Tweet
ΑΡΘΡΟ
με προεκτάσεις... <?: prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com
fficeffice" /><O:P> </O:P> Υπήρξαν στιγμές που ένοιωθα τον εαυτό μου περισσώς πιεσμένο, αρκούντως μελαγχολικό και δυναμικά «αδύναμο» να καταλάβω και να εισπράξω μια καιρική πρακτική, μια καιρική εικόνα πολλάκις εικονική, πολλάκις όχι
Η καθημερινή ενασχόληση και ο άκρατος «εναγκαλισμός» με τον ηλεκ. υπολογιστή και το διαδίκτυο, δεν συνάδει με τη φυσική εξέλιξη των πραγμάτων και δεν δίνει τη δυνατότητα να πιάσεις ή να αφουγκραστείς την απτή πραγματικότητα
Στο βουνό και στα αγέρωχα υψόμετρα η πολλαπλή αποσυμπίεση της σκέψης σε οδηγεί σε πιο καθαρά συμπεράσματα και πιο ανασυνταγμένες ιδέες, ακόμη κι αν πρόκειται για τις παρούσες συνθήκες που διάγουμε. Θύμα του όλου σκηνικού που περιγράφω έχω πέσει σαφώς και εγώ ο ίδιος
συλλαμβάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να συμμετέχω σε μια ατέρμονη διαδικασία καιρικής αποξένωσης εδώ στο φόρουμ, που ειλικρινά κατόπιν εορτής με αηδιάζει (χαλαρώς εκφραζόμενος), αφού μόνο ποιότητα και ουσία δεν εμπεριέχει. Μπαίνεις στο
τρυπάκι (ας χρησιμοποιήσουμε και την καθημερινο-αργκό διάλεκτο) να αλληλοαπαντάς, σεβόμενος φυσικά και τον συνδαιτυμόνα με θετική σκέψη. Όμως αυτή η αποξένωση του κλεισίματος στο γραφείο του υπολογιστή, καταφέρνει να εκπαιδεύει εν πολλοίς, αρνητική σκέψη. Κι ενώ προσπαθείς να τονίσεις γιατί το ένα έτσι, γιατί το άλλο έτσι ή αλλοιώς, διαχέεσαι σε μια ατέρμονη κουβέντα που δεν έχει τέλος, πάντα κουράζει και εκνευρίζει, φυσικά δεν βγάζει συμπέρασμα, ενώ ταυτόχρονα ανοίγονται ακατανόητα παρακλάδια και ειρωνικές παρεμβάσεις και άξενα μονοπάτια, με ουσιαστικά να παρουσιάζεται ως μοναδική ηττημένη η γνώση
Και βλέπεις όλη αυτή την αγνωσιακή συζήτηση διάλεξη και κατάληξη να σε οδηγεί κι εσένα με μαθηματική ακρίβεια στο ίδιο πεδίο, με ψυχολογία στο ναδίρ και σκέψη κουρασμένη, τυφλή και ιδιαιτέρως ισχνή
Η ζωή μου στο βουνό για αρκετές ημέρες στο τελευταίο διάστημα με
ξεσκόνισε. Μου καθάρισε τη σκέψη και το μυαλό, μου ανανέωσε το είναι και μου έδωσε να καταλάβω πως πρέπει να βλέπω τα καιρικά πράγματα
διαπίστωσα ότι παρ όλη την στέρηση επικοινωνίας κυρίως με φίλους, μου έκανε ένα τεράστιο καλό. Ανέπνευσαν οι καιρικοί μου ορίζοντες
Την ίδια ώρα που θα ήμουν μελαγχολικός, φοβερά πιεσμένος και αρκούντως αγχωμένος από την έλλειψη του
Ιm dreeming of the White Christmas ή του
χιόνια στο καμπαναριό, με θερμοκρασίες μακριά από το πνεύμα των ημερών, εδώ στα υψόμετρα και στην καθαρή ατμόσφαιρα της φύσης, μέσα σε ατελείωτο ελατόδασος και ορεινές μυρωδιές, νοιώθω πραγματικά άλλος άνθρωπος, ήρεμος, ησύχως τον βίον διάγων, συναισθηματικός, ψυχικά όμορφος, «ανοξείδωτος» και οπωσδήποτε καιρικά απαλλαγμένος από τα σύνδρομα του κέντρου. Εδώ απολαμβάνεις ό,τι κάτσει
Έτσι αποφεύγω μια εικονική πραγματικότητα που διαμορφώνεται επιτακτικά και επιλεκτικά σε ρυθμούς απίστευτα εγωκεντρικούς και έρχομαι κοντά στον φυσικό μου χώρο, το περιβάλλον, τον άνεμο, το καθάριο νερό των πηγών, το έλατο, τον ήχο της βροχής, το γεμάτο πράσινο αλλά και γκρίζο-σκούρο του χειμώνα και των δέντρων του, μακριά από τους επιτηδευμένους ανθρώπους και πολύ πιο κοντά στο Θεό
