Tweet
Είπα να μοιραστώ μαζί σας ορισμένες φωτογραφίες από εκείνο το ιστορικό μεσημέρι του Φεβρουαρίου.(θα προσθέσω κι άλλες και γι αυτό το λόγο κάνω ξεχωριστό τοπικ) Όλα γύρω είχαν στρωθεί από το βράδυ του Σαββάτου αλλά τα φαινόμενα είχαν κοπάσει. Έφυγα από το σπίτι για να βρω τους κολλητούς μου να παίξουμε χιονοπόλεμο και δεν ήξερα τι θα ακολουθούσε. Βελτίωση και παύση φαινομένων ή επιδείνωση; Μου είχε γίνει εφιάλτης ο Κολυδάς με το ιστορικό ΄΄΄Το χαμηλό απομακρύνεται...δεν νομίζετε οτι τα καλύτερα πέρασαν;΄΄ Το gifos έδειχνε δειλά μια παράταση φαινομένων αλλά τι μπορείς να πεις όταν ο Αττικός χιονιάς είναι απρόβλεπτος. Μπορεί να έχει ίδιους μηχανισμούς αλλά διαφορετική κάθε φορά εξέλιξη.
Πλησιάζει μεσημέρι...το περισσότερο χιόνι από τον δρόμο είχε λιώσει...και συνεχίζω με τους φίλους μου να παίζουμε χιονοπόλεμο. Εγώ χαρούμενος αλλά στην άκρη του μυαλού μου με βασάνιζε η εξέλιξη του καιρού. Συνέχιζε να χιονίζει αλλά όχι κάτι το φοβερό...
Και ξαφνικά αρχίζει να ρίχνει πατσαβούρες...λίγο μετά την 13.00 αν θυμάμαι καλά:
Αποφασίζουμε να βγουμε στο δρόμο που αρχίζει να ξαναστρώνεται μέσα σε δευτερόλεπτα:
Ελάχιστα λεπτά μετά κατηφορίζοντας προς την Αγίου Ιωάννου:
Φτάνουμε στο σπίτι του κολλητού μου για να πιούμε κάτι ζεστό. Η φωτογραφία είναι από την ταράτσα-βεράντα...απο κάτω υπάρχει διαμέρισμα με θέρμανση αλλά το έπιανε:
’λλη μια εικόνα από το μπαλκόνι...δεν έχει περάσει ούτε μια ώρα από την στιγμή που άρχισε το ξέσπασμα:
Το πάρτυ συνεχίζεται και συνειδητοποιώ οτι η μέρα (και η νύχτα οπως αποδείχτηκε) θα είναι μεγάλη:
Αποθανατίζω την στούπα από ψηλά και ετοιμάζομαι να εξορμήσω πάλι έξω στους δρόμους να το απολαύσω:
Η συνέχεια μόλις ξεθάψω κι άλλες φωτογραφίες που θα τις προσθέσω στο αρχικό ποστ. Αυτά προς το παρόν από ένα μεσημέρι στης Αγίας Παρασκευής τα μέρη που αποδεικνύει πως όταν ο Καιρός θέλει, δεν υπολογίζει αν η μέρα είναι μεγάλη η μικρή.
Λίγο κουράγιο για αυτά που θα έρθουν μέσα στον Φεβρουάριο.
Πλησιάζει μεσημέρι...το περισσότερο χιόνι από τον δρόμο είχε λιώσει...και συνεχίζω με τους φίλους μου να παίζουμε χιονοπόλεμο. Εγώ χαρούμενος αλλά στην άκρη του μυαλού μου με βασάνιζε η εξέλιξη του καιρού. Συνέχιζε να χιονίζει αλλά όχι κάτι το φοβερό...
Και ξαφνικά αρχίζει να ρίχνει πατσαβούρες...λίγο μετά την 13.00 αν θυμάμαι καλά:
Αποφασίζουμε να βγουμε στο δρόμο που αρχίζει να ξαναστρώνεται μέσα σε δευτερόλεπτα:
Ελάχιστα λεπτά μετά κατηφορίζοντας προς την Αγίου Ιωάννου:
Φτάνουμε στο σπίτι του κολλητού μου για να πιούμε κάτι ζεστό. Η φωτογραφία είναι από την ταράτσα-βεράντα...απο κάτω υπάρχει διαμέρισμα με θέρμανση αλλά το έπιανε:
’λλη μια εικόνα από το μπαλκόνι...δεν έχει περάσει ούτε μια ώρα από την στιγμή που άρχισε το ξέσπασμα:
Το πάρτυ συνεχίζεται και συνειδητοποιώ οτι η μέρα (και η νύχτα οπως αποδείχτηκε) θα είναι μεγάλη:
Αποθανατίζω την στούπα από ψηλά και ετοιμάζομαι να εξορμήσω πάλι έξω στους δρόμους να το απολαύσω:
Η συνέχεια μόλις ξεθάψω κι άλλες φωτογραφίες που θα τις προσθέσω στο αρχικό ποστ. Αυτά προς το παρόν από ένα μεσημέρι στης Αγίας Παρασκευής τα μέρη που αποδεικνύει πως όταν ο Καιρός θέλει, δεν υπολογίζει αν η μέρα είναι μεγάλη η μικρή.
Λίγο κουράγιο για αυτά που θα έρθουν μέσα στον Φεβρουάριο.
Μακάρι να ξαναδούμε σύντομα τέτοιες εικόνες!
Comment