ένα απλό ηλεκτρονικό εργαλείο που μου λέει πόσο φόρο θα πληρώσω αναλόγως με τα λεφτά που θα βγάλω. Για παράδειγμα, αν πω ότι βγάζω £709 λίρες το μήνα, δηλαδή €1,000, ο ετήσιος (επαναλαμβάνω: ετήσιος) φόρος που θα κληθώ να πληρώσω είναι €98,31 (πόσο είναι στην Ελλάδα είπαμε.
Αν δε η επιχείρησή μου πάει πολύ καλά και πω ότι βγάζω £3,500 το μήνα, δηλαδή €5,000, ο φόρος που θα πληρώσω θα είναι €13,619 με ετήσιο εισόδημα €59,186.
Και το κράτος ξέρει ότι θα τα πάρει αυτά τα λεφτά, γιατί έχει τέτοιους ελεγκτικούς μηχανισμούς που γνωρίζει ότι δεν θα μπορέσω να του ξεφύγω για πολύ καιρό, εκτός και αν είμαι πολυεθνική και απλά φοροαποφεύγω έχοντας εταιρεία στο London City. Στη δική μου περίπτωση όμως, δε θα υπήρχε και λόγος να προσπαθήσω να φοροδιαφύγω, αφού και με αυτά που μένουν μπορώ να ζήσω μια χαρά. ’λλωστε, πληρώνοντας το φόρο που σου αναλογεί εδώ, αισθάνεσαι ότι συνεισφέρεις στο σύνολο, γιατί το κράτος προσφέρει (ακόμα) δωρεάν κοινωνικές και διοικητικές υπηρεσίες.
Αντιθέτως, πληρώνοντας φόρους στην Ελλάδα, αισθάνεσαι ότι πληρώνεις έναν νταβατζή που θα σου ζητήσει να ξαναπληρώσεις για οτιδήποτε χρειαστείς.
Αν υπήρχε λοιπόν και στην Ελλάδα μια τέτοια σελίδα που να σου προσφέρει όλη τη νομοθεσία καθαρογραμμένη σε απλή γλώσσα και, κατ’ επέκταση, τη δυνατότητα να στήσεις μια νόμιμη επιχείρηση μέσα σε λίγα λεπτά, για την οποία θα πληρώνεις φόρο μόνο αναλογικά με το τι και αν κερδίζεις, θα υπήρχε κινητικότητα στην αγορά; Θα παράγονταν χρήμα; Θα δημιουργούνταν θέσεις εργασίας;


Για παράδειγμα, ένα καθαριστήριο θέλει να φτιάξει μια ιστοσελίδα όπου θα αναρτήσει τις υπηρεσίες του, τον τιμοκατάλογό του, τις προσφορές του, τις ώρες λειτουργίας κλπ.
Σενάριο Α: Το καθαριστήριο ψάχνει για εταιρείες web development και βρίσκει μόνο μικρές και μεγάλες εταιρείες που θέλουν να τον χρεώσουν περισσότερα από ότι μπορεί μια τόσο μικρή επιχείρηση να διαθέσει. Αποφασίζει να μην επενδύσει και είτε να μην φτιάξει ιστοσελίδα είτε να φτιάξει μια ιστοσελίδα σε μορφή blog, κάτι άκρως ερασιτεχνικό, ειδικά όταν στην ίδια περιοχή υπάρχει μια αλυσίδα καθαριστηρίων με ανταγωνιστικές υπηρεσίες και σούπερ ντούπερ ηλεκτρονική παρουσία. Αποτέλεσμα; Το καθαριστήριο χάνει, κάποιοι υποψήφιοι πελάτες χάνουν, γιατί ενδεχομένως δε θα το βρουν ή δε θα το εμπιστευθούν, και -το κυριότερο- το κράτος δεν εισπράττει τίποτα.
Σενάριο Β: Το καθαριστήριο βρίσκει το online portfolio ενός πιτσιρικά, ο οποίος έχει μια νόμιμη επιχείρηση και την τρέχει από το σπίτι του. Έχει μηδενικά λειτουργικά έξοδα αφού δεν συντηρεί γραφείο, υπαλλήλους κλπ, οπότε μπορεί να προσφέρει αξιοπρεπείς υπηρεσίες σε πολύ χαμηλότερο κόστος. Αποτέλεσμα; Το καθαριστήριο αποφασίζει να του αναθέσει τη δουλειά και καταλήγουν και οι δύο να έχουν κέρδος, όπως και το κράτος, που εισπράττει φόρο και από τους δύο.


Υποσημείωση: Μια εναλλακτική στο Σενάριο Α είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα, δηλαδή το καθαριστήριο να βρει πάλι έναν πιτσιρικά ο οποίος θα του κάνει την ιστοσελίδα σε χαμηλό κόστος, αλλά θα πληρωθεί χωρίς να αποδώσει φόρο (αφού το κόστος για να δουλεύει ως ελεύθερος επαγγελματίας και να πληρώνει εισφορές είναι τεράστιο). Σε αυτή την περίπτωση πάλι το κράτος δεν εισπράττει τίποτα, με τη διαφορά ότι έχει εμμέσως αναγκάσει και τους δύο να παρανομήσουν.


Επιμύθιο: Για κάποιο λόγο, αυτά που το 2015 είναι δεδομένα στο εξωτερικό, στην Ελλάδα τα συζητάμε ακόμα ως πειραματικές συνθήκες. Οικονομολόγος δεν είμαι, αλλά πέντε βασικά πράγματα τα ξέρω. Και καταλαβαίνω ότι αν απλοποιήσεις τις διαδικασίες και δώσεις φορολογικά κίνητρα στους νέους επιχειρηματίες, είναι αναπόφευκτο να δημιουργηθεί κίνηση στην αγορά και να παραχθεί χρήμα και ανταγωνισμός.
Γιατί ένας ελεύθερος επιχειρηματίας που έχει ως βάση του το ίντερνετ μπορεί να πουλάει τις υπηρεσίες του τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας, αλλά να καταναλώνει και να πληρώνει φόρους στην Ελλάδα. Όταν όμως ξέρει ότι θα πρέπει να ματώσει για να είναι νόμιμος, τότε στη χειρότερη δε θα πληρώσει καθόλου και στην καλύτερη θα κάνει μια εικονική εταιρεία κάπου αλλού. Το σίγουρο είναι ότι ο ιδιώτης δε θα χάσει. Μόνο το κράτος θα χάσει, όπως χάνει εδώ και δεκαετίες την ώρα που άλλα κράτη παράγουν γνώση και χρήμα με τη δουλειά της δραστήριας νεολαίας.


*Ο Στέφανος Λίβος γεννήθηκε το 1984 στην Αθήνα, μεγάλωσε στην Ζάκυνθο και ζει στο Λονδίνο. Έχει σπουδάσει Ψυχολογία και ΜΜΕ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, αλλά δουλεύει σαν Learning Coordinator στο εθνικό σύστημα υγείας της Αγγλίας. Τις ώρες που δεν εργάζεται, προσπαθεί να βρει χρόνο για γράψιμο μεταξύ κατσαρόλας, σκούπας και social media. Μεγαλύτερό του άγχος είναι ότι οι μέρες φεύγουν πολύ γρήγορα.

Fortune

απο::http://infognomonpolitics.blogspot.g...-post_694.html

[gakhun]

Η ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ
Ποιός είναι ο Γιώργος Κολιόπουλος που πουλάει το λάδι προς 150 ευρώ το λίτρο και εμπνεύστηκε από τον Στέλιο Ράμφο

Ελλάδα
28|01|2013 10:48


Εγινε γνωστός με το λάδι «λ», το πιο ακριβό λάδι στον κόσμο. Για να το λανσάρει έστειλε 80 χειροποίητες κασετίνες με κούριερ σε trendsetters και δημοσιογράφους γκουρμέ. Στην Ντονατέλα Βερσάτσε, στον Ιαν Σράγκερ, ο οποίος ήταν ιδιοκτήτης του Studio 54 και δημιουργός του πρώτου boutique hotel μαζί με τον Φίλιπ Σταρκ, στους «Los Angeles Times» και στους «New York Times». «Οχι απαραίτητα για να τους κάνω πελάτες, αλλά για να διαδοθεί το «λ» μέσω του word of mouth» αναφέρει ο ίδιος.
Τώρα λανσάρει το πρώτο υπογεγραμμένο ελαιόλαδο στον κόσμο. Μπορείς να το παραγγείλεις με την υπογραφή σου πάνω ως μεταξοτυπία, είναι limited production, αριθμημένο μπουκάλι, και περικλείεται σε χειροποίητη κασετίνα από λευκό λακαρισμένο μασίφ ξύλο, με δύο πλακέτες λευκόχρυσου. Η τιμή του, 11.000 ευρώ.
Ιδρυτής και διευθύνων της Speiron

