ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

[Bear]

http://www.katafygio-oiti.gr/forum/index.php?topic=16.msg252#msg252.. COPY PASTE

[i]Edited by: Bear "

[JM21]

Γνωριζει κανεις τι ακριβως συνεβει?

[drbalm]

Χωρίς να ξέρω τι συνέβη φαντάζομαι πως κάποια ζώα με νοημοσύνη" δεν φτάνει που σκότωσαν δύο τίμια ζώα(πιθανόν να τους έκαναν ζημιά στα κοπάδια τους, αλλά αυτό δεν τους δικαιολογεί σε καμιά περίπτωση), το χειρότερο είναι ότι όχι μόνο δεν ένιωσαν καθόλου ντροπή αλλά αντίθετα ένιωσαν και υπερηφάνεια και τα κρέμασαν σε δέντρο να θαυμάζουν το έργο τους!!! Ντρέπομαι πολύ για την πάρτη μας "

[notis_tripoli]

δασαρχειο δεν υπαρχει.....θεος ομως?

[KAPTEN]

ΠΟΥ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΟΨΟΥΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΡΕΜΑΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥΣ Μ@Λ@Κ...

[sfeweather]

[i]αισχος ρε ...τωρα το ειδα..αισχος..ξεφτιλα του ανθρωπινου ειδους..ντροπη τους!σε ποιο σημειο εγινε αυτο ?στο καλλιο?"

[AKIS-EGIO]

Αυτοί που το έκαναν, πέρα από το παράνομο της πράξης τους, δείχνει και την ανωμαλία που κουβαλάνε, αφού έδεσαν τα κουφάρια των λύκων σε δέντρο και τους έβγαλαν και φωτογραφία. Η φύση στην Ελλάδα καταστράφηκε το καταραμένο καλοκαίρι του 2007 από τις φωτιές, για τις οποίες, υπεύθυνος είναι ο άνθρωπος. Τώρα...ο ίδιος ο άνθρωπος εξολοθρεύει και τα τελευταία απομεινάρια της άγριας ζωής. Γιατί??......για να περάσει ευχάριστα την ώρα του??.....μάλλον. Ένας βοσκός μου είχε πει παλιότερα ότι ο λύκος είναι άτιμο πράγμα και ότι σκοτώνει για πλάκα και όχι για να φάει. ΨΕΜΑ. Το μόνο ζωντανό του πλανήτη Γη που σκοτώνει για πλάκα είναι ο άνθρωπος. Ο Λύκος είναι ο κυριότερος εκπρόσωπος της άγριας ζωής. Η ύπαρξή του και μόνο, είναι ικανή να μας κάνει να κοιμόμαστε ήσυχα τα βράδια και να κρατάει την ελπίδα ζωντανή, ότι μπορεί τα παιδιά μας να προλάβουν να γνωρίσουν τις ομορφιές αυτού του πλανήτη.

<a href=http://imageshack.us" target="_blank"></a>

http://www.wolf.orgEdited by: AKIS-EGIO "

[panpanou]

.... Δεν θα ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου, την πρώτη μου συνάντηση με λύκο. Την πρώτη μου συνάντηση, με το μεγάλο και περήφανο αυτό θηλαστικό,

που έχει κατηγορηθεί, συκοφαντηθεί και κυνηγηθεί από τον άνθρωπο περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο είδος ζώου, πουλιού, εντόμου, ή κι εγώ

δεν ξέρω τι άλλου ...

Ηταν αρχές του lούνη του 1976, όταν με μία ομάδα φίλων του Ορειβατικού Αθηνών, στον οποίο ανήκα τότε, βαδίζαμε από το πανέμορφο χωριό

Αγραφα της Ευρυτανίας, ακολουθώντας το παλιο και εξαιρετικής αισθητικής μονοπάτι που ανεβαίνει από τον οικισμό προς το φημισμένο οροπέδιο

της Νιάλας. Είχε προηγηθεί όλη αυτή η περιπέτεια, που έζησε γιά δεκαετίες ολόκληρες ο λαός της περιοχής των Αγράφων: Καρπενήσι και στην

συνέχεια το ηρωικό και παμπάλαιο λεωφορείο, (της κακιάς ώρας !), του καλοκάγαθου και πάντοτε χαμογελαστού Τσιγαρίδα, όπου στοιβαγμένοι