Προσωπικά ελπίζω να διαμορφωθώ και να διορθωθώ στο περιγραφικό πνεύμα του φόρουμ
αντεξουσιαστής γαρ, αλλά χωρίς εισαγωγικά
και να περιορίσω στο μέτρο του δυνατού την αδύναμη παρουσία μου, ώστε επιτέλους να ανοίξουμε το σκορ με τον δυνατό «αντίπαλό» μας, τον καλό μας τον καιρό
<O:P> </O:P> Ενίοτε δικός σας
<O:P> </O:P> Κώστας Αλεξανδρής
<O:P> </O:P> Αφησα πίσω για λίγο
<O:P> </O:P> Το θρόισμα των δέντρων, τα γρήγορα και αργά περάσματα των νεφών, την αντάρα του τοπίου και την αέρινη προοπτική του, τη δυναμική επιβολή του αέρα, το συνεχές και θορυβώδες άκουσμα του μικρού και παραφουσκωμένου χειμάρρου που τέμνει το χωριό, τις κραυγές και
ζητωκραυγές του ζωϊκού βασιλείου, τις διαπεραστικές σταγόνες της βροχής, τις λίγες αλλά διαπεραστικές ομιλίες από τον πάνω μαχαλά στη σιγαλιά της νύχτας και τις Χριστουγεννιάτικες μελωδίες (μητρόπολη των εορτών) στο μουντό φόντο του νοτιά
<O:P> </O:P> Υ.Γ. 1. Είναι αλήθεια και δεν σας το κρύβω, ότι ήθελα να αποσύρω την πρότασή μου για την Πανελλήνια στο Καρπενήσι (’γιο Νικόλαο) , όντας συναισθηματικά και αρνητικά φορτισμένος
και σταδιακά να αποχωρήσω ησύχως, όπως έχουν «εξαναγκαστεί» πολλά αξιόλογα μέλη. Χάρις όμως τον πολύ καλό φίλο-συνοδοιπόρο μόντ Δημήτρη js, μπορώ να πω ότι υπαναχώρησα. Είναι από τους λίγους που κάνουν την «¨βρώμικη» δουλειά, για να μπορέσει το φόρουμ να προχωρήσει κάποια βήματα μπροστά. Είναι από τα παιδιά που χαίρεσαι να μιλάς, να κάνεις παρέα, να αναπτύσσεις σκέψεις, να συμφωνείς και να διαφωνείς, να κάνεις πλάκα, να, να, να
Έτσι η κουβέντα και ο τρόπος του, με έπεισαν ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα και πρόσφορο έδαφος με αξιόλογα μέλη που θέλουν και επιζητούν την καλύτερη μέρα
<O:P> </O:P> Υ.Γ. 2. Απολαμβάνουμε τον καιρό (στο μέτρο του δυνατού), όπως είναι στην ώρα του και όχι όπως εμείς θέλουμε να είναι
Υ.Γ. 3. Θυμάμαι κάποιους που είχε <?: prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-comffice:smarttags" /><ST1:METRICConVERTER w:st="on" ProductID="30 εκ.">30 εκ.</ST1:METRICConVERTER> και έλεγαν γιατί δεν έχει 2μ. να το ευχαριστηθούμε
.δεν υπάρχει φαίνεται πάτος στο βαρέλι
Χαιρόμαστε και απολαμβάνουμε ό,τι έχουμε
προσπαθούμε να χαιρόμαστε ακόμη και όταν ο καιρός έχει αυτό που δεν μας συναρπάζει. Υ.Γ. 4. Προσωπικά δεν θα ξανασυμμετάσχω σε ατέρμονες διενέξεις (καιρικές και μη) χαμηλού επιπέδου
θα λέω τη γνώμη μου όπου χρειάζεται πραγματικά και όχι για το θεαθήναι
θα ήθελα δε να έχουμε τη δυνατότητα στην πανελλήνια να συζητήσουμε κάποια λειτουργικά ζητήματα στην καθημερινή μας επικοινωνία αν το θέλετε
<O:P>Υ.Γ. 5. Ας είμαστε ρεαλιστές όταν δεν μας πάει ο καιρός...Πλέον οι εχθροί των μακροπρόθεσμων προβλέψεων, ας μην τις ψάχνουν τόσο επίμονα τώρα που έρχονται τα δύσκολα...Προσωπικά και εξ ενστίκτου που θα έλεγε και φίλος μου ο Σάκης,..ως το τέλος Γενάρη θα λάβουν χώρα 2-3 καλές ψυχρές εισβολές...θα γελάσουν και βόρειοι και ανατολικονότιοι... </O:P> <O:P> </O:P>Edited by: beach-snow "
