Tweet
Περίπου 300 ερευνητές του Ινστιτούτου Potsdam για τις Κλιματικές Επιδράσεις, ερευνούν τα αίτια αλλά και τις συνέπειες που θα έχει μια κλιματική αλλαγή στον πλανήτη μας. Και φυσικά δεν είναι και εύκολη δουλειά.
Ο κλιματολόγος Werner von Bloh σχεδόν φωνάζει για να εισακουσθεί στο χώρο εργασίας του στο Ινστιτούτο. Εκεί μέσα συνδέονται 2.000 επεξεργαστές που απαρτίζουν τον μεγαυπολογιστή του Ινστιτούτου, έναν από τους ταχύτερους υπολογιστές στον κόσμο. Οι υψηλές ταχύτητες των υπολογιστών είναι ουσιαστικής σημασίας για τους ερευνητές του κλίματος, τα κύρια εργαλεία των οποίων είναι ιδιαίτερα σύνθετα μοντέλα υπολογιστών.
Δεν θα μπορούσαμε να αλλάξουμε αρκετά τη Γη, προκειμένου να ελέγξουμε ζωντανά τις υποθέσεις μας, δήλωσε ο Bloh.
Όμως, τα υπολογιστικά μοντέλα, ανεξάρτητα από το πόση μεγάλη υπολογιστική ισχύ έχουν πίσω τους, εξακολουθούν κι αυτά να έχουν τα όριά τους.
"Δεν υπάρχουν πραγματικά ακριβείς προβλέψεις του κλίματος, δήλωσε ο Friedrich-Wilhelm Gerstengarbe, βοηθός διευθυντής του Ινστιτούτου. "Ένα μοντέλο του κλίματος είναι μια μηχανή που δουλεύει με το σύστημα αν συμβαίνει αυτό τότε έχουμε αυτά, πράγμα που σημαίνει ότι αυτό κάνει ορισμένες παραδοχές, οι οποίες μπορεί να μεταβάλλονται με την πάροδο του χρόνου, και στη συνέχεια βγάζει κάποιο αποτέλεσμα."
Οι ερευνητές του κλίματος μπορούν να αναπτύξουν διάφορες πιθανές καταστάσεις, αλλά πάλι, ποιος μπορεί να πει πώς η παγκόσμια οικονομία, οι πολιτικές συνθήκες ή η περιβαλλοντική τεχνολογία θα αναπτυχθεί κατά τα επόμενα 10 ή ακόμα και τα επόμενα 100 χρόνια;
Και, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τα επίπεδα των μελλοντικών εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα, το ποσό της υπερθέρμανσης του πλανήτη και τις αρνητικές συνέπειές της.
Ανθρωπότητα, ο άγνωστος παράγοντας
Οι 300 εργαζόμενοι του Ιδρύματος προέρχονται από διαφορετικούς επιστημονικούς κλάδους. Εκτός από τους ερευνητές του κλίματος, υπάρχουν οικονομολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες, κοινωνιολόγοι και άλλοι που προσφέρουν την τεχνογνωσία τους στον τομέα της αλλαγής του κλίματος.
Η αβεβαιότητα γύρω από το μέγεθος της μελλοντικής ανάπτυξης του πλανήτη, δεν είναι η μόνη άγνωστη παράμετρος στους υπολογισμούς τους, τα μοντέλα του κλίματος αν αυτά στοχεύουν για αρκετή ακρίβεια εξαρτώνται από τις πληροφορίες σχετικά με τα ωκεάνια ρεύματα, τη βλάστηση, τα στρώματα του πάγου, τη χημική σύνθεση της ατμόσφαιρας και πολλούς άλλους παράγοντες.
Ένα θέμα που περιπλέκει την υπόθεση της πρόβλεψης είναι το εξής απλό γεγονός: οι επιστήμονες εξακολουθούν να μην κατανοούν πλήρως όλα αυτά τα στοιχεία, και ότι όλα αυτά επηρεάζουν το ένα το άλλο.