άνθρωποι, αποσκευές και ζώα στον ίδιο χώρο, προσέγγιζαν, μετά τα χωριά Κεράσοβο και Κρέντη, την ονομαστή τοποθεσία Βαρβαριάδα, στις

όχθες του Αγραφιώτη ποταμού και στην συνέχεια με τα μ'λάρια, τα χωριά τους: Μοναστηράκι, Τροβάτο, Επινιανά, Αγραφα, Βραγγιανά. Περιπέτεια,

που δεν μπορεί, σήμερα, κάποιος να ξαναζήσει γιατί απλούστατα οι δρόμοι "σκαπετήσανε" παντού, η ασυνειδησία (οι εκπτώσεις βλέπετε !) των

εργολάβων γέμισε με μπάζα τις όχθες του Αγραφιώτη, τα τσιμεντένια γιοφύρια χαλάσανε την αισθητική του τοπίου και το ταλαίπωρο λεωφορειάκι

του Τσιγαρίδα, σαπίζει δίπλα στο δρόμο, προς το καφενεδάκι του Κοντογιάννη στη Βαρβαριάδα, παραδοτέο και όχι διατηρητέο μνημείο, θαρρείς,

γιατί ο Τσιγαρίδας, που σήμερα εξακολουθεί να εργάζεται με ένα σύγχρονο λεωφορείο στην ίδια γραμμή, "θέλει", (τι ευαισθησία !), "να το βλέπει, γιατί

τ'αγαπάει", όπως μου είπε πρόσφατα ! ...

Ηταν αρχές του lούνη του 1976 και μετά από 4 περίπου ώρες, ανηφορικής πορείας, σε ένα από τα ωραιότερα μονοπάτια, σίγουρα, των ελληνικών

βουνών (αλήθεια τι μεγάλοι τεχνίτες υπήρξαν αυτοί οι απλοί και ανώνυμοι άνθρωποι που χάραξαν και συντήρησαν τέτοια μονοπάτια

-αριστουργήματα, σεβασμού του ανάγλυφου της γής και της φύσης), η ομάδα μας πλησίαζε στο διάσελο της Φουρκούλας, κοντά στην απότομη ράχη

της Τούρλας, που οδηγεί προς τον Καταραχιά, το φημισμένο βουνό της Ρούμελης και στη συνέχεια προς την Νιάλα.

Πήγαινα τελευταίος, τότε δεν ήξερα καλά και τα μονοπάτια.

Θες οι φωτογραφίες που συνεχώς τραβούσα, θες ο θαυμασμός γιά την μεγάλη μάνα φύση, μ'είχαν κάπως ξεκόψει απ'την ομάδα, που βάδιζε έτσι κι

αλλιώς γρήγορα, με στόχο την κορυφή, έτσι όπως ακριβώς κάνουν οι περισσότεροι ορειβατικοί σύλλογοι της χώρας μας, που αδιαφορούν εντελώς

γιά την φύση και το μόνο που τους νοιάζει είναι να πατήσουν την κορυφή. Την οποιαδήποτε κορυφή.....

Και ξάφνου, να, λίγο πιό κάτω απ'το διάσελο, δεν θά ηταν σε περισσότερο από 100, ειλικρινά, μέτρα, είδα την φιγούρα, ενός μεγάλου, γκρίζου με τα

χρώματα του καλοκαιριού, λύκου. Στάθηκα αποσβολωμένος, αρκετή ώρα ακίνητος, κυττώντας τον με αισθήματα ανάμικτα, φόβου και θαυμασμού.

Καθόταν όρθιος και ακίνητος και με κυττούσε κι αυτός, σίγουρα με περιέργεια, ίσως και με λίγο φόβο, γιατί γι 'αυτόν ήμουν ο μεγάλος εχθρός, που θα

μπορούσε να σηκώσει την επαναληπτική καραμπίνα και ...

