Tweet
Μερικές φωτογραφίες από τη χτεσινή-σημερινή εκδρομή!
Ο Πενταδάκτυλος όπως φαίνεται από το δρόμο που οδηγεί στην πηγή του Μαγγανιάρη
<a href=http://imageshack.us" target="_blank">
</a>
Εικόνα από το καταφύγιο στα 1550 μέτρα με φόντο την Κορυφή του Αϊλιά.
Καθώς ο ήλιος οδεύει προς τη δύση του, η σκιά της πυραμιδοειδούς κορυφής του Αϊλιά καλύπτει το Λακωνικό Κάμπο.
Εμείς όμως έχουμε προλάβει, έχουμε στήσει το base camp και ήδη βράζουμε τα τορτελίνια γιατί μας έχει κόψει η λόρδα από το πρωί!
Ο ήλιος δύει με ένα βαθύ κόκκινο χρώμα το οποίο και δεν κατάφερα να αποτυπώσω με τη μηχανή...
Η Σπάρτη ζεί τη νυχτερινή ζωή της πλέον. Εδώ στην κορυφή η ζέστη μας αποχεραίτησε πια, ένας τσουχτερός ανατολικός-βορειοανατολικός άνεμος φυσάει και τίποτα δε θυμίζει το καλοκαίρι που επιμένει στις περισσότερες περιοχές.
Λίγο τσίπουρο και μανιάτικο σύγκλινο μας δίνει την απαιτούμενη ενέργεια να ζεσταθεί το κοκκαλάκι μας! Η ζέστη των πεδιάδων μας κορόιδεψε με αποτέλεσμα η ένδυση να αποδειχτεί ανεπαρκής!
Το πρωί ήταν άκρως αναζοωγονητικό με τον αέρα να αναλαμβάνει χρέη ...κρύου ντούζ! Μεσα σε ένα λεπτό η πρωινή νύστα ήταν παρελθόν...
Η πρωινή πυραμιδοσκιά, αυτή τη φορά προς το Μεσσηνιακό Κόλπο, δίπλα από το Χαλασμένο Βουνό μας εντυπωσιάζει! Βέβαια η θέα πάνω από την κορυφή είναι εντυπωσιακότατη όπου και να κοιτάξει κανείς, η φωτογραφική μηχανή όμως δε μπορεί να το προσδώσει αυτό παρά μόνο με τη βοήθεια της φαντασίας αυτού που τη βλέπει.
Τί να συλλογιέται ο συν-ορειβάτης που διανυκτέρευσε και αυτός με τι δική του παρέα δίπλα μας; ’γνωστο...
Οι νότιες απολήξεις του Ταϋγέτου όπως φαίνονται από την κορυφή:
Η ώρα της κατάβασης ήρθε. Μια υπέροχη εκδρομή βαίνει προς το τέλος της...
Η Αθάνατη Ράχη, γειτόνισα του Αι-Λιά, μας συνοδεύει με την επιβλητική παρουσία της μέχρι να φτάσουμε στις πόρτες.
Κοντά στις πόρτες μια τρούπα υπάρχει δίπλα στο μονοπάτι!
Βγαίνουμε ένα δεκάλεπτο από το δρόμο της κατάβασης για να επισκεπτούμε τον φερόμενο ως τάφο του γνωστού, στους περισσότερους μετά θάνατον, καθηγητή Λιαντίνη!
Ο οποίος ήταν ιδιαίτερα οργισμένος για τα χρόνια που ...δε θα ζούσε όπως γράφει και στην επιτύμβια πλάκα του. Λογικό...
’ποψη της πυραμιδοκορυφής, στην κορυφή φαίνονται τα πετρόκτιστα κτίσματα και ο ασκεπής ναός του Αϊ Λιά
Αφήνουμε πίσω μας τις Πόρτες...
Και οδεύουμε στο φυσικά σχηματισμένο μονοπάτι στη θέση "Πλάκες"
Η θέα της πυραμιδοκορυφής από τη θέση "Γούβες", εντυπωσιακή:
Το γεράκι αναζητεί τη λεία του. Εκπληκτικό!
Το καταφύγιο ξεπροβάλλει μέσα από το πράσινο.
Φτάνουμε στο Μαγγανιάρη με το αυτοκίνητο, η θέα των κορυφών είναι όμορφη και άγρια!
Μία ακόμα εκδρομή τελείωσε με ευχάριστες και όμορφες αναμνήσεις...