"Ορισμένες περιοχές ή διαδικασίες αντιδρούν με μεγάλη ευαισθησία σε μικρές αλλαγές του κλίματος, και στη συνέχεια, αυτές οι αλλαγές τις τροφοδοτούν και ενισχύονται, δήλωσε ο Anders Levermann, που διεξάγει την έρευνα για το κλιματικό φαινόμενο της ελικοειδούς μεταβολής.
Για παράδειγμα, το λιώσιμο των πάγων στα ανοικτά των ακτών της Γροιλανδίας, τα οποία αντανακλούν ισχυρά το φως του ήλιου, αποκαλύπτει όλο και περισσότερο την επιφάνεια της θάλασσας, η οποία απορροφά όλο και περισσότερη θερμότητα από τον ήλιο.
Η απόψυξη των μόνιμων πάγων στη Σιβηρία απελευθερώνει μεγάλες ποσότητες μεθανίου, ένα αέριο του θερμοκηπίου. Όμως, τα ακριβή ποσά, καθώς και τις συγκεκριμένες συνέπειες του φαινομένου αυτού, κανείς δεν τις ξέρει.
Οι ακριβείς συνέπειες της αλλαγής του κλίματος είναι δύσκολο να προβλεφθούν
Επίσης, τα σενάρια που έχουν κατασκευαστεί από αυτά τα πολύπλοκα κλιματικά μοντέλα δεν είναι συνεπή. Ενώ είναι σαφές ότι η κλιματική αλλαγή θα οδηγήσει σε άνοδο της στάθμης της θάλασσας, σε ερημοποίηση, σε ακραία καιρικά φαινόμενα και άλλα φαινόμενα, όμως οι διαστάσεις όλων αυτών είναι ακόμη άγνωστες. Προβλέψεις για την άνοδο της στάθμης της θάλασσας γύρω στο 2100 είναι μεταξύ 18 και 79 εκατοστών.
Αυτό σημαίνει ότι οι ερευνητές σταθερά πραγματοποιούν εξονυχιστικούς ελέγχους και σε ορισμένες περιπτώσεις βελτιώνουν τα συμπεράσματα. Πριν από δύο χρόνια, οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι οι αλλαγές στην Ανταρκτική δεν οδηγούν σε μεταβολές της στάθμης της θάλασσας, όπως αυτές στη Γροιλανδία. Ωστόσο, τώρα είναι γνωστό ότι και ο Νότιος Πόλος χάνει επίσης πάγους.
Σύμφωνα με τον Friedrich-Wilhelm Gerstengarbe, τα κλιματικά μοντέλα των ερευνητών γίνονται όλο και περισσότερο ακριβείας.
"Στις μέρες μας, τα μοντέλα έχουν αρκετή ακρίβεια, και το πιο σημαντικό είναι ότι όλα τα μοντέλα, είτε αυτά είναι αμερικανικά, ή κινέζικα ή γερμανικά, κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση."
Η άποψη που υπάρχει τώρα είναι πως στην καλύτερη περίπτωση, η μέση παγκόσμια θερμοκρασία θα αυξηθεί κατά 1,8 βαθμούς Κελσίου μέχρι το τέλος του αιώνα. Αν όμως οι σημερινές διεθνείς προσπάθειες για τον περιορισμό των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου αποτύχουν, τότε η αύξηση αυτή θα μπορούσε να είναι και 6,4 βαθμούς Κελσίου. Οι συνέπειες δυστυχώς μιας τέτοιας ριζικής ανόδου είναι ακόμη πέρα και από τα καλύτερα σημερινά κλιματικά μοντέλα.
"Δεν μπορούμε να κάνουμε προβλέψεις για το τι θα συμβεί," ανέφερε ο Gerstengarbe. "Επειδή πιθανότατα θα βασιλεύει το χάος και δεν θα μπορούμε πλέον να αντιδράσουμε με το είδος των ακραίων φαινομένων που θα δούμε."