fficeffice" /><O:P> </O:P> Υπήρξαν στιγμές που ένοιωθα τον εαυτό μου περισσώς πιεσμένο, αρκούντως μελαγχολικό και δυναμικά «αδύναμο» να καταλάβω και να εισπράξω μια καιρική πρακτική, μια καιρική εικόνα πολλάκις εικονική, πολλάκις όχι
Η καθημερινή ενασχόληση και ο άκρατος «εναγκαλισμός» με τον ηλεκ. υπολογιστή και το διαδίκτυο, δεν συνάδει με τη φυσική εξέλιξη των πραγμάτων και δεν δίνει τη δυνατότητα να πιάσεις ή να αφουγκραστείς την απτή πραγματικότητα
Στο βουνό και στα αγέρωχα υψόμετρα η πολλαπλή αποσυμπίεση της σκέψης σε οδηγεί σε πιο καθαρά συμπεράσματα και πιο ανασυνταγμένες ιδέες, ακόμη κι αν πρόκειται για τις παρούσες συνθήκες που διάγουμε. Θύμα του όλου σκηνικού που περιγράφω έχω πέσει σαφώς και εγώ ο ίδιος
συλλαμβάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να συμμετέχω σε μια ατέρμονη διαδικασία καιρικής αποξένωσης εδώ στο φόρουμ, που ειλικρινά κατόπιν εορτής με αηδιάζει (χαλαρώς εκφραζόμενος), αφού μόνο ποιότητα και ουσία δεν εμπεριέχει. Μπαίνεις στο
τρυπάκι (ας χρησιμοποιήσουμε και την καθημερινο-αργκό διάλεκτο) να αλληλοαπαντάς, σεβόμενος φυσικά και τον συνδαιτυμόνα με θετική σκέψη. Όμως αυτή η αποξένωση του κλεισίματος στο γραφείο του υπολογιστή, καταφέρνει να εκπαιδεύει εν πολλοίς, αρνητική σκέψη. Κι ενώ προσπαθείς να τονίσεις γιατί το ένα έτσι, γιατί το άλλο έτσι ή αλλοιώς, διαχέεσαι σε μια ατέρμονη κουβέντα που δεν έχει τέλος, πάντα κουράζει και εκνευρίζει, φυσικά δεν βγάζει συμπέρασμα, ενώ ταυτόχρονα ανοίγονται ακατανόητα παρακλάδια και ειρωνικές παρεμβάσεις και άξενα μονοπάτια, με ουσιαστικά να παρουσιάζεται ως μοναδική ηττημένη η γνώση
Και βλέπεις όλη αυτή την αγνωσιακή συζήτηση διάλεξη και κατάληξη να σε οδηγεί κι εσένα με μαθηματική ακρίβεια στο ίδιο πεδίο, με ψυχολογία στο ναδίρ και σκέψη κουρασμένη, τυφλή και ιδιαιτέρως ισχνή
Η ζωή μου στο βουνό για αρκετές ημέρες στο τελευταίο διάστημα με
ξεσκόνισε. Μου καθάρισε τη σκέψη και το μυαλό, μου ανανέωσε το είναι και μου έδωσε να καταλάβω πως πρέπει να βλέπω τα καιρικά πράγματα
διαπίστωσα ότι παρ όλη την στέρηση επικοινωνίας κυρίως με φίλους, μου έκανε ένα τεράστιο καλό. Ανέπνευσαν οι καιρικοί μου ορίζοντες
Την ίδια ώρα που θα ήμουν μελαγχολικός, φοβερά πιεσμένος και αρκούντως αγχωμένος από την έλλειψη του
Ιm dreeming of the White Christmas ή του
χιόνια στο καμπαναριό, με θερμοκρασίες μακριά από το πνεύμα των ημερών, εδώ στα υψόμετρα και στην καθαρή ατμόσφαιρα της φύσης, μέσα σε ατελείωτο ελατόδασος και ορεινές μυρωδιές, νοιώθω πραγματικά άλλος άνθρωπος, ήρεμος, ησύχως τον βίον διάγων, συναισθηματικός, ψυχικά όμορφος, «ανοξείδωτος» και οπωσδήποτε καιρικά απαλλαγμένος από τα σύνδρομα του κέντρου. Εδώ απολαμβάνεις ό,τι κάτσει
Έτσι αποφεύγω μια εικονική πραγματικότητα που διαμορφώνεται επιτακτικά και επιλεκτικά σε ρυθμούς απίστευτα εγωκεντρικούς και έρχομαι κοντά στον φυσικό μου χώρο, το περιβάλλον, τον άνεμο, το καθάριο νερό των πηγών, το έλατο, τον ήχο της βροχής, το γεμάτο πράσινο αλλά και γκρίζο-σκούρο του χειμώνα και των δέντρων του, μακριά από τους επιτηδευμένους ανθρώπους και πολύ πιο κοντά στο Θεό
