Tweet
400χιλιόμετρα και 4 ώρες μας χρειάστηκαν για να έρθουμε σε απόσταση αναπνοής από το βουνό των θεών. Διάνυκτέρευση στο Λιτόχωρο και ανάβαση την επομένη προς το καταφύγιο Αγαπητού-Ζολώτα, το Σάββατο μεσημεράκι....
Το κλασικό σημείο στα Πηγαδούλια" όπου, έχουντας ανέβει κάπως ψηλότερα, έχουμε την πρώτη θέα προς το μεγάλο φαράγγι που φτάνει μέχρι το Λιτόχωρο.
Προσπαθούμε να κόψουμε διαδρομή περνώντας πάνω από λυγισμένες οξιές... (λέμε τώρα)
Σε κάποια στιγμή ο στόχος φανερώνεται μέσα από τα σύννεφα!
Η φύση είναι πανέμορφη στο βουνό και ευτυχώς που έχουμε τη φωτογραφική μηχανή για να βλέπουμε καλύτερα τα λουλουδάκια!
Το μ'λαρ' των 15:15 στην ώρα του κατεβαίνει άδειο από εμπορεύματα για τα πριόνια.
Στο καταφύγιο Αγαπητού-Ζολώτα γινόταν ένας τρομακτικός συνωστισμός από ορειβάτες και πεζοπόρους, Έλληνες και ξένους, μεγάλους και μικρούς. Υπήρχε μια χάβρα απίστευτη, μια φασαρία που θύμιζε παραλία. Οι μόνοι ήχοι φυσικά που ακουγόντουσαν ήταν το σούσουρο από τις ομιλίες. Η φύση δεν κατάφερε να μας δώσει τη γαλήνη της! Τουλάχιστον φάγαμε και ήπιαμε καλά! Το βράδυ τα ροχαλητά στο δωμάτιο έσπασαν οποιοδήποτε προηγούμενο ρεκόρ ντεσιμπέλ, τέλος πάντων η νέα ημέρα ξημέρωσε και πάμε από Χονδρομεσοράχη για Σκάλα ολοταχώς.
Οι κορυφές του Καλόγερου, του Πάγου κ.λ.π. από τα νότια του φαραγγιού σταματούν στα 2.700 μέτρα.
Από την άλλη το Σκoλιό, ο Μύτικας και το Στεφάνι ξεπερνούν τα 2900, αντίστοιχα: 2905, 2918 και 2912 μέτρα.
Στη φωτό: Σκάλα, Κακόσκαλα, Μύτικας από Χονδρομεσοράχη.
Απέναντι και μακρυά το καταφύγιο του Χρ. Κάκαλου, (κατά πάσα πιθανότητα του πρώτου ορειβάτη που πάτησε το πόδι του στο Μύτικα) μπροστά από τα γκρέμια, μας ατενίζει αγέρωχο.
Σταυροϊτιές:
Αγριόγιδο σπανίου σχετικά είδους στον Όλυμπο:
Έχουμε πάρει φόρα και ανεβαίνουμε προς τη Σκάλα ακάθεκτοι, λίγες εκατοντάδες μέτρα μένουν...
Ο Αγ. Αντώνιος:
Μια τρούπα κάτω από τον Αγ. Αντώνιο!
Ο Μύτικας έχει αρχίσει να φαίνεται πίσω από τη Σκάλα δειλά-δειλά...
Και νάτος! Ξεπροβάλλει επιβλητικότατος, από την κορυφή της Σκάλας!
Στα αριστερά μας το Σκολιό μας δείχνει πλέον και αυτό τα τρομακτικά γκρέμια του!
Η κόψη Ναούμ, ένα αναρριχητικό πέρασμα, οπωσδήποτε όχι κατάλληλο για να το ανέβει ο καθένας...
Προχωράμε προς την Κακόσκαλα. Στη φωτογραφία φαίνεται το πέρασμα στην Κακόσκαλα και τέλος το λούκι της Κακόσκαλας προς το Μύτικα.
Το πέρασμα από την Κακόσκαλα έχει μια θέα που ίσως μερικοί να μη θέλουν να την πολυβλέπουν εκείνη την ώρα!
