Tweet
Ας μου επιτρέψετε παρακαλώ να καταχραστώ λίγο από τον χώρο της 1ης σελίδας μετά τα γεγονότα που προηγήθηκαν-είναι για καλό.
Έστω ότι ένας μοντ έκανε λάθος. (Το ίδιο βέβαια ισχύει και για οποιοδήποτε μέλος). Πώς αντιδρούμε? είναι σωστή η αντίδρασή μας ή αψυχολόγητη? Εδώ λοιπόν κολλάει η ιστορία μου.
Πάμε λοιπόν πίσω στο 198+ όταν πήγαινα στην 6η Δημοτικού. Είχαμε τότε τον πιο καταπληκτικό Δάσκαλο που είχα ποτέ στο σχολείο. Αυστηρός, έλεγχε απόλυτα το τμήμα μας που ήταν γενικά άτακτο και χύμα" μετά από μία 5η Δημοτικού με έναν πολύ χαλαρό Δάσκαλο (καλότατος και αυτός, αλλά δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να επιβάλει πειθαρχεία).
Ο Παντελής ήταν ένα παιδί χοντρό και όχι δημοφιλής. Ήταν καλό παιδί αν τον γνώριζες καλύτερα, αλλά μερικές φορές έκανε χοντράδες.
Μια μέρα λοιπόν, έγινε ένα επεισόδιο στο διάλειμμα και ο Παντελής έσπρωξε κάποιον. Εκείνος βγήκε παραπονούμενος με το που μπήκε ξανά ο δάσκαλος μέσα στην τάξη. Ρωτάει λοιπόν ο Δάσκαλος: "ποιος ξεκίνησε τη φασαρία?" "Ο Παντελής!", φωνάζουν κάμποσοι.
Μας κοιτάει τότε σοβαρά ο Δάσκαλος (με το Δ κεφαλαίο και λίγο του είναι, καλή του ώρα!). "Δηλαδή παιδιά, τι έγινε? ΔΕΝ τον θέλετε για συμμαθητή σας?" 'ΟΧΙ!!!", απαντά η τάξη δια βοής, κι εγώ μαζί, αν και οι περισσότεροι δεν είχαμε καν πάρει χαμπάρι τι ακριβώς είχε συμβεί...
Τότε λοιπόν άστραψε και βρόντηξε ο Δάσκαλος, ο τεράστιος αυτός Ανθρωπος:
"ΜΑ ΚΑΛΑ, ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ? ΤΙ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΣΤΕ ΕΣΕΙΣ? ΔΙΩΧΝΕΤΕ ΤΟΝ ΣΥΜΜΑΘΗΤΗ ΣΑΣ? ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΛΙΣ ΚΑΝΑΤΕ, ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΣΕΙΣ!!!"
Όλοι βέβαια καταλάβαμε τι εννοούσε. Δεν υπερασπιζόταν την "ζαβολιά" του Παντελή. Τα λόγια του είχαν πολύ βαθύτερο νόημα.
Όλοι ντραπήκαμε τότε. Εγώ προσωπικά το βράδυ στο κρεβάτι μου έκλαψα. Προσπάθησα να μπω στη θέση του Παντελή και δεν το άντεξα αυτό που κάναμε.
-------------------------------------------------
Νομίζω πως η ιστορία μιλάει από μόνη της. Παρόλαυτά θα προσπαθίσω να σχολιάσω και να πω το συμπέρασμά μου:
Έχει διαφορά όταν κάποιος παρεκτρέπεται και τον βάζουμε στη θέση του έντιμα και καλοπροαίρετα, για να του δείξουμε και το λάθος του, είτε βγάζοντάς τον έξω από την τάξη για 1 ώρα, είτε κάνοντας μπαν το λογαριασμό του ώσπου να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Είναι όμως άλλο πράγμα να γενικεύμουνε και να ξεσηκωνόμαστε για να εξοστρακίσουμε και να δαιμονοποιήσουμε έναν συμμαθητή μας, συνάδελφο ή συνφορουμίτη, αψυχολόγητα και ενεργώντας εντελώς σε κατάσταση ψυχολογίας της μάζας.
Δεν θέλουμε τον Χ για μοντ? Πολύ ωραία, υπάρχουν διαδικασίες για να αντικατασταθεί. Πολιτισμένα, όμορφα και ωραία, και κυρίως ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΣΚΕΨΗ και όχι με οχλαγωγία.
Ευχαριστώ όσους το διαβάσουν και κυρίως όσους το λάβουν υπόψιν ως τροφή για σκέψη και μέσα αλλά και έξω από το φόρουμ.