Ηταν ένας μεγαλόσωμος λύκος, σίγουρα αρσενικός και αρκετά γερασμένος. Δεν θυμάμαι πόση ώρα τον κυττούσα και με κυττούσε. Ηξερα, τότε,

τόσα λίγα πράγματα γιά τους λύκους και ειλικρινά δεν ήξερα εάν θα έπρεπε να φύγω τρέχοντας ή να βάλω τις φωνές στους συνοδοιπόρους μου

,που, σταθερά, προχωρούσαν και τους έβλεπα από μακρυά, να ξεμακραίνουν προς την κορυφή. Η ταραχή μου ήταν μεγάλη. Ο λύκος, εντελώς

ακίνητος, με καρφωμένο το βλέμμα του επάνω μου, φαίνεται με περιεργαζόταν, προσπαθώντας να μαντέψει τις προθέσεις μου. "Σήμερα ο λύκος",

σκέφτηκα, "κινδυνεύει περισσότερο από την Κοκκινοσκουφίτσα" και προσπάθησα να βγάλω από το σακίδιο, την φωτογραφική μου μηχανή. Δεν

πρόλαβα όμως, γιατί το μεγάλο θηλαστικό, με σηκωμένη εντελώς την ουρά, (σημείο υπεροχής, που έδειχνε ότι δεν με φοβόταν !), πήρε στροφή, και

χάθηκε στο δάσος με τις οξυές, με κατεύθυνση προς τον οικισμό Βαλάρι, των Βραγγιανών. Κάθησα αρκετή ώρα στο διάσελο, περιμένοντας μήπως

κάπου ξαναφανεί. Μάταια όμως ... ' την ονειροπόλησή μου την διέκοψε μία αγριοφωνάρα, από μακρυά : Ε.Ο.Σ - Ε.ο.ο.ο.Σ ! Ηταν ο αρχηγός της

ομάδας, που μου φώναζε από πολύ μακρυά, γιατί νόμιζε πως είχα χαθεί ...

Φθάσαμε σούρουπο στον ιστορικό και πανέμορφο οροπέδιο της Νιάλας, στα 2.800 μ. υψόμετρο, όπου ένα βράδυ του Απρίλη του '47, στις πιό

δύσκολες και τραγικές στιγμές που έζησε αυτός ο τόπος, σε μία ξαφνική χιονοθύελλα, αντάρτες και φαντάροι, κοιμήθηκαν στις ίδιες σκηνές, γιά να

αποφύγουν τον θάνατο απ'το κρύο. (Γεγονός πραγματικό, που περιγράφει στους '’ΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΣ", ο μεγάλος της λογοτεχνίας μας Δημήτρης

Χατζής).
Η φιλοξενία των τσομπάνηδων, των σπουδαίων αυτών ανθρώπων της ορεινής Ελλάδας, που κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες αγωνίζονται γιά

το μεροκάματο, ήταν μοναδική. Ανάψαμε φωτιά γιά να ζεσταθούμε, το βράδυ, γιατί σ'αυτό το υψόμετρο το κρύο ήταν αισθητό. Τσίπουρο, ζυμωμένο

με τα χέρια ψωμί χωριάτικο, βουνίσια φέτα, όλο γεύση και άρωμα, και διηγούμαι την συνάντησή μου με τον λύκο. Κανένας ορειβάτης δεν με πίστεψε

εκείνο το βράδυ.

"Μπά, θάταν κανά τσομπανόσκυλο", "ε, και τι έγινε". Μόνο ο γερό Δημόπουλος, ένας γλυκύτατος τσομπάνος, πούχαν δεί πολλά τα μάτια του, με

πίστεψε. "Πρέπει νάναι ο μονόλυκος, που παρακολουθεί το κοπάδι μου", μου είπε. "Προχθές μ'φαγε, μία προβατίνα γαλάρα. Αμ τι να κάνει κι αυτός,

πείναγε. Οι λύκοι είναι γιά να τρων τα πρόβατα: έτσι τους έφτιακε ο Θεός".

Τα λόγια του με συγκλόνισαν. Και ήταν τα λόγια κάποιου, που μόλις είχε υποστεί ζημιά απ'τον λύκο. Σπουδαία λόγια, απ'αυτά που έχω ακούσει λίγες

φορές στη ζωή μου ... Η φύση διδάσκει τον άνθρωπο, έλεγε ο μεγάλος της Ορθοδοξίας Μέγας Βασίλειος ...