Επάγγελμα: τελειομανής. Οραμά του να πουλήσει το καλύτερο λάδι στον κόσμο... στους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο. Και να συνεχίσει να επιλέγει και να λανσάρει και άλλα ελληνικά προϊόντα ως τα καλύτερα στον κόσμο.
Οι πρωτιές του «λ» είναι πολλές. Είναι το πρώτο λάδι πολυτελείας στον κόσμο, το πρώτο λάδι στο οποίο αναγράφεται η ultra premium κατηγορία του, το πρώτο επίσης με συσκευασία λευκών αποχρώσεων σε αντίθεση με τα γήινα χρώματα που έχουν τα υπόλοιπα. Είναι το πρώτο σε τόσο ακριβή συσκευασία δώρου παγκοσμίως (€ 150 ή $ 180), αλλιώς € 41 το μπουκάλι (500 ml). Το «λ» αναβαθμίζει εξίμισι φορές την προστιθέμενη εξαγώγιμη αξία του ελληνικού ελαιόλαδου στο εξωτερικό.
Λάδι από βιβλία
Το «λ» είναι το πρώτο λάδι που δεν φτιάχτηκε από ελιές αλλά από βιβλία, λέει ο ίδιος. Είναι καρπός εγκεφαλικής σκέψης. Τον βοήθησαν τα διαβάσματά του. Κυρίως ο Πίντσον. Είναι σαν να ανατρέπει όλο το Σύμπαν, να πριονίζει το στάτους κβο.
Βασικότατη επιρροή του θεωρεί τον Στέλιο Ράμφο, ο οποίος στα βιβλία του ασχολείται με το τι φταίει στον ελληνικό ψυχισμό και δεν μπορεί να προαχθεί. «Ο καημός του ενός» τον εκφράζει απόλυτα. Και βεβαίως ο αρχιτέκτονας Ζενέτος, γιατί πιστεύει ότι οι πρωτοπόροι στην Ελλάδα πάντα αισθάνονταν μια μοναξιά.
Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της Ελλάδας δεν ενισχύει την επιχειρηματικότητα, πιστεύει. Δεν καταλαβαίνουν τι κάνεις και αντί τουλάχιστον να πουν «προχώρα», μόνο σε αποθαρρύνουν. Κατέληξε ότι έπρεπε να κάνει τη δική του υπέρβαση. Είπε: «Ο κόσμος δεν είναι έτσι όπως μου τον έχουν μάθει στην Ελλάδα, όπου όλα είναι ένα ακίνητο σύμπαν. Στον κόσμο μπορεί να υπάρχει ρευστότητα».
Επρεπε όμως πρώτα να φτιάξει τον εαυτό μου. «Να φτάσω στο «μηδέν». Αποκαθήλωσε πλήρως την Ελλάδα και είπε: «Δεν αξίζουμε τίποτε». Αυτό είναι και το μυστικό για την αυτογνωσία του Νεοέλληνα. Πρέπει να δεις τον εαυτό σου ως μηδενικό για να ξαναβρείς το ένα σου, να δημιουργήσεις. Είτε είσαι επιχειρηματίας είτε δάσκαλος.
Ηθελε να κάνει κάτι αποκλειστικό επειδή του αρέσουν τα ιδιαίτερα πράγματα
«Δεν θα πάρω μια Rolls-Royce, αλλά αναγνωρίζω γιατί υπάρχει στον κόσμο. Το κυριότερο, το ότι δεν οδηγώ Rolls-Royce, δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να φτιάξω μία. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πολύς κόσμος που το καταλαβαίνει αυτό. Κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει το αντικείμενο που τον εκφράζει. Ανέκαθεν συνέβαινε αυτό. Οσο πιο απόμακρο είναι ένα αγαθό τόσο πιο πολύ το θέλουμε. Πολλοί θα αντιμάχονταν αυτήν την άποψη, αλλά ίσως δεν την αναγνωρίζουν στον τρόπο με τον οποίο αντιδρούν και οι ίδιοι» δήλωσε σε συνέντευξή του στο Βήμα.
Εκανε το πρώτο πολυτελές αγαθό από ελληνικά χέρια. Εφερε το premiumization που εφαρμόζεται χρόνια στα ποτά, στο λάδι. Η κατηγορία ultra premium δεν υπήρχε, αλλά αποφάσισε να το πει έτσι επειδή έτσι του αρέσει. Είναι το πρώτο λάδι που χρησιμοποίησε αυτήν την ιδέα μάρκετινγκ.
Δεν έχει φύγει ποτέ στο εξωτερικό, δεν έχει μείνει ποτέ έξω και αυτό είναι ένα ενδιαφέρον case study. Ολα έγιναν μέσα από το λάπτοπ, διότι έχει το ταλέντο να ανακαλύπτω τη χρήσιμη γνώση κάτω από στρώματα άχρηστων πληροφοριών. Είναι εφικτό να ζεις σε μια χώρα και να κάνεις καριέρα σε άλλη. Οπως ο Ζενέτος, αλλά και ο Μορικόνε, ο οποίος έκανε καριέρα στο Χόλιγουντ όντας στη Ρώμη. Μένει στην Ελλάδα γιατί αγαπά τη χώρα του. Στην ουσία της, όχι όπως είναι.
Πλούσιος δεν έγινε, αλλά συνεχίζει, αυτή είναι η τρέλα του. Το ότι κατάφερε και άλλους να παθιαστούν με το προϊόν μου, σημαίνει ότι πέτυχε. Η Speiron δεν είναι εταιρεία των τζίρων. Τη φαντάζεται μικρή και ταγμένη, α λα Rolls-Royce. Εχει κάνει κάτι μοναδικό σε παγκόσμια κλίμακα, και αυτό ήθελε.
Η συμβουλή του σε κάθε επίδοξο επιχειρηματία ή δημιουργό
Είναι να μην ακούει το «γύρω γύρω». Το μέλλον της Ελλάδας δεν είναι σε αυτό που βλέπουμε γύρω μας, στο τώρα. Το μυστικό είναι η σπανιότητα και η μικρή παραγωγή. Αλλά και η προστιθέμενη αξία, που σημαίνει αυτοπεποίθηση, όραμα. Στην Ελλάδα, στα προϊόντα της, αλλά πρωτίστως στον εαυτό μας.
«Αν διοχετεύαμε ελάχιστο από το πάθος με το οποίο διαδηλώνουμε στην αμερικανική πρεσβεία σε ένα όραμα, θα ανορθώναμε την οικονομία. Να βρεθούν επιχειρηματίες και να τυποποιήσουν προϊόντα που θα κατακτήσουν την Αμερική ειρηνικά».
Με πτυχίο Νομικής
Με πτυχίο Νομικής και προϋπηρεσία σε διαφημιστική ως copywriter, ο Γιώργος Κολιόπουλος έγινε ο επιχειρηματίας που είδε το ελληνικό λάδι ως τον «υγρό χρυσό» και εισέβαλε στις αγορές του Χονγκ Κονγκ, της Σιγκαπούρης, του Αμπου Ντάμπι, αλλά και στις πανάκριβες βιτρίνες του λονδρέζικου πολυκαταστήματος «Harrods».
Το «λ» ή «Lambda», όπως ονομάζεται το ελαιόλαδο πολυτελείας, πήρε το όνομά του από το αρχικό γράμμα της λέξης «λάδι» και τα τελευταία χρόνια εξελίσσεται σε ένα πανίσχυρο brand name, γεγονός που οφείλεται στην προσπάθεια του κ. Κολιόπουλου να δημιουργήσει ένα προϊόν πολυτελείας σε πανάκριβο gift box, το οποίο θα απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό. Ο ίδιος, ο οποίος δεν έχει βγει ποτέ στο εξωτερικό, κατάφερε μέσω του laptop του να διαδώσει το ελληνικό ελαιόλαδο στις διεθνείς αγορές και να κυριαρχήσει στις βιτρίνες του «Harrods».
Λάδι πολυτελείας
Το πρώτα πράγματα που τραβάνε την προσοχή στο «λ» είναι το μπουκάλι του και η θήκη πολυτελείας. Θα μπορούσε να παραπέμπει σε άρωμα ή σε ένα ακριβό ουίσκι, σε καμία περίπτωση όμως σε αγνό παρθένο ελαιόλαδο Κρήτης. «Ηθελα να δημιουργήσω ένα κόσμημα στο τραπέζι. Το μπουκάλι είναι χειροποίητο. Ακόμα και η ετικέτα πίσω μπαίνει με το χέρι, όπως και ο φελλός. Ηθελα να φτιάξω ένα προϊόν μαγικό, να σε ταξιδεύει στη γεύση», αναφέρει ο κ. Κολιόπουλος .
«Μπορώ να μιλήσω άφοβα για την ποιότητά του, καθώς το προϊόν μου έχει περάσει από επίσημες χημικές και οργανοληπτικές αναλύσεις. Πήρα, μάλιστα, και ασημένιο βραβείο στο New York Festival, αλλά στοχεύω στο χρυσό», τον


Πηγή: Ποιός είναι ο Γιώργος Κολιόπουλος που πουλάει το λάδι προς 150 ευρώ το λίτρο και εμπνεύστηκε από τον Στέλιο Ράμφο | iefimerida.grhttp://www.iefimerida.gr/news/87971/...#ixzz3cfE8aWSu

[gakhun]

Ακόμη ένα άρθρο για το ίδιο θέμα:

Ο Έλληνας που πουλάει το ακριβότερο λάδι στον κόσμο!

Η ιστορία του Γιώργου Κολιόπουλου είναι η ιστορία της Ελλάδας, της υπέρβασης...

Της υπέρβασης που έρχεται όταν διαγράψεις με... μια γραμμή όλα όσα μέχρι τώρα νόμιζες ότι ήξερες, όλα όσα σου έλεγαν ότι ισχύουν και όλα όσα πίστευες ότι θα μπορούσαν να ισχύουν.

Τότε η εικόνα γίνεται ξεκάθαρη και αν κλείσεις τ' αυτιά σου σε όσους μοιρολατρικά σου λένε ότι το παιχνίδι είναι χαμένο, η επιτυχία δεν αργεί να σου χτυπήσει την πόρτα.

Ο Γιώργος Κολιόπουλος έκανε κάτι εξαιρετικά απλό και ταυτόχρονα εξαιρετικά πολύπλοκο. Μετέτρεψε το ελληνικό ελαιόλαδο σε ένα είδος υπερπολυτελείας και σε ένα status symbol που η κάθε του σταγόνα αξίζει χρυσάφι: το λάδι «Λάμδα» της εταιρείας Speiron, από την ποικιλία Κορωνέικη, είναι το καλύτερο ελαιόλαδο στον κόσμο.

Τα οργανοληπτικά του χαρακτηριστικά το κατατάσσουν στην κατηγορία του ultra premium, μιας κατηγορίας την οποία δημιούργησε ο ίδιος ο Γιώργος Κολιόπουλος ανοίγοντας ένα εντελώς νέο κομμάτι στην αγορά.

Η πολύ μικρή παραγωγή του στο χωριό Κριτσά της Κρήτης και ο τρόπος έκθλιψης –μόλις 8 ώρες μετά τη συλλογή του καρπού- το κάνει μοναδικό. Και η ομάδα μάρκετινγκ πίσω από το Λάμδα ξέρει πολύ καλά να διαχειρίζεται αυτή τη μοναδικότητα.

Η κάθε απλή συσκευασία των 500ml κοστίζει 50 ευρώ. Αν κανείς την προτιμά σε συσκευασία δώρου η τιμή ανεβαίνει στα 180 ευρώ και αν κάποιος θελήσει να το παραγγείλει σε περιορισμένα τεμάχια με την υπογραφή του επάνω η τιμή του μπορεί να φτάσει μέχρι 11.000 ευρώ. Τόσο τιμάται η συλλεκτική κασετίνα με το μασίφ ξύλο και τις πλάκες πλατίνας.
Ο Γιώργος Κολιόπουλος μπορεί να τελείωσε τη Νομική, όμως τον κέρδισε η διαφήμιση. Μέσα από τις ατελείωτες ώρες της δουλειάς ως κειμενογράφος είδε τα πράγματα από μιαν άλλη οπτική γωνία. Κατάλαβε ότι η ποιότητα και το σωστό branding θα μπορούσαν να αναγεννήσουν ένα προϊόν που μέχρι τότε είχε χάσει τον προσανατολισμό στις ξένες αγορές. Εκατομμύρια τόνοι ποιοτικού ελληνικού λαδιού έφευγαν στο εξωτερικό σε εξευτελιστικές τιμές και στη συνέχεια το ελληνικό λάδι βαφτιζόταν «ιταλικό» και «ισπανικό». Φτηνές συσκευασίες με πρόχειρο σχεδιασμό, που δεν πήγαινε μακρύτερα από τον Παρθενώνα και την Ακρόπολη, βρισκόντουσαν στα ράφια των καταστημάτων του εξωτερικού. Το ελληνικό λάδι ήταν ο φτωχός συγγενής, ο απαξιωμένος «άλλος». Κι αυτό έπρεπε να αλλάξει.
Σήμερα το «Λάμδα» βρίσκεται σε δεκάδες πόλεις του εξωτερικού. Από τα Harrod's ως τα καλιφορνέζικα ντελικατέσεν, από το Χονγκ Κονγκ ως το Ντουμπάι, το «Λάμδα» χαρίζει γευστικές συγκινήσεις σε όσους μπορούν να ανταπεξέλθουν στην τσουχτερή τιμή του. Θεωρείται ένα επιχειρηματικό δώρο κύρους, ενώ, σύμφωνα με το δημιουργό του, αναβαθμίζει εξίμισι φορές την προστιθέμενη εξαγώγιμη αξία του ελληνικού ελαιόλαδου.