Edited by: LeoP "
Ο Πενταδάκτυλος όπως φαίνεται από το δρόμο που οδηγεί στην πηγή του Μαγγανιάρη
<a href=http://imageshack.us" target="_blank">
</a>Εικόνα από το καταφύγιο στα 1550 μέτρα με φόντο την Κορυφή του Αϊλιά.
Καθώς ο ήλιος οδεύει προς τη δύση του, η σκιά της πυραμιδοειδούς κορυφής του Αϊλιά καλύπτει το Λακωνικό Κάμπο.
Εμείς όμως έχουμε προλάβει, έχουμε στήσει το base camp και ήδη βράζουμε τα τορτελίνια γιατί μας έχει κόψει η λόρδα από το πρωί!
Ο ήλιος δύει με ένα βαθύ κόκκινο χρώμα το οποίο και δεν κατάφερα να αποτυπώσω με τη μηχανή...
Η Σπάρτη ζεί τη νυχτερινή ζωή της πλέον. Εδώ στην κορυφή η ζέστη μας αποχεραίτησε πια, ένας τσουχτερός ανατολικός-βορειοανατολικός άνεμος φυσάει και τίποτα δε θυμίζει το καλοκαίρι που επιμένει στις περισσότερες περιοχές.
Λίγο τσίπουρο και μανιάτικο σύγκλινο μας δίνει την απαιτούμενη ενέργεια να ζεσταθεί το κοκκαλάκι μας! Η ζέστη των πεδιάδων μας κορόιδεψε με αποτέλεσμα η ένδυση να αποδειχτεί ανεπαρκής!
Το πρωί ήταν άκρως αναζοωγονητικό με τον αέρα να αναλαμβάνει χρέη ...κρύου ντούζ! Μεσα σε ένα λεπτό η πρωινή νύστα ήταν παρελθόν...
Η πρωινή πυραμιδοσκιά, αυτή τη φορά προς το Μεσσηνιακό Κόλπο, δίπλα από το Χαλασμένο Βουνό μας εντυπωσιάζει! Βέβαια η θέα πάνω από την κορυφή είναι εντυπωσιακότατη όπου και να κοιτάξει κανείς, η φωτογραφική μηχανή όμως δε μπορεί να το προσδώσει αυτό παρά μόνο με τη βοήθεια της φαντασίας αυτού που τη βλέπει.
Τί να συλλογιέται ο συν-ορειβάτης που διανυκτέρευσε και αυτός με τι δική του παρέα δίπλα μας; ’γνωστο...
Οι νότιες απολήξεις του Ταϋγέτου όπως φαίνονται από την κορυφή:
Η ώρα της κατάβασης ήρθε. Μια υπέροχη εκδρομή βαίνει προς το τέλος της...
Η Αθάνατη Ράχη, γειτόνισα του Αι-Λιά, μας συνοδεύει με την επιβλητική παρουσία της μέχρι να φτάσουμε στις πόρτες.
Κοντά στις πόρτες μια τρούπα υπάρχει δίπλα στο μονοπάτι!
Βγαίνουμε ένα δεκάλεπτο από το δρόμο της κατάβασης για να επισκεπτούμε τον φερόμενο ως τάφο του γνωστού, στους περισσότερους μετά θάνατον, καθηγητή Λιαντίνη!
Ο οποίος ήταν ιδιαίτερα οργισμένος για τα χρόνια που ...δε θα ζούσε όπως γράφει και στην επιτύμβια πλάκα του. Λογικό...
’ποψη της πυραμιδοκορυφής, στην κορυφή φαίνονται τα πετρόκτιστα κτίσματα και ο ασκεπής ναός του Αϊ Λιά
Αφήνουμε πίσω μας τις Πόρτες...
Και οδεύουμε στο φυσικά σχηματισμένο μονοπάτι στη θέση "Πλάκες"
Η θέα της πυραμιδοκορυφής από τη θέση "Γούβες", εντυπωσιακή:
Το γεράκι αναζητεί τη λεία του. Εκπληκτικό!
Το καταφύγιο ξεπροβάλλει μέσα από το πράσινο.
Φτάνουμε στο Μαγγανιάρη με το αυτοκίνητο, η θέα των κορυφών είναι όμορφη και άγρια!
Μία ακόμα εκδρομή τελείωσε με ευχάριστες και όμορφες αναμνήσεις...
Edited by: LeoP "
Comment