Κατά τρεις βαθμούς Κελσίου αναμένεται να ανέβει η θερμοκρασία στην Ανταρκτική μέχρι το τέλος του αιώνα, σύμφωνα με έκθεση επιστημόνων, που δημοσιεύεται έξι ημέρες πριν την έναρξη της Συνόδου Κορυφής στην Κοπεγχάγη για την κλιματική αλλαγή.
"Στη διάρκεια αυτού του αιώνα, η τρύπα του όζοντος θα διευρυνθεί, κάτι που θα επιτρέψει να γίνουν απολύτως αισθητές οι συνέπειες της υπερθέρμανσης, μέσω της Ανταρκτικής", αναφέρει στην έκθεσή της η Επιστημονική Επιτροπή Έρευνας στην Ανταρκτική (SCAR), στο πλαίσιο της οποίας συνεργάζονται 450 επιστήμονες από πέντε ερευνητικά κέντρα του πλανήτη.
Η έκθεση, που είναι 550 σελίδων, αναφέρεται στα γεγονότα που έχουν προηγηθεί, αλλά και στις εκτιμήσεις για το μέλλον της Ανταρκτικής.
Σύμφωνα με τα πορίσματά της, η ενίσχυση της έντασης των δυτικών ανέμων στο Νότιο Ωκεανό, που εξαρτάται από την τρύπα του όζοντος, διατήρησε την Ανταρκτική εκτός των συνεπειών της υπερθέρμανσης τα τελευταία 30 χρόνια. Όμως αυτοί οι άνεμοι παράλληλα επέτρεψαν την άνοδο των αερίων CO2 προς την επιφάνεια της θάλασσας.
Επιπλέον, στο ρεύμα που περιπλέει την Ανταρκτική παρατηρείται άνοδος της θερμοκρασίας μεγαλύτερη από το σύνολο των ωκεανών. Εάν αυτό το φαινόμενο συνεχιστεί, ορισμένα είδη-εισβολείς μπορεί να απειλήσουν τα ενδημικά είδη της περιοχής.
Σημαντικό είναι και το στοιχείο ότι στο δυτικό μέρος της λευκής ηπείρου, στη χερσόνησο της Ανταρκτικής παρατηρήθηκε στη διάρκεια του έτους άνοδος της θερμοκρασίας, με συνέπεια να ευνοείται η άφιξη νέων ειδών της πανίδας και της χλωρίδας. Παράλληλα, ορισμένα χόρτα και βακτηρίδια εισάγονται στην περιοχή από τον άνθρωπο.
Σύμφωνα με την ίδια πηγή, περίπου το 90% των παγετώνων της χερσονήσου της Ανταρκτικής έχουν αρχίσει να λιώνουν. Το λιώσιμο των πάγων έχει αρνητικές συνέπειες στην παρουσία πινγκουίνων στη Γη Αντελί και προκάλεσε αύξηση του πληθυσμού τους στα ανατολικά της ηπείρου και προς τη Θάλασσα Ρος. Η κλιματική αλλαγή θεωρείται υπεύθυνη για τη μείωση των πληθυσμών στα "κριλ" (μικρά οστρακόδερμα).
Παράλληλα, με την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας κατά 3 βαθμούς, που εκτιμάται ότι θα γίνει μέχρι το τέλος του αιώνα, οι πάγοι θα μειωθούν σχεδόν κατά το ένα τρίτο, πράγμα που θα αυξήσει την παραγωγή φυτοπλαγκτόν. Το λιώσιμο των παγετώνων στο δυτικό τμήμα της Ανταρκτικής θα συμβάλει στην γενικότερη άνοδο του επιπέδου των θαλασσών, που μπορεί να φτάσει μέχρι το 1,4 μέτρα το 2.100.