Τα Μεγάλα Καζάνια βρίσκονται περίπου τετρακόσια με πεντακόσια μέτρα χαμηλότερα...
Τα γκρέμια του Σκολιού
Είμαστε πλέον στα 2918. Δεν πάει πιο πάνω!
Η θέα είναι εντυπωσιακή, θα μπορούσε και όμως καλύτερα. Η διαύγεια της ατμόσφαιρας δεν είναι καλή.
Το Σκολιό από τη μία μεριά:
Τα γκρέμια του Στεφανιού ορθώνονται επι ίσοις όροις απέναντι από την κορυφή:
Το Οροπέδιο των Μουσών:
Η πρωταθλήτρια ομάδα!
Ξεκινάει η κατάβαση από το Λούκι του Μύτικα προς τα Ζωνάρια με προσοχή!
Ο Προφήτης Ηλίας φαίνεται καθαρά από την κορυφή.
Η ομίχλη καλύπτει ταχέως τις κορυφές. Τα μυτίκια γίνονται εντυπωσιακά μέσα από το σύννεφο.
Είμαστε πλέον στα Ζωνάρια του Στεφανιού και πάμε για το οροπέδιο των μουσών:
Η Σελήνη αγναντεύει τις μύτες του Στεφανιού:
Το εντυπωσιακό Στέφάνι ή αλλιώς ο Θρόνος του Δία!
Η Τούμπα, μια κορυφή στο Οροπέδιο των Μουσών:
Εδώ όπως φαίνεται το Στεφάνι από χαμηλά, από τη γούρνα κάτω από τον Χρ. Κάκαλο σε όλο του το μεγαλείο:
Τα σύννεφα σχηματίζουν παράξενα τοπία...
Ένα από τα μπουκέτα που μας χάρισε το βουνό και το ευχαριστούμε για την ευγενική πράξη του!
Στο δρόμο μας είχαμε να αντιμετωπίσουμε και τα υπερ-τρομακτικά υμενοπτεράλλιεν!
Ρόμπολα σε θαμνώδη μορφή στα 2.500 και πλέον μέτρα, φτάνουν δε οριακά και στα 2.600 μέτρα.
Edited by: LeoP "
Το κλασικό σημείο στα Πηγαδούλια" όπου, έχουντας ανέβει κάπως ψηλότερα, έχουμε την πρώτη θέα προς το μεγάλο φαράγγι που φτάνει μέχρι το Λιτόχωρο.
Προσπαθούμε να κόψουμε διαδρομή περνώντας πάνω από λυγισμένες οξιές... (λέμε τώρα)
Σε κάποια στιγμή ο στόχος φανερώνεται μέσα από τα σύννεφα!
Η φύση είναι πανέμορφη στο βουνό και ευτυχώς που έχουμε τη φωτογραφική μηχανή για να βλέπουμε καλύτερα τα λουλουδάκια!
Το μ'λαρ' των 15:15 στην ώρα του κατεβαίνει άδειο από εμπορεύματα για τα πριόνια.
Στο καταφύγιο Αγαπητού-Ζολώτα γινόταν ένας τρομακτικός συνωστισμός από ορειβάτες και πεζοπόρους, Έλληνες και ξένους, μεγάλους και μικρούς. Υπήρχε μια χάβρα απίστευτη, μια φασαρία που θύμιζε παραλία. Οι μόνοι ήχοι φυσικά που ακουγόντουσαν ήταν το σούσουρο από τις ομιλίες. Η φύση δεν κατάφερε να μας δώσει τη γαλήνη της! Τουλάχιστον φάγαμε και ήπιαμε καλά! Το βράδυ τα ροχαλητά στο δωμάτιο έσπασαν οποιοδήποτε προηγούμενο ρεκόρ ντεσιμπέλ, τέλος πάντων η νέα ημέρα ξημέρωσε και πάμε από Χονδρομεσοράχη για Σκάλα ολοταχώς.
Οι κορυφές του Καλόγερου, του Πάγου κ.λ.π. από τα νότια του φαραγγιού σταματούν στα 2.700 μέτρα.