Προσωπικά ελπίζω να διαμορφωθώ και να διορθωθώ στο περιγραφικό πνεύμα του φόρουμ
αντεξουσιαστής γαρ, αλλά χωρίς εισαγωγικά
και να περιορίσω στο μέτρο του δυνατού την αδύναμη παρουσία μου, ώστε επιτέλους να ανοίξουμε το σκορ με τον δυνατό «αντίπαλό» μας, τον καλό μας τον καιρό
<O:P> </O:P> Ενίοτε δικός σας
<O:P> </O:P> Κώστας Αλεξανδρής
<O:P> </O:P> Αφησα πίσω για λίγο
<O:P> </O:P> Το θρόισμα των δέντρων, τα γρήγορα και αργά περάσματα των νεφών, την αντάρα του τοπίου και την αέρινη προοπτική του, τη δυναμική επιβολή του αέρα, το συνεχές και θορυβώδες άκουσμα του μικρού και παραφουσκωμένου χειμάρρου που τέμνει το χωριό, τις κραυγές και
ζητωκραυγές του ζωϊκού βασιλείου, τις διαπεραστικές σταγόνες της βροχής, τις λίγες αλλά διαπεραστικές ομιλίες από τον πάνω μαχαλά στη σιγαλιά της νύχτας και τις Χριστουγεννιάτικες μελωδίες (μητρόπολη των εορτών) στο μουντό φόντο του νοτιά
<O:P> </O:P> Υ.Γ. 1. Είναι αλήθεια και δεν σας το κρύβω, ότι ήθελα να αποσύρω την πρότασή μου για την Πανελλήνια στο Καρπενήσι (’γιο Νικόλαο) , όντας συναισθηματικά και αρνητικά φορτισμένος
και σταδιακά να αποχωρήσω ησύχως, όπως έχουν «εξαναγκαστεί» πολλά αξιόλογα μέλη. Χάρις όμως τον πολύ καλό φίλο-συνοδοιπόρο μόντ Δημήτρη js, μπορώ να πω ότι υπαναχώρησα. Είναι από τους λίγους που κάνουν την «¨βρώμικη» δουλειά, για να μπορέσει το φόρουμ να προχωρήσει κάποια βήματα μπροστά. Είναι από τα παιδιά που χαίρεσαι να μιλάς, να κάνεις παρέα, να αναπτύσσεις σκέψεις, να συμφωνείς και να διαφωνείς, να κάνεις πλάκα, να, να, να
Έτσι η κουβέντα και ο τρόπος του, με έπεισαν ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα και πρόσφορο έδαφος με αξιόλογα μέλη που θέλουν και επιζητούν την καλύτερη μέρα
<O:P> </O:P> Υ.Γ. 2. Απολαμβάνουμε τον καιρό (στο μέτρο του δυνατού), όπως είναι στην ώρα του και όχι όπως εμείς θέλουμε να είναι
Υ.Γ. 3. Θυμάμαι κάποιους που είχε <?: prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-comffice:smarttags" /><ST1:METRICConVERTER w:st="on" ProductID="30 εκ.">30 εκ.</ST1:METRICConVERTER> και έλεγαν γιατί δεν έχει 2μ. να το ευχαριστηθούμε
.δεν υπάρχει φαίνεται πάτος στο βαρέλι
Χαιρόμαστε και απολαμβάνουμε ό,τι έχουμε
προσπαθούμε να χαιρόμαστε ακόμη και όταν ο καιρός έχει αυτό που δεν μας συναρπάζει. Υ.Γ. 4. Προσωπικά δεν θα ξανασυμμετάσχω σε ατέρμονες διενέξεις (καιρικές και μη) χαμηλού επιπέδου
θα λέω τη γνώμη μου όπου χρειάζεται πραγματικά και όχι για το θεαθήναι
θα ήθελα δε να έχουμε τη δυνατότητα στην πανελλήνια να συζητήσουμε κάποια λειτουργικά ζητήματα στην καθημερινή μας επικοινωνία αν το θέλετε
<O:P>Υ.Γ. 5. Ας είμαστε ρεαλιστές όταν δεν μας πάει ο καιρός...Πλέον οι εχθροί των μακροπρόθεσμων προβλέψεων, ας μην τις ψάχνουν τόσο επίμονα τώρα που έρχονται τα δύσκολα...Προσωπικά και εξ ενστίκτου που θα έλεγε και φίλος μου ο Σάκης,..ως το τέλος Γενάρη θα λάβουν χώρα 2-3 καλές ψυχρές εισβολές...θα γελάσουν και βόρειοι και ανατολικονότιοι... </O:P> <O:P> </O:P>Edited by: beach-snow "
Comment