Η αφαιρετική συσκευασία του με το πλακέ μπουκάλι και το ελληνικό λάμδα μέσα λευκό στον κύκλο ενθουσίασε και τους λάτρες του ντιζάιν. Το 2008 του απονεμήθηκε το ασημένιο μετάλλιο στον παγκόσμιο διαγωνισμό New York Festivals. ’λλο ένα στοίχημα είχε κερδηθεί.

Για το μέλλον ο Γιώργος Κολιόπουλος ετοιμάζει ένα ακόμα λανσάρισμα που θα συζητηθεί. Κανείς δεν ξέρει τι θα αφορά, όμως αξίζει να μείνουμε σε κάτι που είναι γραμμένο στην αρχική σελίδα της ιστοσελίδας της εταιρείας του.

«Δεν μπορείς να κάνεις μια σαφή πρόβλεψη για το πώς θα συμπεριφερθεί το σύστημα. Ε, και;». Αυτό το «ε, και» είναι τελικά που κάνει όλη τη διαφορά.

από newsbomb.gr
Read more: http://www.newsbomb.gr/ellada/news/s...#ixzz3cfExPtfV

[AngelOrestiada]

http://news247.gr/eidiseis/weekend-e...s.3525302.html αξιζει να το δειτε

[gakhun]

Μπράβο! για το άρθρο σου και μπράβο! σε αυτούς στους οποίους αναφέρεται. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ. Θα μου επιτρέψεις, να το αναρτήσω, χωρίς παραπομπή...

Green Cola: Η ελληνική εταιρεία 'που έπιασε στον ύπνο' τις πολυεθνικές






Πως η Green Cola, από την ακριτική Ορεστιάδα κατάφερε να μπει πρώτη σε μία αγορά που ακoλούθησαν Coca Cola και Pepsi
Κωστής ΧριστοδούλουΙούνιος 13 2015 08:06


Δεν υπάρχουν πολλές εταιρείες που να δημιουργήθηκαν μέσα στην ύφεση και να πέτυχαν. Πόσο περισσότερο όταν οι δημιουργοί της ποντάρουν σε μία αγορά που από την αρχή την κρίσης έως σήμερα έχει χάσει πάνω από 30%. Και όμως η Green Cola είναι αυτό το «γαλατικό χωριό» - που πια δεν το λες μικρό – το οποίο κατάφερε όχι μόνο να αντισταθεί στην ύφεση αλλά καταφέρει πολύ περισσότερα.




Ποιο είναι το πιο εντυπωσιακό; Σίγουρα ότι σε επίπεδο μεριδίων αγοράς βλέπει στα μάτια – και αν συνεχίσει έτσι - είναι θέμα μηνών να ξεπεράσει τον δεύτερο μεγαλύτερο παίκτη της αγοράς, την πολυεθνική Pepsi. Για πρώτη φορά από την κατάρρευση και εξαφάνιση του Ταμ – Ταμ την δεκαετία του '70 – μετά από την είσοδο των πολυεθνικών, Coca Cola και Pepsico – μία ελληνική cola επιτυγχάνει χωρίς να έχει την οικονομική δυνατότητα διαφήμισης να κερδίζει μερίδια σε χρόνο ρεκόρ. Και ναι, μπορεί η Pepsi να έχει πετάξει «λευκή πετσέτα» στην ελληνική αγορά ποντάροντας στην χαμηλή τιμή, σε προσφορές και στο να κρατήσει – πάλι με οικονομικές προσφορές – ως πελάτες της εστιατόρια και καφετέριες, δεν μειώνει όμως αυτό την επίδοση της Green Cola που μέσα σε λιγότερο από τέσσερα χρόνια έπιασε τα μερίδια της Pepsi (5,5% στα αναψυκτικά τύπου cola στο οργανωμένο λιανεμπόριο) των σαράντα χρόνων παρουσίας στην χώρα μας.

H ίδια η δημιουργία της Green Cola είναι επίσης κάτι εντυπωσιακό. Εάν δεν υπήρχε ένας συνδυασμός αρνητικών συγκυριών προφανώς δεν μιλούσαμε σήμερα για αυτή. Συνιδρυτές τρία μεσήλικα στελέχη ελληνικών πολυεθνικών (Cosmote και 3Ε) που από δεκαετίες καριέρας, στα πρώτα χρόνια της κρίσης και των περικοπών βρέθηκαν μετέωροι χωρίς τις αποδοχές και τις παροχές που τους πρόσφερε η προηγούμενη δουλεία τους. Ποιο είναι το μέλλον αυτών των στελεχών συνήθως; Όσοι τυχεροί καταφέρουν να βρουν νέα εργασία αυτή υπολείπεται κατά πολύ τόσο σε αποδοχές όσο και σε ένταση και σε επίπεδο ευθύνης που είχαν συνηθίσει. Αντίθετα ο Περικλής Βενιέρης (πρώην υπεύθυνος παραγωγής της 3Ε, εμφιαλωτή της Coca Cola στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια), ο Στέφανος Οκταποδάς (πρώην επικεφαλής της θυγατρικής της Cosmote στην Αλβανία) και ο Ευάγγελος Μαρτιγόπουλος (πρώην Διευθύνων Σύμβουλος της Cosmote και του ΟΤΕ) αποφάσισαν να πάρουν τις τύχες στα χέρια τους. Εμπνευστής της κίνησης ο Περικλής Βενιέρης, ο οποίος παρά την κυριαρχία της Coca Cola πίστεψε ότι υπάρχει χώρο και για νέα σήματα αρκεί αυτά να έχουν να πουν κάτι και ειδικότερα στις νεότερες γενιές που στην παγκόσμια αγορά γυρίζουν την πλάτη στα παραδοσιακά αναψυκτικά με την ζάχαρη.Η Green Cola που σε ένα μεγάλο βαθμό είναι αποτέλεσμα μελετών και εργαστηριακών ερευνών που πραγματοποιήθηκαν σε ελληνικά πανεπιστήμια – από το Πολυτεχνείο στην Αθήνα μέχρι στο Δημοκρίτειο στην Θράκη – πέτυχε μία γεύση που να είναι αρεστή στον μέσο καταναλωτή, χωρίς να έχει καθόλου ζάχαρη ή ασπαρτάμη αλλά στέβια. Μπορεί αρχικά για να πλασαριστεί στην αγορά να «πούλησε» ελληνικότητα σήμερα όμως αυτό που προβάλετε από τα στελέχη της είναι το Green, ότι είναι ένα προϊόν χωρίς φωσφορικό οξύ, με φυσική καφεΐνη και φυτικής προέλευσης γλυκαντικό. Μάλιστα φρόντισαν να πατεντάρουν το όνομα και το σήμα της Green Cola για μεγάλες αγορές του εξωτερικού όπως ΗΠΑ και Βρετανία, δαπανώντας σημαντικά χρήματα για αυτό τον σκοπό που θα ήταν υπερπολίτιμα για την εδραίωση τους στην ελληνική αγορά.

H παγκόσμια δικαίωσηΗ κίνηση αυτή φαίνεται να τους δικαιώνει καθώς λίγα χρόνια αργότερα οι δύο μεγάλοι παίκτες της αγοράς έβγαλαν τα δικά τους «πράσινα» προϊόντα. Πριν από δύο ακριβώς χρόνια, τον Ιούνιο του 2013 η Coca Cola λάνσαρε δοκιμαστικά σε Αργεντινή και Χιλή την Coca Cola Life, με λιγότερη ζάχαρη την οποία σε ένα μέρος την αντικαθιστούσε επίσης με στέβια. Το νέο αναψυκτικό ξεκίνησε δειλά τα βήματα του και στις ΗΠΑ το περασμένο καλοκαίρι και από τον περσινό Νοέμβριο είναι τοποθετημένο παναμερικανικά. Αξίζει να αναφερθεί ότι είναι το πρώτο αναψυκτικό cola που λανσάρει στις ΗΠΑ η Coca Cola από το 2006.
Από τα τέλη του 2014 η Coca Cola Life έχει περάσει τον Ατλαντικό και έχει παρουσία σε τρεις μεγάλες αγορές: Γερμανία, Βρετανία και Γαλλία καθώς και σε μικρότερες της κεντρικής και της βόρειας Ευρώπης. Σύμφωνα με πληροφορίες είναι θέμα χρόνου να την δούμε σε κάποιο ψυγείο ή ράφι και στην Ελλάδα.
Σε ερώτηση του WE του news247 προς τον κ. Βενιέρη για την επερχόμενη έλευση της Coca Cola Green στην Ελλάδα ανέφερε ότι θα είναι μία θετική εξέλιξη καθώς θα βοηθήσει και θα τονώσει την αγορά που οι ίδιοι δημιούργησαν τονίζοντας παράλληλα ότι δεν πρόκειται για προϊόντα της ίδιας κατηγορίας καθώς αυτό της Coca Cola περιέχει και ζάχαρη. Εδώ αξίζει να αναφέρουμε ότι και η Pepsi έχει το δικό της πράσινο μπουκάλι από το περασμένο φθινόπωρο με την Pepsi True.
Τα διεθνή βήματα

Παρά το νεαρό της ηλικίας η Green Cola εξάγεται ήδη σε Ισραήλ, Κύπρο, Σερβία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Βέλγιο και Αυστραλία ενώ βρίσκεται σε επαφές για την είσοδο σε μεγάλες αγορές όπως αυτές της Αμερικής και της Γερμανίας. Παράλληλα ακολουθώντας το μοντέλο των μεγάλων παικτών της αγοράς ξεκίνησε να παραχωρεί άδειες εμφιάλωσης σε χώρες του εξωτερικού. Η αρχή έγινε από την Σερβία και ακολούθησαν η Σαουδική Αραβία και η Κύπρος όπου αυτές τις ημέρες ενεργοποιείται η συμφωνία με την ΚΕΑΝ.
Στόχος είναι μέσα στην επόμενη διετία να υπάρξουν αντίστοιχες συμφωνίες σε ακόμη 7 χώρες από τις οποίες οι περισσότερες θα βρίσκονται στην Κεντρική Ευρώπη. Παράλληλα στην Ελλάδα και καθώς το εργοστάσιο της ΕΠΑΠ στην Ορεστιάδα λειτουργεί στα όρια του καθώς πέρα από την Green Cola που αυξάνει συνεχώς τα μερίδια της παράγονται και τα άλλα σήματα της εταιρείας: ΜΠΛΕ, Mix&Match και GR8 (GR-eight) καθώς και τα αναψυκτικά για λογαριασμό των περισσότερων αλυσίδων σούπερ μάρκετ, αποφασίστηκε η συνεργασία με το εμφιαλωτήριο "Εσπερίδες" της ΕΑΣ Αργολίδας. Εδώ αξίζει να αναφερθεί ότι το εργοστάσιο στην Ορεστιάδα, ένα από τα ελάχιστα που έχουν απομείνει σε λειτουργία στον Έβρο απέχει 900 χιλιόμετρα από την Αθήνα και πολύ περισσότερο από την "τουριστική" Ελλάδα των νησιών και της Κρήτης. Η διοίκηση παρ'όλα αυτά ετοιμάζει νέες επενδύσεις στην μονάδα της ΕΠΑΜ.