Τέλος, η έκθεση επισημαίνει ότι η μεταβλητότητα του κλίματος στις περιοχές του πόλου είναι πολύ μεγαλύτερη σε σύγκριση με το σύνολο του πλανήτη, αλλά οι αλλαγές στο έδαφος των περιοχών αυτών είναι ακόμα ελάχιστες.
Επιτάχυνση της τήξης των πάγων από το 2006
Οι πάγοι στην ανατολική Ανταρκτική (κάντε κλικ στη πάνω εικόνα για μεγέθυνση) άρχισαν να λιώνουν πιο γρήγορα μετά το 2006, πράγμα που μπορεί να προκαλέσει ταχύτερη του αναμενομένου άνοδο της στάθμης των θαλασσών, σύμφωνα με μελέτη επιστημόνων στο Πανεπιστήμιο του Τέξας.
Στη μελέτη που δημοσιεύεται στο περιοδικό Natures Geoscience οι επιστήμονες εκτιμούν ότι η ανατολική Ανταρκτική χάνει κατά μέσον όρο από 5 έως 109 γιγατόνους πάγους το χρόνο, από τον Απρίλιο του 2002 έως τον Ιανουάριο του 2009, αλλά μετά το 2006 ο ρυθμός με τον οποίο λιώνουν οι πάγοι έχει επιταχυνθεί.
"Το βασικό αποτέλεσμα είναι ότι αρχίσαμε να παρατηρούμε μεγάλες απώλειες πάγων στην ανατολική Ανταρκτική, κυρίως στις παράκτιες περιοχές, μετά το 2006", δήλωσε ο Ζιανλί Τσεν, του κέντρου διαστημικών ερευνών του πανεπιστημίου του Τέξας, ο οποίος είναι ένας από τους συντάκτες της μελέτης.
"Αυτό, εάν επιβεβαιωθεί, μπορεί να σημαίνει μία σημαντική αλλαγή στην ανατολική Ανταρκτική, που μπορεί να έχει μεγάλες συνέπειες στα επίπεδα των θαλασσών στον κόσμο", πρόσθεσε ο Τσεν.
"
Ο κλιματολόγος Werner von Bloh σχεδόν φωνάζει για να εισακουσθεί στο χώρο εργασίας του στο Ινστιτούτο. Εκεί μέσα συνδέονται 2.000 επεξεργαστές που απαρτίζουν τον μεγαυπολογιστή του Ινστιτούτου, έναν από τους ταχύτερους υπολογιστές στον κόσμο. Οι υψηλές ταχύτητες των υπολογιστών είναι ουσιαστικής σημασίας για τους ερευνητές του κλίματος, τα κύρια εργαλεία των οποίων είναι ιδιαίτερα σύνθετα μοντέλα υπολογιστών.
Δεν θα μπορούσαμε να αλλάξουμε αρκετά τη Γη, προκειμένου να ελέγξουμε ζωντανά τις υποθέσεις μας, δήλωσε ο Bloh.
Όμως, τα υπολογιστικά μοντέλα, ανεξάρτητα από το πόση μεγάλη υπολογιστική ισχύ έχουν πίσω τους, εξακολουθούν κι αυτά να έχουν τα όριά τους.
"Δεν υπάρχουν πραγματικά ακριβείς προβλέψεις του κλίματος, δήλωσε ο Friedrich-Wilhelm Gerstengarbe, βοηθός διευθυντής του Ινστιτούτου. "Ένα μοντέλο του κλίματος είναι μια μηχανή που δουλεύει με το σύστημα αν συμβαίνει αυτό τότε έχουμε αυτά, πράγμα που σημαίνει ότι αυτό κάνει ορισμένες παραδοχές, οι οποίες μπορεί να μεταβάλλονται με την πάροδο του χρόνου, και στη συνέχεια βγάζει κάποιο αποτέλεσμα."