Για να είμαστε και να παραμένουμε άνθρωποι.
"
Έστω ότι ένας μοντ έκανε λάθος. (Το ίδιο βέβαια ισχύει και για οποιοδήποτε μέλος). Πώς αντιδρούμε? είναι σωστή η αντίδρασή μας ή αψυχολόγητη? Εδώ λοιπόν κολλάει η ιστορία μου.
Πάμε λοιπόν πίσω στο 198+ όταν πήγαινα στην 6η Δημοτικού. Είχαμε τότε τον πιο καταπληκτικό Δάσκαλο που είχα ποτέ στο σχολείο. Αυστηρός, έλεγχε απόλυτα το τμήμα μας που ήταν γενικά άτακτο και χύμα" μετά από μία 5η Δημοτικού με έναν πολύ χαλαρό Δάσκαλο (καλότατος και αυτός, αλλά δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να επιβάλει πειθαρχεία).
Ο Παντελής ήταν ένα παιδί χοντρό και όχι δημοφιλής. Ήταν καλό παιδί αν τον γνώριζες καλύτερα, αλλά μερικές φορές έκανε χοντράδες.
Μια μέρα λοιπόν, έγινε ένα επεισόδιο στο διάλειμμα και ο Παντελής έσπρωξε κάποιον. Εκείνος βγήκε παραπονούμενος με το που μπήκε ξανά ο δάσκαλος μέσα στην τάξη. Ρωτάει λοιπόν ο Δάσκαλος: "ποιος ξεκίνησε τη φασαρία?" "Ο Παντελής!", φωνάζουν κάμποσοι.
Μας κοιτάει τότε σοβαρά ο Δάσκαλος (με το Δ κεφαλαίο και λίγο του είναι, καλή του ώρα!). "Δηλαδή παιδιά, τι έγινε? ΔΕΝ τον θέλετε για συμμαθητή σας?" 'ΟΧΙ!!!", απαντά η τάξη δια βοής, κι εγώ μαζί, αν και οι περισσότεροι δεν είχαμε καν πάρει χαμπάρι τι ακριβώς είχε συμβεί...
Τότε λοιπόν άστραψε και βρόντηξε ο Δάσκαλος, ο τεράστιος αυτός Ανθρωπος:
"ΜΑ ΚΑΛΑ, ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ? ΤΙ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΣΤΕ ΕΣΕΙΣ? ΔΙΩΧΝΕΤΕ ΤΟΝ ΣΥΜΜΑΘΗΤΗ ΣΑΣ? ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΛΙΣ ΚΑΝΑΤΕ, ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΣΕΙΣ!!!"
Όλοι βέβαια καταλάβαμε τι εννοούσε. Δεν υπερασπιζόταν την "ζαβολιά" του Παντελή. Τα λόγια του είχαν πολύ βαθύτερο νόημα.
Όλοι ντραπήκαμε τότε. Εγώ προσωπικά το βράδυ στο κρεβάτι μου έκλαψα. Προσπάθησα να μπω στη θέση του Παντελή και δεν το άντεξα αυτό που κάναμε.
-------------------------------------------------
Νομίζω πως η ιστορία μιλάει από μόνη της. Παρόλαυτά θα προσπαθίσω να σχολιάσω και να πω το συμπέρασμά μου:
Έχει διαφορά όταν κάποιος παρεκτρέπεται και τον βάζουμε στη θέση του έντιμα και καλοπροαίρετα, για να του δείξουμε και το λάθος του, είτε βγάζοντάς τον έξω από την τάξη για 1 ώρα, είτε κάνοντας μπαν το λογαριασμό του ώσπου να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Είναι όμως άλλο πράγμα να γενικεύμουνε και να ξεσηκωνόμαστε για να εξοστρακίσουμε και να δαιμονοποιήσουμε έναν συμμαθητή μας, συνάδελφο ή συνφορουμίτη, αψυχολόγητα και ενεργώντας εντελώς σε κατάσταση ψυχολογίας της μάζας.
Δεν θέλουμε τον Χ για μοντ? Πολύ ωραία, υπάρχουν διαδικασίες για να αντικατασταθεί. Πολιτισμένα, όμορφα και ωραία, και κυρίως ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΣΚΕΨΗ και όχι με οχλαγωγία.
Ευχαριστώ όσους το διαβάσουν και κυρίως όσους το λάβουν υπόψιν ως τροφή για σκέψη και μέσα αλλά και έξω από το φόρουμ.
Για να είμαστε και να παραμένουμε άνθρωποι.
"
Comment