Το μαγικο άγγιγμα του Γιάννη ΧήτουΣτα μέσα της εβδομάδας που πέρασε παρουσιάστηκε και επισήμως η μετοχική συνεργασία με τον Γιάννη Χήτο ο οποίος απέκτησε το 25% έναντι 3 εκατ. ευρώ. Έχοντας καταφέρει να κάνει το Ζαγόρι να πρωταγωνιστήσει στην αγορά του εμφιαλωμένου νερού την εποχή που την αγορά μοιράζονταν μόνο οι πολυεθνικοί όμιλοι και να κάνει αντικείμενο εξαγοράς μέσα σε πέντε χρόνια την μπύρα ΦΙΞ που ο ίδιος λάνσαρε ήταν μακράν η πιο δελεαστική πρόταση συνεργασίας που είχαν οι μέτοχοι της Green Cola. Πόσο περισσότερο όταν θα έχει και ενεργό ρόλο ως νέος εκτελεστικός πρόεδρος..

ΑΠΟ:http://news247.gr/eidiseis/weekend-e...s.3525302.html

[yakutia]

Σχετικά με τον Κολιόπουλο και το λαδι λ που κάνει 200 ευρώ το λίτρο, διάβασα ότι είχε γίνει ένας ψιλοχαμός επειδή κυκλοφόρησε σε διεθνή site για το ελαιόλαδο ο εκεί συνεταιρισμός στην Κρήτη του πουλάει το λαδάκι 2,70 ευρώ το λιτρο.

δηλαδή ο Κολιόπουλος απλώς παίρνει το λαδάκι 2,70 ευρώ χωρίς να έχει δική του παραγωγή για να δικαιολογεί τα φοβερά quality assurance που αναφέρει στο site του. Εχει την ίδια οξύτητα και ποιότητα με αυτό που αγοράζουν όλοι εκεί. ΟΚ, μπορεί να αγοράζει πρώτος την καλύτερη ποιότητα..
Μπράβο του ασφαλώς αλλά διάβασα ότι η ζήτηση έχει πέσει για αυτό μαρκετίστικο προϊόν που απευθύνεται σε σαουδάραβες και άλλους πλούσιους ανά τον κόσμο προφανώς γιατί έχει αγγίξει την υπερβολή. Οτι και νάναι λαδάκι του θεού είναι και ακόμα και οι σαουδάραβες και ρώσοι μεγιστάνες το καταλαβαίνουν. Τις προάλλες έκανα ένα δώρο σε ένα ξένο συνεργάτη που τρελλαίνεται για ελληνικό λάδι ένα πολύ ωραία συσκευασμένο, σε μεταλλική κυλινδρική φιάλη 1 λιτρο κρητικό βιολογικό εξτρα παρθένα ελαιόλαδο με οξύτητες κλπ αντίστοιχα του λ του Κολιόπουλου και το πλήρωσα κάπου 12 Ευρώ.

[yakutia]

μπράβο δηλαδή αν με μιά έξυπνη κίνηση πιάνεις αστρονομικές τιμές έστω και για κάποιο διάστημα. Αυτό το κάνει και ο Τσάνταλης με ένα ελληνικό κρασάκι Αγιωργίτικο νομίζω ή νεμέα, παλαιωμένο καλό βέβαια που το πουλάει στους Κινέζους σε επίχρυση φιάλη 600 Ευρώ το μπουκάλι!!

στο κρασί δικαιολογείται καλύτερα η πολύ μεγάλη τιμή. Ο οινοποιός καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα του κρασιού με τον τρόπο και τα μ,έσα που κάνει την οινοποίηση και μετά πως παλαιώνει το κρασί πριν το εμφιαλώσει κλπ κλπ. Οπότε ένα κρασί απ την ίδια ποικοιλία μπορεί βεβαίως να έχει τεράστιες διαφορές στην ποιότητα (και τιμή) από ένα άλλο.

στο λαδάκι όμως δεν υπάρχει τίποτα ουσιαστικό να κάνεις. Παίρνεις τον καρπό (ΟΚ, από καλή ποικιλία ελιάς) τον πατάς, βγαίνει το λαδάκι and thats all. To μόνο που παίζει για να έχεις την καλύτερη ποιότητα είναι να ανακατεύεται με κρύο όχι ζεστό νερό κατά τη θλίψη (ψυχρή έκθλιψη - cold pressing) για να γίνει το απαρταίτητο ζουμί απ το οποίο μετά διαχωρίζεται το λάδι με φυγόκεντρο ώστε να έχεις την άριστη ποιότητα "εξαιρετικού παρθένου ελαιόλαδου". Αν το ανακατέψεις με ζεστό νερό (θερμή έκθλιψη) αυξάνεις την απόδοση σε λάδι αλλά πέφτει η ποιότητα. Αλλά τα περισσότερα ελληνικά ελαιοτριβεία κάνουν αποκλειστικά ψυχρή έκθλιψη.

Πάντως υπάρχει μεγάλο έδαφος ανάπτυξης με το λάδι. πολλές ελληνικές εταιρείες πουλάνε και ιντερνετικά αλλά και καλλυντικά με βάση ελαιόλαδο όπως σαπούνια κρέμες προσώπου κλπ κλπ, αλλά και ακατέργαστο θαλασσινό αλάτι, μέλι κλπ.

[gakhun]

μπράβο δηλαδή αν με μιά έξυπνη κίνηση πιάνεις αστρονομικές τιμές έστω και για κάποιο διάστημα. Αυτό το κάνει και ο Τσάνταλης με ένα ελληνικό κρασάκι Αγιωργίτικο νομίζω ή νεμέα, παλαιωμένο καλό βέβαια που το πουλάει στους Κινέζους σε επίχρυση φιάλη 600 Ευρώ το μπουκάλι!!

στο κρασί δικαιολογείται καλύτερα η πολύ μεγάλη τιμή. Ο οινοποιός καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα του κρασιού με τον τρόπο και τα μ,έσα που κάνει την οινοποίηση και μετά πως παλαιώνει το κρασί πριν το εμφιαλώσει κλπ κλπ. Οπότε ένα κρασί απ την ίδια ποικοιλία μπορεί βεβαίως να έχει τεράστιες διαφορές στην ποιότητα (και τιμή) από ένα άλλο.

στο λαδάκι όμως δεν υπάρχει τίποτα ουσιαστικό να κάνεις. Παίρνεις τον καρπό (ΟΚ, από καλή ποικιλία ελιάς) τον πατάς, βγαίνει το λαδάκι and thats all. To μόνο που παίζει για να έχεις την καλύτερη ποιότητα είναι να ανακατεύεται με κρύο όχι ζεστό νερό κατά τη θλίψη (ψυχρή έκθλιψη - cold pressing) για να γίνει το απαρταίτητο ζουμί απ το οποίο μετά διαχωρίζεται το λάδι με φυγόκεντρο ώστε να έχεις την άριστη ποιότητα "εξαιρετικού παρθένου ελαιόλαδου". Αν το ανακατέψεις με ζεστό νερό (θερμή έκθλιψη) αυξάνεις την απόδοση σε λάδι αλλά πέφτει η ποιότητα. Αλλά τα περισσότερα ελληνικά ελαιοτριβεία κάνουν αποκλειστικά ψυχρή έκθλιψη.

Πάντως υπάρχει μεγάλο έδαφος ανάπτυξης με το λάδι. πολλές ελληνικές εταιρείες πουλάνε και ιντερνετικά αλλά και καλλυντικά με βάση ελαιόλαδο όπως σαπούνια κρέμες προσώπου κλπ κλπ, αλλά και ακατέργαστο θαλασσινό αλάτι, μέλι κλπ.

Έχεις δίκιο με το κρασί, αλλά και το ελαιόλαδο δεν είναι απλή υπόθεση .

[gakhun]

Ας μείνουμε στη Θράκη και μετά το ωραίο άρθρο του Angelorestiada, ας πάμε σε μία άλλη εταιρεία

ΕΠΙΜΟΝΗ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΑ
Τι τράβηξε ο Δημήτρης Πολιτόπουλος για να επενδύσει στην Ελλάδα 10 εκατ. ευρώ και να φτιάξει ελληνική μπύρα


Ελλάδα
29|01|2013 16:34

«Η οδύσσεια μιας μικρής ελληνικής μπύρας». Με αυτό τον τίτλο έγινε πρωτοσέλιδο στους New York Times ο χημικός μηχανικός Δημήτρης Πολιτόπουλος ο οποίος αντί για ταξίδι προς την επιτυχία γνώρισε την κόλαση που λέγεται ελληνική αγορά και νομοθεσία.

Ολα άρχισαν στα μέσα της δεκαετίας του '90, όταν η Ελλάδα δεν διέθετε ούτε μία, 100%, γνήσια ελληνική μπύρα. Την εποχή εκείνη η Ελλάδα δεν είχε την πολυτέλεια να έχει τη δική της μπίρα (σ.σ. η ζυθοποιία Fix είχε πτωχεύσει το 1983). Αντ' αυτού, είχε 3.500 διαφορετικά κρασιά και 500 επωνυμίες ούζου. Όλα αυτά, όταν η Βουλγαρία διέθετε 18 δικές της μπίρες, η Αλβανία 4, οι ΗΠΑ 3.000 και το Μεξικό 500.
Ήταν λοιπόν ηλίου φαεινότερο ότι όποιος αναλάμβανε ένα τέτοιο εγχείρημα δεν θα αργούσε να δρέψει τους καρπούς των κόπων του. Οπως γράφει στο υπέροχο σάιτ του ο Ιωάννης Πρωτοπαπαδάκης, αυτή την πεποίθηση είχε και ο Δημήτρης Πολιτόπουλος, εξ Αμερικής ορμώμενος, όταν στις 13 Φεβρουαρίου 1998 θα εξέδιδε το πρώτο τιμολόγιο της μπίρας «Βεργίνα». Ωστόσο, το ταξίδι προς την επιτυχία εξελίχθηκε σε πραγματική οδύσσεια – μια οδύσσεια έφτασε σε σημείο να γίνει πρωτοσέλιδο στους New York Times.

Ποιός είναι ο Δημήτρης Πολιτόπουλος
Ο χημικός μηχανικός Δημήτρης Πολιτόπουλος, γεννημένος στην Αθήνα, αποφασίζει να εξειδικεύσει τις γνώσεις του στη ζυθοποιία, στο φημισμένο πανεπιστήμιο Stevens του Σικάγο, προκειμένου να υλοποιήσει μια παράτολμη ιδέα: να επιστρέψει στην πατρίδα του και να δημιουργήσει μια ελληνική ζυθοποιία με στόχο την παραγωγή, την εμφιάλωση και την εμπορία μπύρας ανώτερης ποιότητας, που να παράγεται από ελληνικό κριθάρι και να έχει ελληνικό όνομα.
Το παράτολμο του εγχειρήματος αποτυπώνεται και στις αντιδράσεις των Ελλήνων φίλων του, όταν τους αποκαλύπτει τα σχέδιά του, το 1994. «Μα η Ελλάδα έχει ήδη μπύρα. Τη Heineken», του απαντούσαν όλοι. Όντως, ο ολλανδικός κολοσσός με μερίδιο αγοράς που ξεπερνούσε το 90% (δεύτερο υψηλότερο παγκοσμίως μετά το 99% στην αγορά της Αιγύπτου – σήμερα, έχει υποχωρήσει στο 72%) είχε ταυτίσει το όνομά του και το χρώμα του, το πράσινο, με τη μπύρα.
Μάλιστα, σύμφωνα με τα όσα είπε ο Δημήτρης Πολιτόπουλος στους New York Times, εξαργυρώνοντας την ηγεμονική της θέση επέβαλε στη χώρα μας τιμές υψηλότερες κατά 30% σε σχέση με τις τιμές στην Ολλανδία – δεν είναι τυχαίο ότι οι πωλήσεις της Heineken στην ελληνική αγορά συνεισφέρουν κατά το 7,1% στο σύνολο των λειτουργικών κερδών του ομίλου.