Οι ερευνητές του κλίματος μπορούν να αναπτύξουν διάφορες πιθανές καταστάσεις, αλλά πάλι, ποιος μπορεί να πει πώς η παγκόσμια οικονομία, οι πολιτικές συνθήκες ή η περιβαλλοντική τεχνολογία θα αναπτυχθεί κατά τα επόμενα 10 ή ακόμα και τα επόμενα 100 χρόνια;
Και, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τα επίπεδα των μελλοντικών εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα, το ποσό της υπερθέρμανσης του πλανήτη και τις αρνητικές συνέπειές της.
Ανθρωπότητα, ο άγνωστος παράγοντας
Οι 300 εργαζόμενοι του Ιδρύματος προέρχονται από διαφορετικούς επιστημονικούς κλάδους. Εκτός από τους ερευνητές του κλίματος, υπάρχουν οικονομολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες, κοινωνιολόγοι και άλλοι που προσφέρουν την τεχνογνωσία τους στον τομέα της αλλαγής του κλίματος.
Η αβεβαιότητα γύρω από το μέγεθος της μελλοντικής ανάπτυξης του πλανήτη, δεν είναι η μόνη άγνωστη παράμετρος στους υπολογισμούς τους, τα μοντέλα του κλίματος αν αυτά στοχεύουν για αρκετή ακρίβεια εξαρτώνται από τις πληροφορίες σχετικά με τα ωκεάνια ρεύματα, τη βλάστηση, τα στρώματα του πάγου, τη χημική σύνθεση της ατμόσφαιρας και πολλούς άλλους παράγοντες.
Ένα θέμα που περιπλέκει την υπόθεση της πρόβλεψης είναι το εξής απλό γεγονός: οι επιστήμονες εξακολουθούν να μην κατανοούν πλήρως όλα αυτά τα στοιχεία, και ότι όλα αυτά επηρεάζουν το ένα το άλλο.
"Ορισμένες περιοχές ή διαδικασίες αντιδρούν με μεγάλη ευαισθησία σε μικρές αλλαγές του κλίματος, και στη συνέχεια, αυτές οι αλλαγές τις τροφοδοτούν και ενισχύονται, δήλωσε ο Anders Levermann, που διεξάγει την έρευνα για το κλιματικό φαινόμενο της ελικοειδούς μεταβολής.
Για παράδειγμα, το λιώσιμο των πάγων στα ανοικτά των ακτών της Γροιλανδίας, τα οποία αντανακλούν ισχυρά το φως του ήλιου, αποκαλύπτει όλο και περισσότερο την επιφάνεια της θάλασσας, η οποία απορροφά όλο και περισσότερη θερμότητα από τον ήλιο.
Η απόψυξη των μόνιμων πάγων στη Σιβηρία απελευθερώνει μεγάλες ποσότητες μεθανίου, ένα αέριο του θερμοκηπίου. Όμως, τα ακριβή ποσά, καθώς και τις συγκεκριμένες συνέπειες του φαινομένου αυτού, κανείς δεν τις ξέρει.
Οι ακριβείς συνέπειες της αλλαγής του κλίματος είναι δύσκολο να προβλεφθούν
Επίσης, τα σενάρια που έχουν κατασκευαστεί από αυτά τα πολύπλοκα κλιματικά μοντέλα δεν είναι συνεπή. Ενώ είναι σαφές ότι η κλιματική αλλαγή θα οδηγήσει σε άνοδο της στάθμης της θάλασσας, σε ερημοποίηση, σε ακραία καιρικά φαινόμενα και άλλα φαινόμενα, όμως οι διαστάσεις όλων αυτών είναι ακόμη άγνωστες. Προβλέψεις για την άνοδο της στάθμης της θάλασσας γύρω στο 2100 είναι μεταξύ 18 και 79 εκατοστών.
