Tweet
... μετά τον απογευματινό καφέ, αφήνουμε πίσω μας την Τουμποράχη και το καταφύγιο
και παίρνουμε το μονοπάτι για τον Προφήτη Ηλία ...
[i]
ανεβαίνοντας έχουμε δεξιά μας ωραία θέα του οροπέδιου των Μουσών και του καταφυγίου "Χρήστος Κάκαλος" απέναντι μας ....
πίσω μας βλέπουμε το Στεφάνι (θρόνος του Δία) και πιο πίσω το Σκολιό ...
το καταφύγιο "Γιόσος Αποστολίδης" φαίνεται στο διάσελο ανάμεσα σε μας και την Τουμποράχη απέναντι μας ...
τα χρώματα έχουν αρχίσει και γλυκαίνουν πολύ ... το δειλινό είναι η καλύτερη ώρα ...
... πλησιάζουμε στην κορυφή ...
νά το μπροστά και το αγαπημένο μας εκκλησάκι, ο Προφήτης Ηλίας ...
"... ο γαρ τόπος, εν ώ συ έστηκας, γη αγία εστί ..." (Έξοδος, Γ΄5)
... είναι το ψηλότερο εκκλησάκι της Ελλάδας, χτισμένο τον 16ο αιώνα από τον Όσιο Διονύσιο (τον Αθωνίτη) μόνο με
πέτρινες πλάκες ....
... η είσοδος του είναι μικρή και ταπεινή ...
... και το μεγαλείο της ταπεινότητας του συγκλονιστικό ...
... ανάβουμε το κερί μας ...
... και στέκουμε με δέος, για αρκετή ώρα σιωπηλοί, ακούγοντας μόνο την βουή του αέρα,
προσπαθώντας να εννοήσουμε το ακατανόητο ...
" ... Μα τα μυστήρια τ' άχραντα οπού τα μνέω και τρέμω ..." (Σολωμός)
αυτή η φωτογραφία (ο Θεός να την κάνει ...) έχει συναισθηματική φόρτιση ...
είμαστε στο ίδιο εκκλησάκι πριν 17 χρόνια σε χειμερινή ανάβαση στον Όλυμπο ...
το εκκλησάκι είχε και τότε πέτρινη σκεπή, αλλά στρογγυλή, με πλάκες που η κάθε μιά κάλυπτε
περίπου το 1/3 της διπλανής της, χωρίς υποστήριξη από ξύλινες δοκούς εσωτερικά,
η οποία στο κέντρο άφηνε μια μεγάλη τρύπα για να μπαίνει φως ...
είχαμε σκάψει τότε με τα πιολέ ένα τούνελ μέσα στο χιόνι (που είχε γεμίσει την εκκλησία) και είχαμε φτάσει μέχρι το ιερό,
όπου ανάψαμε τα κεριά που βλέπετε και τα στερεώσαμε πάνω στο χιόνι.
Δυστυχώς η φωτογραφική μας μηχανή τότε δεν είχε ενσωματωμένο φλας, με το αποτέλεσμα που βλέπετε ...
(δεν πειράζει όμως ... μας είδε ο Προφήτης ...)
καθόμαστε στα ριζά του βράχου και από τα 2800 αντικρύζουμε το "... l' espace immense ...", τον απέραντο κόσμο ...
ο Πάνος, η Ξένια κι ο Μιχάλης ...
" ... εμείς οι άνθρωποι της πολιτείας με όλες αυτές τις γνώσεις μέσα στο κεφάλι μας - αλλά δίχως γνώση πραγματική ..."
(Λορεντζάτος)
... το ηλιοβασίλεμα έρχεται σιγά σιγά και όλα ησυχάζουν, ακόμα και ο αέρας σε λίγο θα κοπάσει ...
... γαλήνη ...
... η σκιά του Προφήτη Ηλία απλώνεται πάνω στο Αιγαίο ...
... μέχρι και ο Δίας αποσύρεται και αυτός από τον θρόνο του για τα δώματα του...
το σκοτάδι τυλίγει το βουνό ... με το που κρύφτηκε ο ήλιος άρχισε να κάνει κρύο ...
υπάρχει μια γαλήνια ησυχία, ακούς μόνο ήσυχες κουβέντες ... όλοι μαζευόμαστε σιγά σιγά ...
(... γειά σας παιδιά απ' το Κιλκίς ... ωραία ε
... να και η Αφροδίτη, φάνηκε στον ουρανό ...
φαγητό και κουβεντούλα ...
... μέσα στο καταφύγιο ...
... και έξω από αυτό ...
(ο φίλος μας ο monte - αυτό είναι το παρατσούκλι του και στην ζωή του ... - είναι Έλληνας που ζει στο εξωτερικό ...
είναι ένας έμπειρος ορειβάτης, παλαίμαχος όχι μόνον των ελληνικών βουνών αλλά και των ’λπεων και της κορδιλιέρας των ’νδεων ....
εδώ μεταφέρει στον dipanou την πείρα του, αλλά αυτό το παιδί που ν' ακούσει ...
τα ακουστικά του iPod έχουν βγάλει ρίζες στ' αυτιά του ...
ετοιμασία για ύπνο ... και νάνι ...
- "καλά ε ροχάλιζες όλη νύχτα ..."
- " εγώ ροχάλιζα; ΕΣΥ ροχάλιζες και δεν μπορέσαμε να κοιμηθούμε όλη νύχτα ..."
... ξημερώνει μια ακόμη λαμπρή μέρα ... ο Δίας έχει κέφια ...!!!
είμαστε τυχεροί ... θα απολαύσουμε ακόμη μια μέρα το μοναδικό φως του Ολύμπου ...