Ερευνα στην τοπική αγορά
Ενόσω στην Αμερική ο εκκολαπτόμενος επιχειρηματίας εκπονεί έρευνα για το πού θα στηθεί το ζυθοποιείο και ποια θα είναι η παραγωγική του ικανότητα. Μολονότι ως πρώτη επιλογή προκρίθηκαν τα Χανιά, εν τέλει επιλέγεται η δεύτερη, η Κομοτηνή, με δυναμικότητα 200.000 εκατόλιτρων ετησίως, καθώς ήταν πιο οργανωμένη βιομηχανικά και διέθετε το καλύτερο νερό (σύμφωνα με την παράδοση, εκεί παρήχθη για πρώτη φορά ελληνική μπύρα στους αρχαίους χρόνους), βασική πρώτη ύλη της μπύρας.
Δύο χρόνια μετά, το 1996, ο 36χρονος τότε χημικός μηχανικός, με τη συνδρομή του μεγαλύτερου αδερφού και του πατέρα του, επιστρέφει στα πάτρια εδάφη και επενδύει 10 εκατ. ευρώ στην Κομοτηνή. ’γνωστο για ποιο λόγο, η επένδυση αυτή στην ακριτική περιοχή απορρίφθηκε δύο φορές από τις επιδοτήσεις του αναπτυξιακού νόμου.

Επιμονή στο στόχο
Ένα χρόνο μετά, δημιουργείται αυτοματοποιημένη μονάδα παραγωγής υψηλών προδιαγραφών με την επωνυμία Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης Α.Ε., όμως η παραγωγή καθυστερεί καθώς οι ντόπιοι παραγωγοί μεταλλικών κουτιών δημιουργούν εμπόδια, με τα πρώτα μπουκάλια που καταφθάνουν να είναι προβληματικά.
Ως εμπορική επωνυμία της νέας, αυθεντικά ελληνικής μπύρας, επελέγη το όνομα ενός διάσημου τόπου, όπου ο Έλληνας αρχαιολόγος, Μανώλης Ανδρόνικος, ανακάλυψε ένα ταφικό μνημείο συμπεριλαμβανομένου και του τάφου του Φιλίππου Β' πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου: Βεργίνα.

Αρχίζουν τα προβλήματα
Ωστόσο, τα πρώτα σοβαρά προβλήματα όχι μόνο δεν θα αργήσουν να φανούν, αλλά παίρνουν και τη μορφή χιονοστιβάδας. Οι χονδρέμποροι επιστρέφουν το προϊόν δηλώνοντας ότι «κινδυνεύει το σπίτι τους», το τηλεφωνικό κέντρο της ζυθοποιίας γίνεται αποδέκτης απειλητικών τηλεφωνημάτων, πολλοί εργαζόμενοι αποχωρούν αδυνατώντας να απορρίψουν δελεαστικές προσφορές από ανταγωνιστές, οι διανομές σαμποτάρονται με άδειασμα καυσίμων από τα φορτηγά, αρκετά φορτηγά συνεργαζόμενων διανομέων καταστρέφονται, ενώ κυκλοφορούν και φήμες ότι πίσω από τη νέα μπίρα βρίσκονται Τούρκοι.
Η ελληνική εταιρεία δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια και αποφασίζει να περάσει στην αντεπίθεση. Ξεκινάει τις εξαγωγές –σήμερα εξάγεται σε ΗΠΑ, Αυστραλία, Κύπρο, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Πολωνία, Ιαπωνία και Αλβανία-, μειώνει τις τιμές για ξενοδοχεία και πλοία, παρασκευάζει φθηνή και επώνυμη μπύρα για σούπερ μάρκετ, ενώ μειώνει την τιμή, έως και 50%, στο μεταλλικό κουτί.

Πρόστιμο από την Επιτροπή Ανταγωνισμού
Λίγα χρόνια αργότερα, το 2003, ενημερώνει με επιστολή της την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού για τη ζοφερή κατάσταση της αγοράς μπύρας, αλλά και την αντίστοιχη Ελληνική Επιτροπή, το 2005, στην οποία παραδίδει έναν ογκώδη φάκελο για της καταχρηστικές πρακτικές του ηγέτη της αγοράς. Εν μέρει δικαιώνεται, καθώς το 2007 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιβάλει πρόστιμο 219 εκατ. ευρώ για παράνομες εμπορικές πρακτικές της εταιρείας Heineken στην έδρα της στην Ολλανδία.
Ανήσυχο πνεύμα ο Δημήτρης Πολιτόπουλος, δεν επιθυμεί να περιοριστεί στην παραγωγή μπύρας, αλλά θέλει να διευρύνει την προϊοντική γκάμα παρασκευάζοντας ροφήματα από βότανα, που βρίσκονται άφθονα στην Θράκη. Όμως, εδώ έχει να αντιμετωπίσει έναν ακόμη δυσεπίλυτο γρίφο, καθώς σύμφωνα με ένα «σκοτεινό» διάταγμα, οι ζυθοποιίες στην Ελλάδα πρέπει να παράγουν μόνο μπύρα και τίποτα άλλο. Ένα διάταγμα που έλκει την καταγωγή του από τα χρόνια του βασιλιά Οθωνα...

Πέτυχε λόγω επιμονής
Σήμερα, η μπύρα Βεργίνα κατέχει μερίδιο 6% της ελληνικής αγοράς (πλέον στη χώρα μας λειτουργούν 13 μικρές ελληνικές ζυθοποιίες), με τη Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης να θεωρείται –με ετήσια ανάπτυξη που προσεγγίζει το 30%- από τις πλέον ανερχόμενες και πολλά υποσχόμενες εταιρίες στην Ελλάδα. Το παράδειγμα του Δημήτρη Πολιτόπουλου αν μη τι άλλο μας υπενθυμίζει ότι με όπλο το όραμα, την αποφασιστικότητα, το πείσμα και ένα ποιοτικό προϊόν, η επιτυχία δεν θα αργήσει να έρθει.


Πηγή: Τι τράβηξε ο Δημήτρης Πολιτόπουλος για να επενδύσει στην Ελλάδα 10 εκατ. ευρώ και να φτιάξει ελληνική μπύρα | iefimerida.grhttp://www.iefimerida.gr/news/88268/...#ixzz3d52S9qi1

[gakhun]

Σταμάτης Κριμιζής: Ο Ελληνας που πήγε βόλτα στον Πλούτωνα

Ο ακαδημαϊκός που συνέδεσε το όνομά του με τα πιο σημαντικά διαστημικά προγράμματα της NASA τις τελευταίες δεκαετίες, μιλάει στο BHMAgazino για τη «γήινη» αποστολή του στον Πλούτωνα, για τον εποικισμό του Αρη και για το ελληνικό δημοψήφισμα
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 03/08/2015 06:00

Μήπως ο παραλογισμός της Ελλάδας των capital controls μπορεί να κατευναστεί από λίγη έλλογη κοσμική σκόνη; Το διαστημικό σκάφος Νew Horizons συνεχίζει να σαγηνεύει τη Γη αποστέλλοντας έγχρωμες φωτογραφίες (στις αποχρώσεις του καφέ και του κόκκινου) από τον Πλούτωνα. Ο διακεκριμένος αστροφυσικός της NASA Σταμάτης («Τομ») Κριμιζής, ο «νονός» του παρθενικού στην Ιστορία περάσματος από τον Πλούτωνα (στις 14 Ιουλίου 2015) αλλά και ο μοναδικός επιστήμονας που επισκέφθηκε (μέσα από τα όργανα και τα διαστημικά οχήματα που κατασκεύασε) και τους εννέα πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος, μιλάει στο BΗΜΑgazino για το τελευταίο μεγάλο βήμα της ανθρωπότητας στην κατάκτηση του Διαστήματος.

Ο 77χρονος ακαδημαϊκός, που συνέδεσε το όνομά του με τα πιο σημαντικά προγράμματα της NASA (όπως οι θρυλικές αποστολές των Voyager 1 και 2) ενώ προ μηνών τού απονεμήθηκε το Βραβείο Συνολικής Προσφοράς από το Εθνικό Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος των ΗΠΑ (διάκριση που έχουν λάβει οι πιο μεγάλοι αμερικανοί ήρωες του Διαστήματος όπως οι Νιλ

Αρμστρονγκ, Τζον Γκλεν κ.ο.κ.), εξηγεί ακόμη γιατί ποσώς ζηλεύει τους αστροναύτες, γιατί ο Κόκκινος Πλανήτης συνεχίζει να γοητεύει τους γήινους, αλλά και το ενδεχόμενο να σκοντάψουμε σε έναν εξωγήινο πολιτισμό. Μιλάει βέβαια και για το δικό του πολυτάραχο ταξίδι από τον Βροντάδο της Χίου στην άβυσσο του αεροδιαστήματος. Επειτα από μισό αιώνα διαγαλαξιακών περιπετειών, ο επικεφαλής από το 1991 των διαστημικών προγραμμάτων στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς στο Μέριλαντ των ΗΠΑ ετοιμάζεται ήδη για την επόμενη αποστολή του. Είναι η προγραμματισμένη για την 31η Ιουλίου 2018 εκτόξευση του Solar Probe Plus: «Αγωνίζομαι γι' αυτό τα τελευταία σαράντα χρόνια. Αν με ρωτούσατε ποιο κομμάτι του Σύμπαντος θα ήθελα να ατενίσω, θα σας έλεγα δίχως σκέψη τον Ηλιο».

Κύριε καθηγητά, πώς βιώνετε στα 77 σας χρόνια το ιστορικό ταξίδι του New Horizons στον Πλούτωνα; Διαφέρει από τους επιστημονικούς θριάμβους της νιότης σας;
«Εχει ομολογουμένως άλλη γεύση δεδομένου ότι βρισκόμαστε στην εποχή των social media και το ενδιαφέρον του κόσμου είναι πρωτόγνωρο. Στην ιστοσελίδα της NASA είχαμε 5 δισ. "χτυπήματα". Εδώ στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς αναγκαστήκαμε να μεταφέρουμε την ιστοσελίδα έξω από το campus για να μην καταρρεύσει το σύστημα. Αρκεί να σας πω ότι στις 14 Ιουλίου 2015 είχαμε 250 εκατ. "χτυπήματα"! Να δείτε πόσα νέα παιδιά ήρθαν εδώ στο εργαστήριό μας! Οι αποστολές των Voyager 1 και 2 (1977), στις οποίες ήμουν επικεφαλής ερευνητής, δεν είχαν επ' ουδενί λόγω τέτοια προβολή και απήχηση».