Πέρασαν αρκετά χρόνια απ'την πρώτη μου συνάντηση με λύκο. Συνέχιζα να ανεβαίνω στα βουνά, πλούτισα τις γνώσεις μου και την βιβλιοθήκη μου,

γιά την φύση, την χλωρίδα και την πανίδα της και έμαθα σιγά - σιγά, έτσι πιστεύω, να σέβομαι την ζωή, την οποιαδήποτε μορφή ζωής, ανεξάρτητα

εάν πατάει σε 2 ή σε 4 πόδια και εάν συμμετέχει στην πολιτική του ανθρώπινου είδους. Πέρασαν αρκετά χρόνια και σιγά - σιγά, λίγο λίγο, η ορεινή

Ελλάδα άρχισε να αλλάζει. Απογυμνωμένη πληθυσμιακά από τους τελευταίους αξιόλογους ανθρώπους της, που δραπετεύσαν θαρρείς μόλις

ανοίχτηκαν οι πολυπόθητοι δρόμοι, με μία ορεινή κτηνοτροφία ουσιαστικά επιδοτούμενη απ'την Ευρωπαική Ένωση, όπου κάποιοι άνθρωποι

κυττάζουν ουσιαστικά να τ'αρπάξουν σε σύντομο χρονικό διάστημα, και όπου εκεί που, άλλοτε, τα 100.000 πρόβατα δεν έκαναν ζημιά στην φύση και

στο δάσος, τώρα τα 5.000 πρόβατα, έχουν υποβαθμίσει τους βοσκότοπους, των Αγράφων.

Αρχές της δεκαετίας του '80, στα καφενεία της Ρούμελης, η μπύρα νικάει στα σημεία το τσίπουρο κι η κόκα-κόλα, το κρασί, και τα άθλια ινδο-λαικά

και τα disco, τα κλέφτικα δημοτικά τραγούδια. Πολιτισμικά φαινόμενα ,που έχουν απήχηση και στον χαρακτήρα, δυστυχώς των ανθρώπων, πολλών

ορεινών περιοχών της Ελλάδας. Τέλος πάντων, όχι "δε βαριέσαι", αλλά τέλος πάντων ... Περπάτησα από τότε πολλές φορές σε βιότοπο του λύκου,

αλλά λύκο, ποτέ δεν είδα, δεν ξαναείδα. Η φιγούρα του γερόλυκου, που συνάντησα, (ή μήπως πρέπει να λέω "συναντηθήκαμε", στο διάσελο, των

Αγράφων, έχει μείνει, βέβαια, βαθειά χαραγμένη μέσα μου ...


Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, και με μία ομάδα πεζοπόρων και ανθρώπων με οικολογικές ευαισθησίες, επιχειρήσαμε να ξαναδιασχίσουμε τα

’γραφα. Οχι τώρα γιά να ανέβουμε στις κορυφές τους, αλλά γιά να γνωρίσουμε την φύση τους και να ανακαλύψουμε τον οικολογικό εαυτό μας.

Βαθειά μέσα μου υπήρχε η λαχτάρα να ξανασυναντήσω τον λύκο, που συνάντησα τότε ή έστω κάποιον άλλο. Γνώριζα τώρα, ότι θα ήταν ακόμα πιό

δύσκολο, γιατί οι δρόμοι που ανοίχθηκαν παντού, έχουν φέρει τους εγκληματίες κυνηγούς ακόμα και στα πιό δυσπρόσιτα σημεία των υποτιθέμενων

εθνικών μας δρυμών, γιατί οι θανατολάτρες γραφειοκράτες της Δ\νσης Θήρας του Υπουργείου Γεωργίας, τον λύκο τον έχουν επικηρυξει σαν

επιβλαβή, γιατί, γιατί ... Τόσα γιατί, που οδηγούν και σήμερα, τις ανησυχίες μου και τους προβληματιισμούς μου, γιά την επιβίωση του ίδιου μας του

πλανήτη και του είδους μας ...

Ηταν νωρίς το απόγευμα, του lούλη του '83, όταν η φυσιολατρική μας ομάδα προσέγγισε ένα όμορφο χωριό, της ορεινής Ευρυτανίας. Είμαστε

κουρασμένοι, μετά από 8μιση ώρες πεζοπορία και το βάρος του γεμάτου σακιδίου, μας επέβαλε μία στάση στην πλατεία του χωριού, την οποία και

προσεγγίσαμε σχεδόν τρέχοντας με σκοπό να βγάλουμε τα άρβυλά μας και να ξεκουραστούμε. Τα καφενεία της όμως ήταν άδεια και πολύς κόσμος

ήταν μαζεμένος γύρω από τον πλάτανο του χωριού. Κατευθυνθήκαμε προς τα εκεί, κι αντικρύσαμε το πιό βάρβαρο θέαμα που έχω δεί στην ζωή

μου. Πιστέψτε το.