Edited by: panpanou "
και παίρνουμε το μονοπάτι για τον Προφήτη Ηλία ...
[i]
ανεβαίνοντας έχουμε δεξιά μας ωραία θέα του οροπέδιου των Μουσών και του καταφυγίου "Χρήστος Κάκαλος" απέναντι μας ....
πίσω μας βλέπουμε το Στεφάνι (θρόνος του Δία) και πιο πίσω το Σκολιό ...
το καταφύγιο "Γιόσος Αποστολίδης" φαίνεται στο διάσελο ανάμεσα σε μας και την Τουμποράχη απέναντι μας ...
τα χρώματα έχουν αρχίσει και γλυκαίνουν πολύ ... το δειλινό είναι η καλύτερη ώρα ...
... πλησιάζουμε στην κορυφή ...
νά το μπροστά και το αγαπημένο μας εκκλησάκι, ο Προφήτης Ηλίας ...
"... ο γαρ τόπος, εν ώ συ έστηκας, γη αγία εστί ..." (Έξοδος, Γ΄5)
... είναι το ψηλότερο εκκλησάκι της Ελλάδας, χτισμένο τον 16ο αιώνα από τον Όσιο Διονύσιο (τον Αθωνίτη) μόνο με
πέτρινες πλάκες ....
... η είσοδος του είναι μικρή και ταπεινή ...
... και το μεγαλείο της ταπεινότητας του συγκλονιστικό ...
... ανάβουμε το κερί μας ...
... και στέκουμε με δέος, για αρκετή ώρα σιωπηλοί, ακούγοντας μόνο την βουή του αέρα,
προσπαθώντας να εννοήσουμε το ακατανόητο ...
" ... Μα τα μυστήρια τ' άχραντα οπού τα μνέω και τρέμω ..." (Σολωμός)
αυτή η φωτογραφία (ο Θεός να την κάνει ...) έχει συναισθηματική φόρτιση ...
είμαστε στο ίδιο εκκλησάκι πριν 17 χρόνια σε χειμερινή ανάβαση στον Όλυμπο ...
το εκκλησάκι είχε και τότε πέτρινη σκεπή, αλλά στρογγυλή, με πλάκες που η κάθε μιά κάλυπτε
περίπου το 1/3 της διπλανής της, χωρίς υποστήριξη από ξύλινες δοκούς εσωτερικά,
η οποία στο κέντρο άφηνε μια μεγάλη τρύπα για να μπαίνει φως ...
είχαμε σκάψει τότε με τα πιολέ ένα τούνελ μέσα στο χιόνι (που είχε γεμίσει την εκκλησία) και είχαμε φτάσει μέχρι το ιερό,
όπου ανάψαμε τα κεριά που βλέπετε και τα στερεώσαμε πάνω στο χιόνι.
Δυστυχώς η φωτογραφική μας μηχανή τότε δεν είχε ενσωματωμένο φλας, με το αποτέλεσμα που βλέπετε ...
(δεν πειράζει όμως ... μας είδε ο Προφήτης ...)
καθόμαστε στα ριζά του βράχου και από τα 2800 αντικρύζουμε το "... l' espace immense ...", τον απέραντο κόσμο ...
ο Πάνος, η Ξένια κι ο Μιχάλης ...
" ... εμείς οι άνθρωποι της πολιτείας με όλες αυτές τις γνώσεις μέσα στο κεφάλι μας - αλλά δίχως γνώση πραγματική ..."
(Λορεντζάτος)
... το ηλιοβασίλεμα έρχεται σιγά σιγά και όλα ησυχάζουν, ακόμα και ο αέρας σε λίγο θα κοπάσει ...
... γαλήνη ...
... η σκιά του Προφήτη Ηλία απλώνεται πάνω στο Αιγαίο ...
... μέχρι και ο Δίας αποσύρεται και αυτός από τον θρόνο του για τα δώματα του...
το σκοτάδι τυλίγει το βουνό ... με το που κρύφτηκε ο ήλιος άρχισε να κάνει κρύο ...
υπάρχει μια γαλήνια ησυχία, ακούς μόνο ήσυχες κουβέντες ... όλοι μαζευόμαστε σιγά σιγά ...
(... γειά σας παιδιά απ' το Κιλκίς ... ωραία ε
... να και η Αφροδίτη, φάνηκε στον ουρανό ...
φαγητό και κουβεντούλα ...
... μέσα στο καταφύγιο ...
... και έξω από αυτό ...
(ο φίλος μας ο monte - αυτό είναι το παρατσούκλι του και στην ζωή του ... - είναι Έλληνας που ζει στο εξωτερικό ...
είναι ένας έμπειρος ορειβάτης, παλαίμαχος όχι μόνον των ελληνικών βουνών αλλά και των ’λπεων και της κορδιλιέρας των ’νδεων ....
εδώ μεταφέρει στον dipanou την πείρα του, αλλά αυτό το παιδί που ν' ακούσει ...
τα ακουστικά του iPod έχουν βγάλει ρίζες στ' αυτιά του ...
ετοιμασία για ύπνο ... και νάνι ...
- "καλά ε ροχάλιζες όλη νύχτα ..."
- " εγώ ροχάλιζα; ΕΣΥ ροχάλιζες και δεν μπορέσαμε να κοιμηθούμε όλη νύχτα ..."
... ξημερώνει μια ακόμη λαμπρή μέρα ... ο Δίας έχει κέφια ...!!!
είμαστε τυχεροί ... θα απολαύσουμε ακόμη μια μέρα το μοναδικό φως του Ολύμπου ...
Edited by: panpanou "
Comment