Η αποστολή του New Horizons πέρασε διά πυρός και σιδήρου. Η κυβέρνηση Μπους παρ' ολίγον να την «παγώσει», ενώ και πρόσφατα, ύστερα από εννιάμισι ανέφελα χρόνια ταξιδιού, βιώσατε τον φόβο της ολικής κατάρρευσης, εξαιτίας μιας βλάβης στο διαστημικό σκάφος. Πώς είναι να αναμετριέσαι διαρκώς με αχαρτογράφητα νερά;
«Να σας θυμίσω μόνο ότι για εμένα προσωπικά αυτό το πολυτάραχο "ταξίδι" ξεκίνησε το 1965 με τον Αρη. Υπήρχαν βέβαια εδώ επιπλέον προβλήματα, καθότι ακόμη και η NASA δεν ήταν για πολλά χρόνια ώριμη για τον Πλούτωνα. Θα ήταν η πιο μακρινή αποστολή που είχε γίνει ποτέ και σχεδόν οι περισσότεροι ήταν πεπεισμένοι ότι θα αποτύχουμε. Θυμάμαι, στις 19 Ιανουαρίου 2006, όταν βρέθηκα στο Ακρωτήριο Κανάβεραλ για την εκτόξευση του New Horizons, ο τότε διευθυντής των διαστημικών προγραμμάτων της NASA, Εντουαρντ Γουάιλερ, αναφώνησε: "Δεν το πιστεύω ότι τα καταφέρατε!". Σε κάθε "ταξίδι" ζεις με την αγωνία μέχρι το τελευταίο λεπτό, όπως π.χ. με τη βλάβη της 4ης Ιουλίου στο New Horizons. Εμεινε ξαφνικά βουβό και κληθήκαμε μέσα σε μιάμιση ώρα να επαναφέρουμε ένα διαστημόπλοιο στην κανονική του ρουτίνα. Πέρα από το επιστημονικό και ψυχικό σθένος που καλείσαι να επιδείξεις, χρειάζεται να έχεις "περάσει" σε όλα τα μέλη της ομάδας σου, που μένουν συχνά μερόνυχτα ξάγρυπνα στο Κέντρο Ελέγχου, ότι φέρουν εις πέρας μια ξεχωριστή αποστολή, ότι δημιουργούν Ιστορία».

Τα αποτελέσματα του ελληνικού δημοψηφίσματος σας βρήκαν και εσάς στο Κέντρο Ελέγχου. Πώς είναι, αλήθεια, να περιδινείσαι θριαμβευτής στο Διάστημα όταν η χώρα σου περιδινείται στο χάος;
«Δύσκολα, οφείλω να ομολογήσω. Το μυαλό μου έτρεχε διαρκώς στη χώρα που αγαπώ. Οι συνεργάτες μου στη NASA δεν σταματούσαν να με ρωτούν πώς ερμηνεύω τις εξελίξεις. Ηταν δύσκολο να το αποφύγω, τη στιγμή που η Ελλάδα ήταν συνεχώς πρώτο θέμα στα διεθνή μέσα. Εχουμε γίνει ρεζίλι σε όλον τον κόσμο για ανοησίες, κομπασμούς, πράγματα αδιανόητα στις άλλες χώρες... Αλλά όταν αντικρίζεις την πρώτη εικόνα από έναν κόσμο που ήταν για την ανθρωπότητα μια κουκκίδα φωτός, τα ξεχνάς όλα για λίγο. Αρχίζεις να διακρίνεις τις λεπτομέρειες, τον φλοιό του πλανήτη, τα χρώματα, τους παγετώνες, βιώνεις μια πρωτόγνωρη συναισθηματική διέγερση, αυτή υποθέτω που βίωσε ο Κολόμβος όταν αντίκρισε τις ακτές του Νέου Κόσμου. Είναι σαν να είσαι επάνω στο διαστημόπλοιο και με μάτια ανοιχτά διάπλατα να καταγράφεις έναν νέο κόσμο που αποκαλύπτεται».

Τους αστροναύτες τούς έχετε ζηλέψει;
«Οχι. Ο άνθρωπος είναι πολύ περιορισμένος, βλέπει με τα μάτια του ένα ορισμένο μήκος των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων που βρίσκεται στο οπτικό του πεδίο. Ομως τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα επεκτείνονται πολύ περισσότερο από όσο μπορούμε να δούμε. Τα δικά μου μάτια είναι σε κάθε (μη επανδρωμένη) αποστολή επάνω στο διαστημόπλοιο, με αποτέλεσμα να βλέπω πολύ περισσότερα από ό,τι θα μπορούσα ποτέ να διακρίνω ως επιβάτης. Τα ρομποτικά διαστημόπλοια αφενός μεν έχουν όργανα που ξεπερνούν τις αισθήσεις των ανθρώπων, αφετέρου φτάνουν σε προορισμούς απροσπέλαστους στον άνθρωπο. Δεν πρόκειται π.χ. να έχουμε αποστολές με ανθρώπινα πληρώματα στον Δία, στον Κρόνο, στον Ουρανό ή στον Πλούτωνα».

Με άλλα λόγια, εσείς βρίσκεστε όσο πιο κοντά μπορεί να φτάσει κανείς σε αυτά τα σώματα;
«Για αυτόν τον αιώνα σίγουρα. Δεν πρόκειται να φτάσουν τόσο μακριά ανθρώπινα πληρώματα».

Σε ποιο στάδιο βρίσκεται αυτή τη στιγμή η αποστολή του New Horizons;
«Σε πρώτη φάση το διαστημόπλοιο θα συνεχίσει μέχρι τα τέλη Αυγούστου να στέλνει στη Γη συμπιεσμένα ηλεκτρονικά δεδομένα (compressed data). Σε δεύτερη φάση θα γίνει η μεταφορά των ασυμπίεστων δεδομένων (decompressed data), που θα διαρκέσει έναν χρόνο».

Είναι αλήθεια ότι το New Horizons έφερε μία ακόμη πρωτιά: το μεγαλύτερο ποσοστό γυναικών σε αποστολή της NASA.
«Ναι. Από τους εβδομήντα που έλαβαν μέρος από διάφορα εργαστήρια και πανεπιστήμια της Αμερικής, τουλάχιστον οι τριάντα ήταν γυναίκες».

Ωστόσο δεν έχουν βρει ακόμη την ισότιμη θέση τους στην επιστήμη. Σας θυμίζω τον σάλο που προκάλεσε το πρόσφατο σεξιστικό σχόλιο του 72χρονου νομπελίστα της Ιατρικής Τιμ Χαντ ότι οι γυναίκες στο εργαστήριο είναι μπελάς...
«Η αλήθεια είναι ότι χωρίς ποτέ να ομολογείται, πάντα επικρατεί μια προκατάληψη απέναντι στις γυναίκες στην επιστήμη. Εχοντας διατελέσει επί 14 χρόνια διευθυντής διαστημικών προγραμμάτων εδώ στο Τζονς Χόπκινς, μπορώ να υπερηφανεύομαι που διόρισα την πρώτη γυναίκα επικεφαλής σε ένα διαστημικό πρόγραμμα το 1992. Είχα τότε 600 άτομα στη Διοίκηση Διαστήματος. Στο τέλος της θητείας μου, το μόλις 8% των γυναικών που "παρέλαβα" είχε φτάσει το 35%. Στις ΗΠΑ, πάντως, ο νόμος κατά των διακρίσεων στον χώρο εργασίας έχει επιβάλει ένα καθεστώς θετικής "διάκρισης": όταν έχεις απέναντί σου έναν άνδρα και μια γυναίκα με τα ίδια προσόντα, προσλαμβάνεις τη γυναίκα».

Εμείς, πάντως, στην Ελλάδα απέχουμε πολύ από οποιαδήποτε μορφή ισοτιμίας και αξιοκρατίας...
«Το γνωρίζω και το έχω καταδικάσει επανειλημμένως. Οι πολιτικοί που απορρίπτουν την αξιοκρατία και έχουν συμβάλει στη δημιουργία μιας κουλτούρας αποδοχής των διακρίσεων θα έπρεπε να ντρέπονται. Αποτελούν την καταστροφή της χώρας. Αυτή η λογική δυστυχώς διέπει όλα τα επίπεδα της ελληνικής κοινωνίας. Φεύγοντας από την Ελλάδα θεωρείς όαση μια χώρα η οποία είναι οργανωμένη, χρησιμοποιεί τη λογική, έχει αξιοκρατία, τιμά τους ανθρώπους της. Νιώθεις ανακούφιση από τον παραλογισμό».

Υποθέτω ότι θα έχετε σκεφτεί πολλές φορές το ενδεχόμενο ύπαρξης ενός εξωγήινου πολιτισμού και ότι σας συναρπάζει και εσάς όσο και εμάς...
«Μας συναρπάζει πάντα αναμφίβολα. Εκτιμάμε ότι η βιολογική δραστηριότητα που αναπτύχθηκε στη Γη είναι κατά πάσα πιθανότητα ένα φαινόμενο κοινό σε όλον τον Γαλαξία. Σύμφωνα δε με τη διατριβή του νέου επιστήμονα Ερικ Πετίγκουρα στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας, υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 40 δισεκατομμύρια πλανήτες στην κατοικήσιμη ζώνη των ηλιακών συστημάτων του Γαλαξία μας, δηλαδή 1 στους 5 ήλιους. Οσον αφορά όμως την αντικειμενική γνώση δεν υπάρχουν στοιχεία. Και βέβαια όλα αυτά που λέγονται για εξωγήινους, "ανεξήγητα φαινόμενα" κ.ο.κ. ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας ή αποδεικνύονται οπτικές απάτες».

Και η περίφημη νέα «Γη» που αποκάλυψε προ ημερών το διαστημικό τηλεσκόπιο Κέπλερ της ΝASA; Λέγεται ότι αυτός ο πλανήτης μοιάζει περισσότερο με τον δικό μας από όλους όσοι έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα.
«Ο Kέπλερ-452b, όπως έχει ονομαστεί, είναι απλώς ένας από αυτούς τους πλανήτες που έτυχε να υπάρχει στο μικρό κομμάτι της ουράνιας σφαίρας που εξερευνά το διαστημόπλοιο Kέπλερ. Το γεγονός ότι ο ήλιος εκεί είναι κάπως πιο λαμπερός και αρχαιότερος κατά 2 δισ. χρόνια από τον δικό μας μπορεί να σημαίνει ότι ο πλανήτης έχει ήδη υποστεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Αλλά αυτά είναι εικασίες, δίχως πραγματικά δεδομένα. Στο μέλλον θα είναι δυνατόν να μπορούμε να μετρήσουμε τα συστατικά και τη θερμοκρασία της ατμόσφαιρας αυτού του πλανήτη, καθώς και άλλων, και θα έχουμε καλύτερα μοντέλα».
Υπάρχει ακόμη στην Καλιφόρνια η SETI (Search for Extraterrestrial Intelligence), η ειδική επιστημονική ομάδα που διεξάγει την έρευνα για τη λήψη σημάτων από το Διάστημα; «Υπάρχει και εξακολουθεί να παράγει επιστημονική δουλειά. Χρησιμοποιεί ραδιοδέκτες αναζητώντας κάποιο σήμα στον Γαλαξία που προέρχεται από μη φυσικές πηγές. Ωστόσο, ενώ αυτή η προσπάθεια συνεχίζεται και διευρύνεται, μέχρι σήμερα δεν έχει φέρει κάποιο αποτέλεσμα».