Αυτό σημαίνει ότι οι ερευνητές σταθερά πραγματοποιούν εξονυχιστικούς ελέγχους και σε ορισμένες περιπτώσεις βελτιώνουν τα συμπεράσματα. Πριν από δύο χρόνια, οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι οι αλλαγές στην Ανταρκτική δεν οδηγούν σε μεταβολές της στάθμης της θάλασσας, όπως αυτές στη Γροιλανδία. Ωστόσο, τώρα είναι γνωστό ότι και ο Νότιος Πόλος χάνει επίσης πάγους.
Σύμφωνα με τον Friedrich-Wilhelm Gerstengarbe, τα κλιματικά μοντέλα των ερευνητών γίνονται όλο και περισσότερο ακριβείας.
"Στις μέρες μας, τα μοντέλα έχουν αρκετή ακρίβεια, και το πιο σημαντικό είναι ότι όλα τα μοντέλα, είτε αυτά είναι αμερικανικά, ή κινέζικα ή γερμανικά, κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση."
Η άποψη που υπάρχει τώρα είναι πως στην καλύτερη περίπτωση, η μέση παγκόσμια θερμοκρασία θα αυξηθεί κατά 1,8 βαθμούς Κελσίου μέχρι το τέλος του αιώνα. Αν όμως οι σημερινές διεθνείς προσπάθειες για τον περιορισμό των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου αποτύχουν, τότε η αύξηση αυτή θα μπορούσε να είναι και 6,4 βαθμούς Κελσίου. Οι συνέπειες δυστυχώς μιας τέτοιας ριζικής ανόδου είναι ακόμη πέρα και από τα καλύτερα σημερινά κλιματικά μοντέλα.
"Δεν μπορούμε να κάνουμε προβλέψεις για το τι θα συμβεί," ανέφερε ο Gerstengarbe. "Επειδή πιθανότατα θα βασιλεύει το χάος και δεν θα μπορούμε πλέον να αντιδράσουμε με το είδος των ακραίων φαινομένων που θα δούμε."
Κατά τρεις βαθμούς Κελσίου αναμένεται να ανέβει η θερμοκρασία στην Ανταρκτική μέχρι το τέλος του αιώνα, σύμφωνα με έκθεση επιστημόνων, που δημοσιεύεται έξι ημέρες πριν την έναρξη της Συνόδου Κορυφής στην Κοπεγχάγη για την κλιματική αλλαγή.
"Στη διάρκεια αυτού του αιώνα, η τρύπα του όζοντος θα διευρυνθεί, κάτι που θα επιτρέψει να γίνουν απολύτως αισθητές οι συνέπειες της υπερθέρμανσης, μέσω της Ανταρκτικής", αναφέρει στην έκθεσή της η Επιστημονική Επιτροπή Έρευνας στην Ανταρκτική (SCAR), στο πλαίσιο της οποίας συνεργάζονται 450 επιστήμονες από πέντε ερευνητικά κέντρα του πλανήτη.
Η έκθεση, που είναι 550 σελίδων, αναφέρεται στα γεγονότα που έχουν προηγηθεί, αλλά και στις εκτιμήσεις για το μέλλον της Ανταρκτικής.
Σύμφωνα με τα πορίσματά της, η ενίσχυση της έντασης των δυτικών ανέμων στο Νότιο Ωκεανό, που εξαρτάται από την τρύπα του όζοντος, διατήρησε την Ανταρκτική εκτός των συνεπειών της υπερθέρμανσης τα τελευταία 30 χρόνια. Όμως αυτοί οι άνεμοι παράλληλα επέτρεψαν την άνοδο των αερίων CO2 προς την επιφάνεια της θάλασσας.
Επιπλέον, στο ρεύμα που περιπλέει την Ανταρκτική παρατηρείται άνοδος της θερμοκρασίας μεγαλύτερη από το σύνολο των ωκεανών. Εάν αυτό το φαινόμενο συνεχιστεί, ορισμένα είδη-εισβολείς μπορεί να απειλήσουν τα ενδημικά είδη της περιοχής.
