Σταθμός παραγωγής πυρηνικής ενέργειας του Κοζλοντούι
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ο σταθμός παραγωγής πυρηνικής ενέργειας του Κοζλοντούι βρίσκεται 200 χιλιόμετρα βόρεια της Σόφιας και 5 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης Κοζλοντούι στον Δούναβη ποταμό, στα σύνορα με την Ρουμανία. Είναι ο μοναδικός πυρηνικός σταθμός της Βουλγαρίας και ο μεγαλύτερος στην περιοχή. Οι προδιαγραφές κατασκευής του αντιδραστήρα προβλέπουν αντοχή σε σεισμό μέχρι 7 ρίχτερ. Σήμερα στο σταθμό λειτουργούν δύο αντιδραστήρες, ισχύος χιλίων μεγαβάτ ο καθένας.[1] Σήμερα λειτουργούν οι αντιδραστήρες 5 και 6, που είναι αντιδραστήρας πεπιεσμένου ύδατος.
Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Στις 15 Ιουλίου 1966 η Βουλγαρία υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με την Σοβιετική Ένωση και η κατασκευή του πρώτου σταθμού ξεκίνησε 6 Απριλίου 1970. Ο πρώτος πυρηνικός αντιδραστήρας ήρθε από την Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1972και εγκαταστάθηκε στις 20 Νοεμβρίου του ίδιου έτους.[2] Το 2004 η Βουλγαρική κυβέρνηση, στα πλαίσια των απαιτήσεων ένταξης της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έκλεισε δύο από τους αντιδραστήρες, τους 3 και 4, ισχύος 440ΜW.[3] Το 2009 όμως η Βουλγαρία ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Ένωση την επαναλειτουργία των δύο αντιδραστήρων.[4] Τον Οκτώβριο του 2010εντοπίστηκαν ρωγμές σε σωληνώσεις ενός εκ των αντιδραστήρων, κατά τη διάρκεια εργασιών, χωρίς όμως να υπάρξει διαρροή ραδιενέργειας,[5] ενώ τον Μάιο του 2011 εντοπίστηκαν ρωγμές σε ράβδους ελέγχου του αντιδραστήρα 5.[6][7] Τον Μάρτιο του 2011, μετά τον Σεισμό στην Ιαπωνία και τηνέκρηξη στο ιαπωνικό πυρηνικό εργοστάσιο Φουκουσίμα 1, πραγματοποιήθηκε «Τεστ Αντοχής» στους αντιδραστήρες του από την ΙΑΕΑ.[8]
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ο σταθμός παραγωγής πυρηνικής ενέργειας του Κοζλοντούι βρίσκεται 200 χιλιόμετρα βόρεια της Σόφιας και 5 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης Κοζλοντούι στον Δούναβη ποταμό, στα σύνορα με την Ρουμανία. Είναι ο μοναδικός πυρηνικός σταθμός της Βουλγαρίας και ο μεγαλύτερος στην περιοχή. Οι προδιαγραφές κατασκευής του αντιδραστήρα προβλέπουν αντοχή σε σεισμό μέχρι 7 ρίχτερ. Σήμερα στο σταθμό λειτουργούν δύο αντιδραστήρες, ισχύος χιλίων μεγαβάτ ο καθένας.[1] Σήμερα λειτουργούν οι αντιδραστήρες 5 και 6, που είναι αντιδραστήρας πεπιεσμένου ύδατος.
Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Στις 15 Ιουλίου 1966 η Βουλγαρία υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με την Σοβιετική Ένωση και η κατασκευή του πρώτου σταθμού ξεκίνησε 6 Απριλίου 1970. Ο πρώτος πυρηνικός αντιδραστήρας ήρθε από την Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1972και εγκαταστάθηκε στις 20 Νοεμβρίου του ίδιου έτους.[2] Το 2004 η Βουλγαρική κυβέρνηση, στα πλαίσια των απαιτήσεων ένταξης της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έκλεισε δύο από τους αντιδραστήρες, τους 3 και 4, ισχύος 440ΜW.[3] Το 2009 όμως η Βουλγαρία ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Ένωση την επαναλειτουργία των δύο αντιδραστήρων.[4] Τον Οκτώβριο του 2010εντοπίστηκαν ρωγμές σε σωληνώσεις ενός εκ των αντιδραστήρων, κατά τη διάρκεια εργασιών, χωρίς όμως να υπάρξει διαρροή ραδιενέργειας,[5] ενώ τον Μάιο του 2011 εντοπίστηκαν ρωγμές σε ράβδους ελέγχου του αντιδραστήρα 5.[6][7] Τον Μάρτιο του 2011, μετά τον Σεισμό στην Ιαπωνία και τηνέκρηξη στο ιαπωνικό πυρηνικό εργοστάσιο Φουκουσίμα 1, πραγματοποιήθηκε «Τεστ Αντοχής» στους αντιδραστήρες του από την ΙΑΕΑ.[8]


Comment