Εχετε εξετάσει ποτέ την πιθανότητα ένας προηγμένος πολιτισμός να υπήρξε στο παρελθόν του δικού μας πλανήτη;
«Οπωσδήποτε όχι. Από τα απολιθώματα κ.ο.κ. οι ειδικοί είναι σε θέση να παρατηρήσουν όλους τους κρίκους που στηρίζουν τη θεωρία της εξέλιξης. Αν είχαν υπάρξει τέτοια ίχνη, θα είχαν βρεθεί».

Πώς εξηγείτε ότι το σχέδιο αποίκισης του Αρη, που προωθεί η ολλανδική εταιρεία Mars One, θέλγει χιλιάδες εθελοντές ανά τον κόσμο;
«Ο Αρης δεν έχει πάψει να γοητεύει. Θα σας πω ένα περιστατικό. Ημουν με μια παρέα από αστροναύτες στο Εθνικό Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος των ΗΠΑ στην Ουάσιγκτον και κουβεντιάζαμε το ενδεχόμενο ενός απλού "ταξιδιού" στον Κόκκινο Πλανήτη (και όχι του εποικισμού του). Ενας γύρισε και είπε: "Εγώ θα πήγαινα, δεν με νοιάζει αν θα γύριζα ζωντανός". Μου έκανε εντύπωση πόσο αποφασισμένος ήταν. Επιθυμούσε διακαώς να μείνει στην Ιστορία ως ο πρώτος άνθρωπος που πέρασε σε άλλον πλανήτη, πέραν της Σελήνης. Και επρόκειτο για έναν νοήμονα άνθρωπο, μορφωμένο, αν και οι περισσότεροι από τους αστροναύτες έχουν διατελέσει πιλότοι δοκιμών, άρα έχουν τον κίνδυνο μέσα τους. Και υπάρχει, ξέρετε, πολύς τέτοιος κόσμος. Οσον αφορά τους ιδρυτές της Mars One, υπογραμμίζω ότι ήταν μη τεχνικοί. Το έκαναν αποκλειστικά για λόγους δημοσιότητας. Εμειναν κατάπληκτοι όταν είδαν την ανταπόκριση. Ηταν χιλιάδες οι αιτήσεις... Και από την Ελλάδα ακόμη».

Λέγεται ότι το πρότζεκτ έχει πλέον τη συνδρομή σοβαρών επιστημονικών συμβούλων, ανθρώπων που...
«Κοιτάξτε, υπάρχουν άνθρωποι και άνθρωποι» (γελάει).

Λέτε δηλαδή ότι η εποίκιση του Αρη δεν είναι εφικτή με τα δεδομένα που έχουμε σήμερα...
«Με τα σημερινά δεδομένα, όχι, δεν είναι. Πρόκειται για μια μεγάλη πρόκληση για την ανθρωπότητα. Οπωσδήποτε θα λάβει χώρα τα επόμενα τριάντα χρόνια...».

Το λέτε με απόλυτη βεβαιότητα!
«Μοιραζόμαστε την πεποίθηση ότι πρέπει να στραφούμε στον πιο κοντινό μας πλανήτη. Είμαι πρόεδρος του Συμβουλίου της Διεθνούς Διαστημικής Υπηρεσίας. Πέρυσι πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον μια συνάντηση των διοικητών όλων των διαστημικών υπηρεσιών (από σαράντα κράτη) με αυτό ακριβώς το αντικείμενο: τη συνεργασία για μια αποστολή στον Αρη. Βέβαια, δεν έχει φτάσει ακόμη στο επίπεδο του προγραμματισμού, διότι αφενός μεν το κόστος θα είναι αστρονομικό, αφετέρου η οργάνωση μιας τέτοιας αποστολής είναι εξαιρετικά σύνθετη. Το Apollo (σ.σ.: το περίφημο επανδρωμένο διαστημικό πρόγραμμα της NASA για την εξερεύνηση της Σελήνης) θα ωχριά μπροστά στις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει μια αποστολή στον Αρη!»

Για ποιον λόγο;
«Υπάρχουν επιπλέον και ορισμένα άλυτα προβλήματα που αφορούν τα ανθρώπινα πληρώματα που ενδέχεται να ταξιδέψουν στον Αρη. Εκτός από τις ηλιακές εκρήξεις που μπορούν να σκοτώσουν το πλήρωμα μέσω της ακτινοβολίας των πρωτονίων, υφίστανται και οι φυσιολογικές, μη αναστρέψιμες αλλαγές που συντελούνται στον ανθρώπινο οργανισμό, όπως π.χ. η απώλεια οστικής μάζας. Υπάρχουν αστροναύτες που όταν προσεδαφιστούν ύστερα από πολύμηνη παραμονή στον διαστημικό σταθμό, εμφανίζουν δυσκολία στο περπάτημα. Μέχρι σήμερα, λοιπόν, δεν έχουν ανακαλυφθεί οι θεραπείες που θα μπορούσαν να αντιστρέψουν και τις βλάβες από την ακτινοβολία και από την απώλεια οστικής μάζας».

Η σαγήνη που μας ασκεί το Διάστημα μοιάζει, πάντως, ανεξάντλητη...
«Μα μεγαλώνουμε με αυτήν! Σκεφθείτε πως όλοι μας από παιδιά ατενίζουμε τα άστρα στον νυχτερινό ουρανό (εγώ το έκανα στον Βροντάδο της Χίου!) και αναρωτιόμαστε τι κρύβεται πίσω από αυτές τις δισεκατομμύρια πηγές φωτός, γιατί βρίσκονται εκεί κ.ο.κ. Πρόκειται για ερωτήματα που σχετίζονται με τη Θεωρία της Εξέλιξης, βρίσκονται εγγεγραμμένα στην ανθρώπινη ψυχή ή, αν θέλετε, στον "σκληρό δίσκο" μας. Δεν πρόκειται να σβηστούν γρήγορα ή εύκολα».

Η δική σας ενασχόληση με τα μυστικά του Σύμπαντος, εδώ και μισό αιώνα, σας έδωσε, σε προσωπικό πλέον επίπεδο, απαντήσεις σε θεμελιώδη φιλοσοφικά ερωτήματα;
«Ξέρετε, όταν ζεις με απτά δεδομένα, με στοιχεία που προκύπτουν από τη διενέργεια πειραμάτων, γίνεσαι υπέρμετρα αντικειμενικός. Θα σας έλεγα, λοιπόν, ότι οι απαντήσεις σε αυτά τα αιώνια ερωτήματα είναι απλά άφθαστες σε μία ζωή. Τα βήματά μας είναι στην πραγματικότητα μηδαμινά, η γνώση απέραντη. Θα σας έλεγα ότι έχουμε βουτήξει τα πόδια μας στην ακροθαλασσιά αλλά δεν έχουμε πάει πολύ βαθιά μέσα στον ωκεανό. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Τo διαστημόπλοιο Voyager (που ταξιδεύει 38 χρόνια και έχει περάσει στο διαστρικό κενό) βρίσκεται τώρα σε απόσταση 20 δισ. χλμ. από τη Γη, τη στιγμή που το πιο κοντινό σε εμάς αστέρι, το Αλφα Κενταύρου, απέχει 43 τρισεκατομμύρια χλμ.! Λοιπόν, το σήμα από το Voyager παίρνει 18 ώρες και 30 λεπτά για να φτάσει στη Γη, με την ταχύτητα του φωτός (300.000 χλμ. το δευτερόλεπτο). Ομως το Αλφα Κενταύρου βρίσκεται 4,3 έτη φωτός μακριά! Σκεφθείτε, λοιπόν, τι σημαίνει να φτάσει κανείς ακόμη και στον πιο κοντινό μας γείτονα στον Γαλαξία.
Οταν λοιπόν "συνδιαλέγεσαι" με τέτοιες αποστάσεις, δεν μπορείς να πιστεύεις ή να επινοείς θεωρίες που δεν στηρίζονται σε επιστημονικά δεδομένα, ούτε βέβαια να κομπορρημονείς ότι είσαι με βεβαιότητα σε θέση να απαντήσεις στα αιώνια ερωτήματα: πώς γεννηθήκαμε, πού πάμε, υπάρχει ζωή κάπου αλλού κ.ο.κ. Σε προσωπικό επίπεδο, βέβαια, έχω και εγώ τις ίδιες πανανθρώπινες απορίες».

Δεν διαθέτετε όμως μια επιπλέον διαίσθηση από τον μέσο άνθρωπο;
«Διαίσθηση, πιθανώς ναι. Παρ' όλα αυτά, σας το ξαναλέω, όταν είσαι επιστήμονας εστιάζεις πρωτίστως στο εφικτό. Τι σημαίνει αυτό που κάνω τώρα; Οι παρατηρήσεις στον Πλούτωνα, η ομορφιά του, τα χρώματα και το κλίμα του, η πιθανή ύπαρξη υπόγειας λίμνης στο βάθος του πλανήτη, όχι από νερό αλλά π.χ. από υγρό άζωτο. Αυτές είναι ερωτήσεις απτές, που μπορούμε πλέον να τις απαντήσουμε με δεδομένα».

Ποιο περιστατικό της ζωής σας άσκησε τη μεγαλύτερη επίδραση σε αυτό που τελικά γίνατε;
«Η συνάντησή μου με τον μέντορά μου, τον Τζέιμς Βαν Αλεν (σ.σ.: ο οποίος κατασκεύασε τον πρώτο αμερικανικό δορυφόρο). Τον γνώρισα όταν ήμουν 21 ετών. Και όταν ως μεταπτυχιακός φοιτητής έφτασα σε ένα εργαστήριο στη Σχολή Φυσικής της Αϊόβα, όπου τρία χρόνια νωρίτερα είχαν ανακαλυφθεί οι "Ζώνες Βαν Αλεν" (σ.σ.: οι ζώνες ακτινοβολίας που περιβάλλουν τη Γη) και πραγματοποιούνταν πειράματα που διάνοιγαν δρόμους σε μεγάλες ανακαλύψεις, έγινα ένας άλλος. Ο Βαν Αλεν ήταν εκείνος ο οποίος από έναν συνηθισμένο φυσικό με μετέτρεψε σε έναν άνθρωπο που ονειρεύεται πώς λειτουργεί η φύση, πώς λειτουργούν οι πλανήτες, τι υπάρχει στο ηλιακό μας σύστημα, πώς ενεργοποιείται η ύλη, πώς αντιδρούν τα μαγνητικά πεδία. Ενα από τα βασικά πιστεύω του ήταν: "You have to give yourself the chance to get lucκy" ("Πρέπει να δώσεις στον εαυτό σου την ευκαιρία να σταθείς τυχερός"). Πολλοί αυτό το αποκαλούν "τύχη". Ομως κατ' ουσίαν σημαίνει ότι κατέχεις τη γνώση και την επάρκεια να αναγνωρίσεις το καινούργιο. Τίποτα δεν επαφίεται στην τύχη. "Τυχαίνει" το ίδιο πράγμα σε πολλούς, πόσοι όμως, όταν "σκοντάψουν στο καινούργιο", το αντιλαμβάνονται;».