Από την άλλη το Σκoλιό, ο Μύτικας και το Στεφάνι ξεπερνούν τα 2900, αντίστοιχα: 2905, 2918 και 2912 μέτρα.
Στη φωτό: Σκάλα, Κακόσκαλα, Μύτικας από Χονδρομεσοράχη.
Απέναντι και μακρυά το καταφύγιο του Χρ. Κάκαλου, (κατά πάσα πιθανότητα του πρώτου ορειβάτη που πάτησε το πόδι του στο Μύτικα) μπροστά από τα γκρέμια, μας ατενίζει αγέρωχο.
Σταυροϊτιές:
Αγριόγιδο σπανίου σχετικά είδους στον Όλυμπο:
Έχουμε πάρει φόρα και ανεβαίνουμε προς τη Σκάλα ακάθεκτοι, λίγες εκατοντάδες μέτρα μένουν...
Ο Αγ. Αντώνιος:
Μια τρούπα κάτω από τον Αγ. Αντώνιο!
Ο Μύτικας έχει αρχίσει να φαίνεται πίσω από τη Σκάλα δειλά-δειλά...
Και νάτος! Ξεπροβάλλει επιβλητικότατος, από την κορυφή της Σκάλας!
Στα αριστερά μας το Σκολιό μας δείχνει πλέον και αυτό τα τρομακτικά γκρέμια του!
Η κόψη Ναούμ, ένα αναρριχητικό πέρασμα, οπωσδήποτε όχι κατάλληλο για να το ανέβει ο καθένας...
Προχωράμε προς την Κακόσκαλα. Στη φωτογραφία φαίνεται το πέρασμα στην Κακόσκαλα και τέλος το λούκι της Κακόσκαλας προς το Μύτικα.
Το πέρασμα από την Κακόσκαλα έχει μια θέα που ίσως μερικοί να μη θέλουν να την πολυβλέπουν εκείνη την ώρα!
Τα Μεγάλα Καζάνια βρίσκονται περίπου τετρακόσια με πεντακόσια μέτρα χαμηλότερα...
Τα γκρέμια του Σκολιού
Είμαστε πλέον στα 2918. Δεν πάει πιο πάνω!
Η θέα είναι εντυπωσιακή, θα μπορούσε και όμως καλύτερα. Η διαύγεια της ατμόσφαιρας δεν είναι καλή.
Το Σκολιό από τη μία μεριά:
Τα γκρέμια του Στεφανιού ορθώνονται επι ίσοις όροις απέναντι από την κορυφή:
Το Οροπέδιο των Μουσών:
Η πρωταθλήτρια ομάδα!
Ξεκινάει η κατάβαση από το Λούκι του Μύτικα προς τα Ζωνάρια με προσοχή!
Ο Προφήτης Ηλίας φαίνεται καθαρά από την κορυφή.
Η ομίχλη καλύπτει ταχέως τις κορυφές. Τα μυτίκια γίνονται εντυπωσιακά μέσα από το σύννεφο.
Είμαστε πλέον στα Ζωνάρια του Στεφανιού και πάμε για το οροπέδιο των μουσών:
Η Σελήνη αγναντεύει τις μύτες του Στεφανιού:
Το εντυπωσιακό Στέφάνι ή αλλιώς ο Θρόνος του Δία!
Η Τούμπα, μια κορυφή στο Οροπέδιο των Μουσών:
Εδώ όπως φαίνεται το Στεφάνι από χαμηλά, από τη γούρνα κάτω από τον Χρ. Κάκαλο σε όλο του το μεγαλείο:
Τα σύννεφα σχηματίζουν παράξενα τοπία...
Ένα από τα μπουκέτα που μας χάρισε το βουνό και το ευχαριστούμε για την ευγενική πράξη του!
Στο δρόμο μας είχαμε να αντιμετωπίσουμε και τα υπερ-τρομακτικά υμενοπτεράλλιεν!
Ρόμπολα σε θαμνώδη μορφή στα 2.500 και πλέον μέτρα, φτάνουν δε οριακά και στα 2.600 μέτρα.
Edited by: LeoP "
</a>"
Comment