Σημαντικό είναι και το στοιχείο ότι στο δυτικό μέρος της λευκής ηπείρου, στη χερσόνησο της Ανταρκτικής παρατηρήθηκε στη διάρκεια του έτους άνοδος της θερμοκρασίας, με συνέπεια να ευνοείται η άφιξη νέων ειδών της πανίδας και της χλωρίδας. Παράλληλα, ορισμένα χόρτα και βακτηρίδια εισάγονται στην περιοχή από τον άνθρωπο.
Σύμφωνα με την ίδια πηγή, περίπου το 90% των παγετώνων της χερσονήσου της Ανταρκτικής έχουν αρχίσει να λιώνουν. Το λιώσιμο των πάγων έχει αρνητικές συνέπειες στην παρουσία πινγκουίνων στη Γη Αντελί και προκάλεσε αύξηση του πληθυσμού τους στα ανατολικά της ηπείρου και προς τη Θάλασσα Ρος. Η κλιματική αλλαγή θεωρείται υπεύθυνη για τη μείωση των πληθυσμών στα "κριλ" (μικρά οστρακόδερμα).
Παράλληλα, με την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας κατά 3 βαθμούς, που εκτιμάται ότι θα γίνει μέχρι το τέλος του αιώνα, οι πάγοι θα μειωθούν σχεδόν κατά το ένα τρίτο, πράγμα που θα αυξήσει την παραγωγή φυτοπλαγκτόν. Το λιώσιμο των παγετώνων στο δυτικό τμήμα της Ανταρκτικής θα συμβάλει στην γενικότερη άνοδο του επιπέδου των θαλασσών, που μπορεί να φτάσει μέχρι το 1,4 μέτρα το 2.100.
Τέλος, η έκθεση επισημαίνει ότι η μεταβλητότητα του κλίματος στις περιοχές του πόλου είναι πολύ μεγαλύτερη σε σύγκριση με το σύνολο του πλανήτη, αλλά οι αλλαγές στο έδαφος των περιοχών αυτών είναι ακόμα ελάχιστες.
Επιτάχυνση της τήξης των πάγων από το 2006
Οι πάγοι στην ανατολική Ανταρκτική (κάντε κλικ στη πάνω εικόνα για μεγέθυνση) άρχισαν να λιώνουν πιο γρήγορα μετά το 2006, πράγμα που μπορεί να προκαλέσει ταχύτερη του αναμενομένου άνοδο της στάθμης των θαλασσών, σύμφωνα με μελέτη επιστημόνων στο Πανεπιστήμιο του Τέξας.
Στη μελέτη που δημοσιεύεται στο περιοδικό Natures Geoscience οι επιστήμονες εκτιμούν ότι η ανατολική Ανταρκτική χάνει κατά μέσον όρο από 5 έως 109 γιγατόνους πάγους το χρόνο, από τον Απρίλιο του 2002 έως τον Ιανουάριο του 2009, αλλά μετά το 2006 ο ρυθμός με τον οποίο λιώνουν οι πάγοι έχει επιταχυνθεί.
"Το βασικό αποτέλεσμα είναι ότι αρχίσαμε να παρατηρούμε μεγάλες απώλειες πάγων στην ανατολική Ανταρκτική, κυρίως στις παράκτιες περιοχές, μετά το 2006", δήλωσε ο Ζιανλί Τσεν, του κέντρου διαστημικών ερευνών του πανεπιστημίου του Τέξας, ο οποίος είναι ένας από τους συντάκτες της μελέτης.
"Αυτό, εάν επιβεβαιωθεί, μπορεί να σημαίνει μία σημαντική αλλαγή στην ανατολική Ανταρκτική, που μπορεί να έχει μεγάλες συνέπειες στα επίπεδα των θαλασσών στον κόσμο", πρόσθεσε ο Τσεν.
"
Comment