Δεμένος με μιά χοντρή αλυσίδα στα πόδια, και με το αίμα να τρέχει απ'το σπασμένο, προφανώς από πυροβολισμό πόδι του, ένας λύκος σφάδαζε

ουρλιάζοντας, από τις πέτρες που του πετούσε το χωριό. Και κυριολεκτικά, φίλοι αναγνώστες ,τις πέτρες του τις πετούσε ολόκληρο το χωριό. Γέροι,

νέοι, άνδρες, γυναίκες, παιδιά.

-"Τι έκανε ρε πατριώτη", ρωτώ τον πρώτο τυχόντα. -'’μ, έφαγε μιά προβατίνα", μου αποκρίθηκε. -"Δεν πιστέβ' ν' τον λυπάschί;" 'Όχι, όχι,"

απάντησα, σχεδόν φοβισμένος, σ'αυτόν τον αγριάνθρωπο, που σημάδευε με πέτρες το κεφάλι του ζώου.

Ηταν μία φριχτή εμπειρία.
"Ο ταλαίπωρος ο λύκος, πλήρωνε με τη ζωη του, το μίσος ολόκληρης της ανθρωπότητας" , σκέφτηκα, "επειδή ήταν ελεύθερος". Πριν αλέκτωρ

λαλήσει ... Ομως αισθάνθηκα πολύ μικρός γιά να επέμβω. Κάπου μου πέρασε η ιδέα κάτι να πώ, όμως τα βλέμματα, τα γεμάτα μίσος και κακία

αυτών των ανθρώπων, που αφού σταμάτησαν να πετάνε πέτρες, πήραν ραβδιά και κτυπούσαν τον λύκο όπου έβρισκαν και πολλών εκ των οποίων

τα χέρια είχαν βαφτεί κόκκινα από το αίμα του ανυπεράσπιστου ζωου, λειτούργησαν ανασταλτικά. Πριν αλέκτωρ λαλήσει είχα προδώσει στο

πρόσωπο του μάρτυρα των λύκων, όλους τους λύκους. Και αισθάνομαι τύψεις ακόμα και σήμερα, φίλες και φίλοι, που δεν μπόρεσα να κάνω, τότε,

κάτι, γιά τον συγκεκριμένο λύκο.

Πλησίασα πιό κοντά. Ο λύκος, (θα πρέπει να ήταν κι αυτός γέρικος), με το αίμα να αναβλύζει από παντού, έπνεε τα λοίσθια. Κάτι με έσπρωξε να τον

κυτάξω στα μάτια. Ανατρίχιασα με την σκέψη, ότι θα μπορούσε να ήταν ο λύκος της Νιάλας, που τόσο φιλεύσπλαχνα τον συγχώρησε ο

γεροοτσομπάνης. Λες; Αποκλείεται! Εχουν περάσει τόσα χρόνια. Ο λύκος της Νιάλας ήταν γέρικος, όπως κι αυτός, Μπά, θάχει πεθάνει. Οι λύκοι δεν

ψοφάνε, πεθαίνουν όπως κι εμείς ...

Τον κοίταξα στα μάτια, την ώρα που πέθαινε. Γύρω το παρδαλό πλήθος παραληρούσε. Δεν υπάρχει οίκτος στην κοινωνία αυτή γιά τους λύκους. Τον

κύτταξα στα μάτια. Στα μικρά μαύρα μάτια του, διέκρινα μιά μικρή κοκκινη λάμψη, που ξεμάκραινε. Την ίδια μικρή κόκκινη λάμψη, που ξεμακραίνει

στα" μάτια ενός ετοιμοθάνατου ανθρώπου. Την ίδια μικρή κόκκινη λάμψη, που είμαι σίγουρος ότι ξεμάκρυνε κι απ'τα μάτια του ίδιου μου του πατέρα,

όταν πέθανε, πάνε πολλά χρόνια, σε κάποιο νοσοκομείο ... Συγκλονίστηκα .

Ο λύκος πέθαινε όπως ο άνθρωπος ...