Στη δική σας, πάντως, πορεία έπαιξε ρόλο και το τάιμινγκ. Η εκτόξευση του ρωσικού πυραύλου Σπούτνικ (1957), γνωστή και ως «δεύτερο Περλ Χάρμπορ», σας βρήκε σε ηλικία 19 ετών να ξεκινάτε σπουδές στις ΗΠΑ, τη στιγμή ακριβώς που οι Αμερικανοί μπαίνουν ορμητικά στην κούρσα για την κατάκτηση του Διαστήματος...
«Είναι αυτό που λέμε "Πρέπει να είσαι στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή". Ετυχε να ζήσω σε μια δεκαετία που η ανθρωπότητα στρεφόταν προς μια καινούργια εποχή. Μην ξεχνάτε ότι τότε ζούσαμε μέσα στον φόβο για το ξέσπασμα ενός πυρηνικού πολέμου, κατασκευάζονταν καταφύγια κ.ο.κ. Αυτό ήταν ένα τεράστιο υπαρξιακό σοκ για την αμερικανική κοινωνία. Και αυτό ακριβώς το σοκ έδωσε τρομερή ώθηση στην έρευνα, στην τεχνολογία, στην εκπαίδευση, στις θετικές επιστήμες. Ολα αυτά ήταν ευεργετικά για τη δική μου πορεία».

Αυτό το Grand Tour σας στο Διάστημα είχε προσωπικό κόστος;
«Δεν μπορεί κανείς να επιτύχει υψηλούς σκοπούς χωρίς θυσίες. Στις 5 Ιουλίου που πήγα στο Κέντρο Ελέγχου για την "επιπλοκή" που είχαμε με το Νew Horizons, η επικεφαλής Αλις Μπάουμαν έμεινε 48 ώρες ξάγρυπνη. Και στη δική μου περίπτωση, η προσωπική ζωή ήρθε δεύτερη... Αν και κρατούσα μια ισορροπία με τη βοήθεια του οικογενειακού μου περιβάλλοντος. Τα καλοκαίρια π.χ. που εγώ έλειπα ή ταξίδευα, έστελνα τα τρία αγόρια μου στην αδελφή μου στη Χίο. Ετσι άλλωστε έμαθαν και πολύ καλά ελληνικά. Και οι τρεις ήταν πιο συνετοί από εμένα. Ο ένας τους είναι γιατρός, ο άλλος οικονομολόγος, ο τρίτος δουλεύει σε μια μεγάλη τράπεζα».

Να υποθέσω ότι ο δικός σας ύπνος κατακλύζεται από διαστημικά όνειρα;
«Να σας πω την αλήθεια, έχω ξυπνήσει κάθιδρος από εφιάλτες με διαστημικά οχήματα που παθαίνουν βλάβες. Βέβαια, τα τελευταία χρόνια που ταξιδεύω αρκετά, ο χειρότερος εφιάλτης μου είναι ότι χάνω το laptop μου στο αεροδρόμιο».

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 2 Αυγούστου 2015

πηγή:http://www.tovima.gr/vimagazino/inte...ue#commentForm

[gakhun]

μπράβο δηλαδή αν με μιά έξυπνη κίνηση πιάνεις αστρονομικές τιμές έστω και για κάποιο διάστημα. Αυτό το κάνει και ο Τσάνταλης με ένα ελληνικό κρασάκι Αγιωργίτικο νομίζω ή νεμέα, παλαιωμένο καλό βέβαια που το πουλάει στους Κινέζους σε επίχρυση φιάλη 600 Ευρώ το μπουκάλι!!

στο κρασί δικαιολογείται καλύτερα η πολύ μεγάλη τιμή. Ο οινοποιός καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα του κρασιού με τον τρόπο και τα μ,έσα που κάνει την οινοποίηση και μετά πως παλαιώνει το κρασί πριν το εμφιαλώσει κλπ κλπ. Οπότε ένα κρασί απ την ίδια ποικοιλία μπορεί βεβαίως να έχει τεράστιες διαφορές στην ποιότητα (και τιμή) από ένα άλλο.

στο λαδάκι όμως δεν υπάρχει τίποτα ουσιαστικό να κάνεις. Παίρνεις τον καρπό (ΟΚ, από καλή ποικιλία ελιάς) τον πατάς, βγαίνει το λαδάκι and thats all. To μόνο που παίζει για να έχεις την καλύτερη ποιότητα είναι να ανακατεύεται με κρύο όχι ζεστό νερό κατά τη θλίψη (ψυχρή έκθλιψη - cold pressing) για να γίνει το απαρταίτητο ζουμί απ το οποίο μετά διαχωρίζεται το λάδι με φυγόκεντρο ώστε να έχεις την άριστη ποιότητα "εξαιρετικού παρθένου ελαιόλαδου". Αν το ανακατέψεις με ζεστό νερό (θερμή έκθλιψη) αυξάνεις την απόδοση σε λάδι αλλά πέφτει η ποιότητα. Αλλά τα περισσότερα ελληνικά ελαιοτριβεία κάνουν αποκλειστικά ψυχρή έκθλιψη.

Πάντως υπάρχει μεγάλο έδαφος ανάπτυξης με το λάδι. πολλές ελληνικές εταιρείες πουλάνε και ιντερνετικά αλλά και καλλυντικά με βάση ελαιόλαδο όπως σαπούνια κρέμες προσώπου κλπ κλπ, αλλά και ακατέργαστο θαλασσινό αλάτι, μέλι κλπ.

Μαλλον για αυτό λές...
http://www.tsantali.com/portfolio/kormilitsa-gold/

Η σειρά κορμιλίτσα είναι το επίσημο κρασί του Κρεμλίνου!!!

http://www.monastiriaka.gr/kormilits...hro-p-294.html

[gakhun]

VIP Wine

Συγγραφέας Κεντρική Αρθρογραφία (grarticles) στις 07 Φεβρουαρίου 2012. Καταχώριση Καινοτόμοι Έλληνες

Από το 2005 ο αμπελώνας «Κορμίλιτσα» της TSANTALI A.E είναι «Επίσημος Προμηθευτής του Κρεμλίνου της Μόσχας»! Στην Κίνα ένα μπουκάλι Kormilitsa πωλείται 420 ευρώ!
Πρόκειται για τον αμπελώνα της Ρώσικης Μονής του Αγίου Παντελεήμονα που βρίσκεται στο ’γιον Όρος και συγκεκριμένα στο Μετόχι της Χρωμίτσας.

Το παρελθόν:
Τα τελευταία 500 χρόνια οι Ρώσοι μοναχοί της Μονής του Αγίου Παντελεήμονα αποκαλούν την περιοχή «Κορμίλιτσα» -στα ρωσικά σημαίνει «τροφός».
Αυτή η ονομασία δόθηκε καθώς στο συγκεκριμένο σημείο είχε αναπτυχθεί ένα πολύ σημαντικό κοινόβιο στο οποίο υπήρχαν όλες οι καλλιέργειες που έδιναν ζωή στη Μονή. Η Μονή και το Μετόχι έπεσαν σε μαρασμό μετά την Οκτωβριανή επανάσταση.
Ο Ευάγγελος Τσάνταλης σε μια επίσκεψη του το 1971, συνειδητοποίησε την μοναδικότητα του παραμελημένου αμπελώνα της Κορμίλιτσα. Αναβίωσε τον αμπελώνα, που είχε ως αποτέλεσμα τον πρώτο αναγνωρισμένο τοπικό οίνο της Ελλάδας - ο Αγιορείτικος Τοπικός Οίνος.

Το παρόν:
Σε πρόσφατη συνέντευξη του, ο Πατριάρχης της Ρωσίας Αλέξιος δήλωσε:
«Δεν πρέπει να υπάρχει Χριστιανός Ορθόδοξος πάνω στη γη που να μην έχει επισκεφθεί τη Μονή του Αγίου Παντελεήμονα στο ’γιο Όρος» και πως για τον ίδιο, η επίσκεψή του εκεί ήταν μία από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες της ζωής του.
Τη σπουδαιότητα αυτής της αντίληψης επισφράγισε με την επίσκεψή του στη Μονή ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν το Σεπτέμβριο του 2005. Στην επίσκεψη αυτή οι μοναδικοί «κοσμικοί» που προσκλήθηκαν να παραστούν ήταν η οικογένεια Τσάνταλη.
Έπειτα από πολύμηνες εργασίες και ελέγχους του εδάφους, των ποικιλιών και του κρασιού, ο Οργανισμός του Κρεμλίνου από κοινού με το Ρωσικό Πατριαρχείο ενέκριναν, ως Μοναδικό Προμηθευτή Οίνου του Κρεμλίνου των extra premium οίνους του εν λόγω αμπελώνα στη Ρωσία με την ονομασία «Kormilitsa» ζωντανεύοντας πλέον το θρύλο που είχε σβήσει στο χρόνο.
Όλες οι φιάλες του οίνου Kormilitsa φέρουν το οικόσημο του Κρεμλίνου, αφού την 19η Απριλίου του 2007 σε ειδική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στη Χρυσή Αίθουσα του Θρόνου στο Grand Palace του Κρεμλίνου απονεμήθηκε ο τίτλος του «Επίσημου Προμηθευτή του Κρεμλίνου της Μόσχας» στον οίνο «Kormilitsa» της οικογενείας Τσάνταλη.
Η φήμη αυτού του μοναδικού οίνου δεν άργησε να περάσει και στη γειτονική Κίνα. Έτσι, επιπλέον 1.000 φιάλες Kormilitsa κατευθύνονται κάθε χρόνο στην Κίνα στην τιμή των 420 ευρώ η φιάλη. Το ενδιαφέρον για αρκετά ακόμη κρασιά TSANTALI από ένα ευρύτερο πορτοφόλιο ετικετών στην κινεζική αγορά, το αποτυπώνουν τα νούμερα. Από 50.000 φιάλες το 2008, έφθασε τις 100.000 φιάλες το 2009 και το 2011 η εκτίμηση προσεγγίζει το 1 εκατ. φιάλες.

Ο Ελληνας παραγωγός:
Ο κύκλος εργασιών της εταιρίας Tsantali A.E παρουσιάζει ολοένα και αυξητική τάση αφού κατά το 2010 κινήθηκε στο επίπεδο των 36 εκατομμυρίων ευρώ με τις εξαγωγές της επιχείρησης να ανέρχονται στο 37,5% του τζίρου.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της επιχείρησης, το 58% των εξαγωγών της αφορά τη γερμανική αγορά ενώ μεταξύ των υπολοίπων ισχυρών αγορών συμπεριλαμβάνονται το Βέλγιο, η Ολλανδία και η Αυστρία.
Η εταιρεία Tsantali AE, που διευθύνεται από τον κ. ’γγελο Δημητριάδη εξάγει τα προϊόντα της σε 45 χώρες . Είναι από τις λίγες βιομηχανίες στη χώρα μας που μετρούν πάνω από 120 χρόνια ζωής!
Στην εξαγωγική προσπάθεια της επιχείρησης ιδιαίτερο ενδιαφέρον εμφανίζει η ανάπτυξη της εταιρίας στις αναδυόμενες αγορές όπως η Ρωσία όπου η οινοποιεία Τσάνταλη είναι ο επίσημος προμηθευτής κρασιού του Κρεμλίνου –το μόνο οινοποιείο στον κόσμο, η Κίνα, ο Καναδάς, η Βραζιλία και οι ΗΠΑ.
VIP Wine

πηγή:http://dimiourgiaxana.gr/el/%CE%BA%C...2/418-vip-wine