Δεν άντεξα και ξέσπασα σε λυγμούς (και οι άντρες, κλαίνε ... ) Μέσα μου δημιουργήθηκε ένα πελώριο γιατί. Το γιατί ,που βρισκόταν ζωγραφισμένο

στα μάτια, του λύκου που ξεψυχούσε. "Γιατί οι λύκοι, είναι φιαγμένοι απ'τον Θεό, παιδί μου, να τρώνε τα πρόβατα." Τίποτα περισσότερο και τίποτα

λιγότερο. Η κόκκινη λάμψη, πάει χάθηκε. Αργότερα, κάπου διάβασα, ότι οι Ινδιάνοι της Βόρειας Αμερικής, πίστευαν, ότι ο λύκος είναι 10% κρέας και

κόκκαλα και 90% ψυχή !

"Καλό ταξίδι, φίλε λύκε ... "

Η μοίρα τόφερε, και μάλιστα, φέτος, να ξαναδώ γιά τρίτη φορά, λύκο, και άκουσον, άκουσον, και πάλι βαδίζοντας στην περιοχή των Αγράφων. Ηταν

σε μιά πεζοπορία, τον lούνιο του 1992, και βάδιζα πρώτος.
Περπατούσα στον χωματόδρομο, λίγο μετά την διασταύρωση γιά το χωριό Μοναστηράκι, τον τόπο σύλληψης του ήρωα Κατσαντώνη, λίγο πριν

φθάσουμε στην καινούρια γέφυρα του Κραβασαρά. Οι άλλοι ακολουθούσαν, φωτογραφίζοντας, λίγο πιό πίσω.

Και νάσου, σε ένα πλάτωμα, κάπου στα δεξιά του δρόμου, προς το ποτάμι, στον Αγραφιώτη, ένας νεαρός, έτσι τουλάχιστον νομίζω, λύκος, βάδιζε,

χωρίς να με έχει αντιληφθεί, σχεδόν παράλληλα, άντε 50 μέτρα μακρυά μου. Κοντοστάθηκα κι αυτή τη φορά τον φωτογράφισα .

''Έιιιιι' Γιώργο", φώναξα στον φίλο από την Πάτρα Γιώργο Τζουρά, που βάδιζε ακριβώς πίσω μου, λίγα μέτρα μακρύτερα. "Τρέξε να δείς ! Λύκος!"

Φαίνεται όμως ότι ο λύκος με άκουσε και με μιά απότομη κίνηση, φανερά ενοχλημένος, χώθηκε στις φτέρες της ακροποταμιάς.

Φίλες και φίλοι Χάρηκα, όσο τίποτα άλλο στη ζωή μου, γι'αυτήν την νέα συνάντηση. Τώρα ήξερα ότι παρά τους διωγμούς, τις ποδοπαγίδες, τις

υπουργικές αποφάσεις και τις ανθρωποκεντρικές συκοφαντίες, ο λύκος ήταν εκεί, και δεν είχε εξαφανισθεί από τα Αγραφα.

Γιά πόσον καιρό όμως ακόμη ; ...

Αυτό το γιά πόσο, που οδηγεί και σήμερα, τα βήματά μου, στον δύσκολο αγώνα, γιά μιά οικολογική ηθική, απέναντι στη φύση και στη ζωή. Γιατί;

-Μα φίλε λύκε, αόρατε σύντροφε, των δασών και των βουνών μας, θέλω να επιβιώσει ς γιά να διηγηθείς κάποτε στα παιδιά μας, το πόσο σε

κυνήγησαν το πόσο σε συκοφάντησαν.

-Μα, φίλε λύκε, θα ήθελα να διηγηθείς, σε όλες αυτές τις γενιές ορειβατών και πεζοπόρων, που το μόνο που τους νοιαζει είναι η κορυφή, ότι μαζί με

τον χαμό του τελευταίου λύκου θα χαθεί η ίδια η ελευθερία.

Γιατί, οι λύκοι είναι γιά να τρων τα πρόβατα. Ετσι τους έφιακε ο θεός ...

Τίποτα περισσότερο ...... "



η αφήγηση είναι του φίλου Κώστα Τσίπηρα στο βιβλίο του "Στα Ελληνικά Βουνά" ....."

[JM21]

δασαρχειο δεν υπαρχει.....θεος ομως?

To θεμα ειναι και ποιον βαζεις υπευθυνο δασαρχη...ειδικα για τα Βαρδουσια ειναι πικρη η ιστορια...

[fasonw_koftes]

ntroph!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[sfeweather]

Αυτοί που το έκαναν, πέρα από το παράνομο της πράξης τους, δείχνει και την ανωμαλία που κουβαλάνε, αφού έδεσαν τα κουφάρια των λύκων σε δέντρο και τους έβγαλαν και φωτογραφία. Η φύση στην Ελλάδα καταστράφηκε το καταραμένο καλοκαίρι του 2007 από τις φωτιές, για τις οποίες, υπεύθυνος είναι ο άνθρωπος. Τώρα...ο ίδιος ο άνθρωπος εξολοθρεύει και τα τελευταία απομεινάρια της άγριας ζωής. Γιατί??......για να περάσει ευχάριστα την ώρα του??.....μάλλον. Ένας βοσκός μου είχε πει παλιότερα ότι ο λύκος είναι άτιμο πράγμα και ότι σκοτώνει για πλάκα και όχι για να φάει. ΨΕΜΑ. Το μόνο ζωντανό του πλανήτη Γη που σκοτώνει για πλάκα είναι ο άνθρωπος. Ο Λύκος είναι ο κυριότερος εκπρόσωπος της άγριας ζωής. Η ύπαρξή του και μόνο, είναι ικανή να μας κάνει να κοιμόμαστε ήσυχα τα βράδια και να κρατάει την ελπίδα ζωντανή, ότι μπορεί τα παιδιά μας να προλάβουν να γνωρίσουν τις ομορφιές αυτού του πλανήτη.

<a href=http://imageshack.us" target="_blank"></a>

http://www.wolf.org

"

[ΜΙΖ]

KΡΙΜΑ ΚΑΙ ΑΙΣΧΟΣ ΔΥΣΤΗΧΩΣ
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΩ ΤΗΝ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ(ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ) ΓΙΑΥΤΟ ΤΟ ΑΓΡΙΟ ΖΩΟ ΚΡΙΜΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ!

[sfeweather]

KΡΙΜΑ ΚΑΙ ΑΙΣΧΟΣ ΔΥΣΤΗΧΩΣ
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΩ ΤΗΝ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ(ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ) ΓΙΑΥΤΟ ΤΟ ΑΓΡΙΟ ΖΩΟ ΚΡΙΜΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ!

αυτο δεν γινεται μονο στη ρουμελη...απλα ειχαμε τη ''τυχη'' να δουμε φωτογραφια ..μη λεμε τωρα πως αυτο γινεται μονο στη ρουμελη!το κυνηγι αγριων ζωων γινεται παντου!και στη ρουμελη..δασαρχειο δεν υπαρχει-και δεν ειναι κ ευκολο να ελεγξεις μια τοσο μεγαλη περιοχη!κριμα ρε παιδια..οταν το βλεπω σκεφτομαι ποσο ζωα ειναι καποιοι στην εποχη π ζουμε για να κρεμασουν τα καημενα τα ζωα απο το κλαδι!αισχος κτ πρεπει να γινει αλλα ΤΙ

[icedsun]

sigoura aisxos!aisxos.
miz to 1988 ston parnasso opos k paliotera k se alles perioxes diorganonwn kunigi alepous . malista to dasarxeio to organone me epathlo pou dinane oi boskoi se xrhma. eixan tote polles zimies alla eixane k pollous lukous!
se ekeino to kunigh o papous san kunigos mu skotose ena luko k pire kapia lefta alla opos eipa tote upirxan lukoi poloi.
genika den eimai kata tou kunigiou sta eidi pou uparxoun se authonia.
alla oxi se lukus arkoudes ktlp.
egw nomizw oti htan voskoi k den einai k tosoi poloi sthn perioxh.
an ithele to dasarxio me thn agrofulakh tha tous vriskane se 2 meres.

[sotos*snow]

Κάποια ζώα σκοτώσανε..την ίδια τη φύση..όπως συμβαίνει παντού..καλά είναι δυνατόν;..ε ρε και να τους φάνε ζωντανούς..τους ίδιους που τα σκότωσαν..περισσότερο θα λυπηθώ για τα τετράποδα παρά τα άχρηστα δίποδα..[i]..αίσχος τα γουρούνια(προσβάλω και τα ζωάκια που μπροστάτους είναι άγια..)..να τους πιάσουν και να τους κρεμάσουν από τα αρχ..ια που δεν έχουν τους αλήτες.......γιατί αν είχαν θα πήγαιναν να παλέψουν με τα ζωντανά χωρίς κανένα όπλο..να δούμε ποιος έχει το πάνω χέρι...ΑΙΣΧΟΣ............................."